Schmeink's World

Some thoughts on this never ending conflct

2009-01-14T21:00:00.000-08:00

Having studied the origins and course of the Israeli-Palestinian conflict during my studies I know the strength of the arguments of both sides. Realising that we are seeing the whole conflict through an enormously distorting magnifying glass with huge blind spots, I have long tried to refrain from judgement or choosing sides, and continue to do so. But I am beginning to fear that one side is starting to lose the moral battle. I find my impartiality to be harder and harder to maintain.

This morning, I heard the on BBC World Radio the Israeli Consul General in New York defending his case. Today, 20 days into the most recent outbreak of violence, the number of Palestinian deaths passed one thousand. When the interviewer confronted him with the huge difference in casualties between the two sides, he replied that “more than a thousand Israeli kids [were] wounded over the past eight years,” and that 75% of Israeli children are suffering from post-traumatic symptoms. Eight years being compared to 20 days here, deaths with injuries, and the fact ignored that currently in the Gaza strip a whole population, including who knows how many children, are being locked into a war zone and being traumatised.

The interviewer also got a bit annoyed by this comparison, and proceeded to probe into the huge number of women and children (the UN estimates 40%) amongst the Palestinian casualties. Eventually the Israeli representative replied that Hamas is using civilians as a human shield, shooting from schools and hospitals. “If somebody shoots from a school and we shoot back, and the school is full of explosives, and we have no idea that there are kids in this school…” Yes, it is unthinkable indeed, kids in a school… These are the kind of arguments the Israelis are resorting to at this point.

The importance of bringing an end to this never ending conflict for improving relations between Muslems and 'the West' was also brought home to me by my Indonesian friends. My ex-colleague in Aceh is using now his Facebook status to report on the death count of Palestinians. Another (for the record, I am talking about young, educated, moderate, peace loving, and pious Indonesians) sends me fuming text messages about ‘the jews’ killing Moslems again, and asking for my opinion. For scores of people, this conflict signifies that there is a conflict between Moslems and the West, which is something I consider as utter nonsense. Through my Indonesian friends I am beginning to get a sense of the enormous symbolic value and impacts of the Israeli-Palestinian conflict on public opinion elsewhere in the world.

Another sneak preview

2008-12-10T07:11:00.000-08:00

This article will be published soon in Backstage, the Journal of Trainees for the European Commission

----

Aceh, Indonesia, 4 years on
By Meinke Lignac

Romi Fartia (25) was still fast asleep on the early morning of 25th December, 2004. The night before he had gone to a party, and he been staying at his friend’s place. At first he thought his friend was trying to wake him, but when he realised it was not his friend but an earthquake shaking him around he sprung up and rushed outside, afraid the house would collapse.

Once awake and outside, Romi decided to go home straight away. This decision saved his life. Fifteen minutes later, the first giant flood-wave of what later became known as the Indian Ocean tsunami completely destroyed his friend’s house, along with large parts of the rest of the city. Romi’s own house was still standing, but had become uninhabitable as the flood had washed inside debris and dozens of dead bodies.

Most of us still remember well what we saw when we unsuspectingly switched on the news on the day after Christmas in 2004. The images of the immense destruction that first reached us mostly came from the famous tourist destinations in Thailand. Only gradually it became clear that the less accessible strife-torn province of Aceh, Indonesia was even worse hit.

Here, it turned out, an estimated 168 000 people were killed by the waves of the tsunami, which in some places were as high as 15 metres and had reached 7 km inland. In the provincial capital Banda Aceh alone 60 000 people were killed. Countless others had lost everything they owned. Around 800km of coastline was flattened – roughly the distance from Paris to Berlin. From the beginning it was clear that rebuilding would take many years to come. How has this province fared over the past four years?

Gallows humour
In the Christmas atmosphere of charity and generosity, the world community donated big-heartedly, which led to one of the largest humanitarian relief efforts ever seen. Hundreds of international organisations (INGOs) and dozens of UN organisations flocked to the disaster areas. The European Commission played an important role in the overall international response: it committed € 123 million in humanitarian aid and € 350 million in rehabilitation and reconstruction for the tsunami-hit areas in Indonesia, Sri Lanka and the Maldives.

Overall, the initial relief effort in Aceh is seen as a success. Given the enormous logistical challenges, aid reached the affected populations relatively quickly and outbreaks of diseases such as cholera have been prevented. Two days after the tsunami, Romi received the first aid from NGOs. With the thirty chicken his grandmother kept, he had enough food to survive the first weeks after the tsunami. “We could use the chicken to get additional food. You can well imagine the price of chicken during the first weeks when food was hard to come by. In those days full of misery, my grandmother and me used to joke that we must be the richest survivors of Aceh, because we could eat rice and chicken.”

Another major achievement during the first year after the tsunami was the signing of a peace agreement between the separatist Free Aceh Movement (GAM) and the Indonesian Government. This made an end to 30 years of conflict and paved the way for the true rehabilitation of Aceh. The EU played an important role in consolidating the peace with by leading the Aceh Monitoring Mission.

Building back better?
The phase of rebuilding and rehabilitation proved to be less straightforward and more difficult. Lack of money was not the problem here, most organisations had more funds than they could dream of and were wondering how they could spend it all within the given timeframe. The Government Reconstruction Agency (BRR) had ambitiously adopted the slogan ‘Building Back Better’.

The large reconstruction and rehabilitation effort also helped to create employment an revive the economy. Along with tens of thousands of others, Romi has been working for NGOs since the tsunami. His average wage went up from 1,5 million Rupiahs (around € 65,-) to as much as $ 450,- (around € 455,-) “You can imagine, for a young boy like me, this seemed like a big treasure.”

But the combination of virtually limitless availability of money, the scale of the disaster and the presence of hundreds of NGOs created an enormous pressure to deliver tangible results quickly. This led a lack of coordination and even to competition between aid organisations. The result was that in some cases the quality of the reconstruction left much to be desired.

Housing is a notorious example. Many of the houses built by NGOs were of inferior quality and already started crumbling only months after they were delivered. Romi had also lived in one of these ‘NGO houses’ for 1,5 years when he was working for a relief organisation in one of the disaster areas. He doesn’t think that the NGOs were the only one responsible for the poor construction of his house: “I think corruption on the part of the contracted construction companies played a large role in this,” As a result, many survivors simply refuse to occupy these houses, leaving them uninhabited.

Challenges
Despite these problems, after four years the reconstruction of Aceh has come a long way. Almost all people have moved from their temporary shelters to permanent housing. Slowly but steadily, normal life is returning in villages that have been completely rebuilt, in some cases even on a different location.

Challenges still remain. Many wonder how the economy of Aceh, now largely booming on aid money, will cope after the departure of the aid organisations. A total of 20 000 people, mostly construction workers, will reportedly be out of work when organisations wrap up and pull out. Some fear that the Acehnese have become too dependent on aid and that the economic bubble will burst after most aid organisations leave the province.

Worries also remain about the fledgling peace process. There are many hopeful signs that Aceh has left its violent past behind and is developing vibrant democratic institutions. But over the past months in the run up to elections next year - the first one in which local parties are allowed to take part - tensions and violent incidents have been on the rise. Fears are that one such violent incident could spark up the conflict again.

Hopes for the future
The INGO Romi is currently working for will close its doors in December. He will have to start looking for another job in a climate of rising unemployment and inflation. But he remains optimistic about finding a new job: “I have a good education, I speak English and I have gained valuable working experience with the NGOs over the past years. I’m pretty sure I will find a new job.” It will be harder for people with little or no education, such as the drivers and the construction workers. “Many of them are thinking of opening up their own business,” according to Romi. Some NGOs provide trainings on how to set up a small enterprise as part of their exit strategy.

Others emphasise the unique opportunities that the disaster has offered to Aceh. Decades of bloody conflict between separatists and Indonesian security forces had left the province isolated and inward-looking. But some believe that the exposure to the “outside world,” a new world created by the humanitarian and aid efforts, has cultivated a sense of openness and, most importantly, a stronger desire for progress. Romi’s has high hopes for the future: “I believe that there is a chance for Aceh to be in peace forever. No more war, no more disaster and no more political intrigue. Last but not least, I hope some time I can go to Europe even if it was for only a brief moment.”

Meinke Lignac has worked for HelpAge International in Aceh, Indonesia from March 2007 until September 2008.

Sneak preview

2008-12-10T07:01:00.001-08:00

This article will be published soon in Backstage, the Journal of Trainees for the European Commission

Dairy of a stagiaire

Wednesday, October 1st, 2008
My umbrella didn't even survive its first morning in Brussels. The storm already tore it apart before I arrived at the Madou tower where the first meeting of my traineeship (or stage as I believe it is called in Eurospeak) was taking place.

Today, I was acquainted with the bureaucratic side of the Commission. My stage started with a long talk on rules and procedures. Next, we had to stand in line to get all the paperwork concerning our application sorted out and then in another line to get a bunch of other papers with yet more rules and procedures. That was my first day at the Commission. Standing in those long lines I couldn't help but wondering how I would be able to adjust in my new working environment, after having worked as a development worker in a nice and warm tropical country with little or no rules that could not be bent.

But this afternoon brought back some colour. A friend who's working as an assistant of a member of the European Parliament gave me a tour around the enormous building. Amidst the ocean of serious-looking people in grey suits, the hallway of the European Socialists was refreshingly colourful. Here, the dress code was jeans and sweaters, and the walls were full of protest posters in dozens of languages. I'm curious what the people at my DG will be like!

Tuesday, October 7th
I've got almost 600 new friends, instantaneously!
Over the past two days there was a Welcome Conference for all new Stagiaires. During the speeches we learned that the European Commission is even more energy-inefficient than the average European, had a small peek behind the scenes into the workings of the European Parliament and the Committee of the Regions and learned about the worries within Euroland about where it's heading with our Union after that annoying little country in the north-eastern corner of Europe spoilt the party. But, more importantly, the Conference brought nice and long lunch breaks and… drinks!

This evening I hardly felt the cold wind anymore when I walked home with a great smile on my lips, happy about all the nice and interesting people that I had met and talked with. What an international crowd! I have already discovered that you're really not cool if both your parents come from the same country, and you might as well pack your stuff and go if you’re in a relationship with someone from the same country as well. I think I’ll fit in quite well in this new working environment after all! :-)

Thursday, October 9th
Great fun with my roommates at the 10th floor of this huge Commission building today. All four of us are still facing some difficulties settling into Brussels and our new working environment. I myself had come in late today, because I had been waiting 1,5 hours at my Commune to register, only to get a letter stating that I should come back in three weeks.

When I came in one of the other stagiaires in my room was making bewildered phone calls to her bank, because when she went to the ATM this morning to withdraw money, the machine swallowed her money. The third girl in our room had gotten married since she applied for the stage, and wanted to use her husband's name at the Commission. She will have some more bureaucratic walls to conquer before that can be achieved!

Our male roommate then had just heard that his accommodation in Brussels was cancelled and was searching hard for a new place. The only thing he had found so far was located in a street called Rue de Facqz. The poor guy was wondering how to on earth to pronounce this, and how he, as an Italian would ever be able to explain his address to a girl. Of course this immediately became the running gag of our room.

Wednesday, 15 October
What to choose?! So much nice stuff to do! Teach my language, learn another language, write for the journal, prepare the Who is Who book, parties, movies, sports, excursions, conferences… waah, when am I going to sleep during the coming five months?!

My Italian roommate is still lost in translation. Today he came back from lunch with new football shoes for the Stagiaires' football competition. Looking at the shoebox, he was shocked to find out that he had been shopping at Place Cocq!

Saturday, 24 October 2008
Fog, great fog and big pounding hammers in my head this morning, or actually I’m afraid it's already afternoon. I remember lots of wine of different kind's yesterday evening, and cheese as well. I had a great evening, or at least I think I did…

Oops, an embarrassing memory pups up from the clouds in my head. A nice fellow stagiaire offered me a ride home, a gesture I didn't refuse after I almost got mugged in that creepy area on my way to the party. Although his face looked vaguely familiar to me I didn't think we had been introduced yet. Gosh, was I wrong... Turned out we had a very interesting conversation during drinks at the Welcome Conference, the contents of which he managed to reproduce flawlessly at 3am this morning… Damn, what an impression I must have made. Too many new faces, information, drinks, parties, meetings… I think I need a few more hours of sleep now…

Thursday, 13 November
I'm one of the lucky few who managed to get on the list for the trip to NATO! Actually, all you get to see of NATO is a conference room, the rest is inaccessible because of security restriction. But of course we didn't tell that to our poor jealous roommates who had to stay behind in the office! They were incredibly happy with the NATO-pens and other goodies we had bought them.
Can’t believe it’s not even 1,5 months since the stage has started. Adjusting to my new working environment turned out to be a lot less hard than I feared that first windy day at Madou. Already I have seen and done so many new and interesting things, and then to think that the fun has only just started!

Bird's-eye view of the past eight months

2008-06-08T07:53:00.000-07:00

Already more than one year has passed since I’ve arrived here in Aceh. By now, many things that I found extraordinary when I arrived here have become normal to me. I’m no longer excited whenever I see a palm tree, or a whole family on a motorbike, or a traditional market, or a colourful sarong, and many of the other things that strikes a European when he first sets foot in this country. Now some weeks are also passing by with ‘nothing special’.

There are also things that I still haven't managed to get used to. The urge a lot of people feel here to start shouting whenever they see a white face is something that keeps startling me. The astounding beauty of the countryside just outside of town keeps amazing me. The immense resilience of people who have been hit by one of the biggest natural disasters in human history ever keeps striking me.

Many things have happened since Ramadan last year, the last time I posted a story on my previous blog. I'm going to try to provide an overview of the hightlights in my life of the past eight months.

During the Eid-holidays (the week-long holiday to mark the end of Ramadan, which fell in October last year) I went on my first ever ‘business trip’ to Thailand. Me and my colleague Samantha had to leave the country in order to get a new visa, and this opportunity was used to pay a work visit to the regional office of my organisation, conveniently located in Chiang Mai.

We travelled to Chiang Mai with a brief stop over in Bangkok. A bizarre coincidence had it that one of my best friends from back home, Laurie, was also in Bangkok for a few days at that time. She had come with a friend who worked as a stewardess for KLM. This Dutch airline always puts up its personnel in the most fancy hotel in town. So I found Laurie and her friend pampering themselves in the most luxurious hotel room I had ever seen, overlooking the immense city of Bangkok. Over a delicious breakfast (croissants, dark whole wheat bread!), and while cruising through town in a tuk-tuk, the Thai version of a rickshaw, Laurie and me tried to catch up as much as we could on the developments of the past 6 months. I had a quick peek at the Wat Pho, an enormous golden Buddha, and also a glimpse of Khau San Road, the backpackers street of Bangkok. Generally such overcrowded spoiled tourist areas are not my thing. But now, coming from lifeless Banda Aceh, I got all thrilled in this street bustling with young and energetic crowds, the beats and the atmosphere.

Chiang Mai is fantastic. This city really combines the best of Asia and the West. Fantastic Thai and Western food. Beautiful calm avenues and lanes. An impressive number of Buddhist temple complexes. And then the shopping… During our five days in this city, me and Samantha transformed into true shopping maniacs. We even went to work earlier (it was after all still a work visit) in order to get off early to go to one of the shopping malls, heavenly night markets or massage places. And of course the cinema. It had been over six months since I’d been to the movies, and I was so excited by it that the poster of Stardust was the wallpaper on my laptop for weeks after. It’s really funny how such things work. When I’m in Aceh I really don’t miss the malls, the bars, the western food and all that. But as soon as I enter ‘the free world’, as some of the expats like to call it, I’m like: yes, I needed this!

Following Chiang Mai was over two months of uncertainty over whether or not my organisation’s programme in Banda Aceh would be extended or not. Only two weeks before our office would be closed the word finally came through that indeed our programme could be continued into 2008. Although at some point it really wasn’t funny anymore not to be able to tell my friends and family if I was going to be able to make it home for Christmas, the whole process did give me a very interesting look into how decision making on funding, initiating and extending programmes in the development sector takes place. And of course Aceh offers enough distraction: the beach, the tropical nature and a nice bunch of friends to hang out with. On the picture you can see us enjoying a few drinks at Lampuuk beach, where we often go during the weekend.

In the end, I did make it home for Christmas. And it was the ultimate coming-home-for-Christmas experience: it was snowing when I arrived! This hardly ever happens in The Netherlands, and certainly not around Christmas time. It was weird to come home in my own country for holidays, knowing that I would be going abroad again after just a few weeks for work. Normally it’s the other way around! But it was great to be back for a few weeks, and I managed to find a good balance between trying to catch up with as many friends and family as possible, and trying to recuperate from a busy and stressful period at work.

In January I returned to Aceh with renewed energy. We started the new year with moving our office to the same compound where I am living. Now my room and my office are just a 1-minute walk apart, only separated by a small road, which is psychologically a very important barrier for me to keep work and leisure time separated. From our new office we are working to strengthen the projects and advocacy efforts that HelpAge International has initiated here over the past two years. I've been explaining a little bit about what it is that I am actually here for in my previous story on this blog.

I had already travelled accross Sumatra, Java and Bali during the holiday with my family last August. But outside the tsunami-hit areas where we are working, much of Aceh was still unexplored territory for me. That was to change in March, when I went on a short trip to Takengon. This is a small town situated at a beautiful lake high up in the Gayo mountains. This area was one of the hotbeds of the seperatist conflict, which had only recently come to an end in 2005. Only two weeks before I was to head out there the most serious violent incident after the signing of the peace agreement had taken place not far away from Takengon. A violent mob had attacked a rival group and brurally slaughtered five of its members. It was a gruesome reminder of the fragility of the peace and the major unsolved issues that still remain.

Us tourists didn't notice much of all these tensions that are still brewing just below the surface, apart from some banners on the road sides calling for the splitting up of the province (one of the causes of the recent rise in tensions). We enjoyed the cool weather, the total absense of other tourists (the few tourist that make it out here were probably scared away by the recent incident) and marvelled at the beautiful lake surrounded by pittoresque hills with incredibly grean ricefields.

After four months at a stretch in Aceh without a single trip to ‘the free world’ I went to Yogyakarta in May for a short course of Indonesian. I had already been taking language classes here in Aceh and picked up quite a bit of the language. But during the intensive course in Yogya many things fell in place. I came back to Banda all motivated again to master this language and started pressing my colleagues to speak only Indonesian to me. This didn't work out at all, since they all want to practise their English on me :-)

Next time: Banda Aceh's party scene uncovered!

Work

2008-06-01T01:08:00.000-07:00

Last Friday I had my debut in the Indonesian media, and found myself quoted on improving health care for older people. I had prepared an article on primary health care for older people in Aceh, and sent this to a few web-based discussion groups widely read amongst the NGO community here. This story was picked up and published by a local newspaper.

This unplanned media attention was a nice boost for the morale at our small office on this late Friday afternoon. An advocacy project aiming to encourage other institutions to take better care of older people in their programmes is largely dependent upon the actions of those other organisations for its success. Although the environment we are working in is getting more and more receptive to our message, at times it still requires a lot of patience and diplomacy to get seemingly simple things done.

Sometimes I find it difficult to explain HelpAge International’s programme, and my role in it, to people who ask me how I fill my days at work. Our achievements aren’t as tangible as those of most other organisations working here. We don’t have numbers of houses, schools or roads built to boost with. But I will try to give it a shot.

HelpAge Int er national is the largest worldwide network organisation working for the rights of disadvantaged older people. During and after emergencies, the needs of older people are often not taken into account by humanitarian agencies. Women and children are recognised by most agencies as vulnerable groups that need specific attention. But older people, often one of the hardest-hit groups during emergencies, are habitually neglected in the relief effort.

The aftermath of the December 2004 Indian Ocean Tsunami was no different in this respect. Literally hundreds of aid agencies rushed to Aceh, where more than 160 000 people had been killed by the giant waves of the tsunami and over a thousand kilometres of coast line had been destroyed. Despite the this huge influx of aid, surveys by HAI found that this aid did not sufficiently reach older people, or that the aid wasn’t suitable for them. For instance, older people were unable to reach aid distribution sites, or the food packages did not contain food that was easy to cook and to digest.

After the immediate emergency phase was over, NGOs started to focus on recovery of houses, infrastructure and livelihoods. Here too, older people were often forgotten. An important reason for this neglect is that most organisations do not disaggregate the data of the population in the area where they are working by age-group. Older people and their problems thus remain invisible.

Considering the large numbers of organisations that were working in the relief and rehabilitation effort in Aceh, HelpAge International thought that rather than to implement a programme by itself, it would be more effective to support those organisations in focussing their programmes more on older people.

“Supporting INGOs and the government in addressing the needs of older people”… what does that mean? It means, first and foremost, trying to convince others that there is a need to pay more attention to older people. Perhaps surprisingly, we have come across many instances where people didn’t see the need to consider older people as a separate vulnerable group. Others presumed that almost all older people had perished in the devastating waves of the tsunami, clearly a result of the above mentioned lack of segregating population data by age. In fact there are many older people living in the areas where the tsunami has hit. As the recovery effort progressed, many of those older people were left behind because of the lack of attention of NGOs towards their needs.

For instance, many organisations organised cash-for-work projects in house and road construction in order to provide tsunami-victims with a direct source of income. These activities are generally too heavy for older people, leaving their livelihoods shattered and keeping them dependent on their family or community for their survival. In order to convince organisations of the current gap in the rehabilitation effort, HelpAge went out and conducted research on the status of older people after the tsunami, organised workshops and media-events and undertook countless meetings with organisations working in Aceh.

Next, supporting INGOs and the government in addressing the needs of older people means providing those institutions that are willing to make their programme ‘age-friendly’ with the training and tools to do so. This has been another major component of the programme. In a few cases, this has resulted into elaborate partnerships, such as with the British Red Cross and with the Provincial Health Department.

So where do I fit in all of this? Already more than one year I have been working here as a Programme Assistant. My focus is on the livelihood activities of the programme and on documentation and reporting, although in such a small office as ours (since January just 6 staff!) everybody is doing a little bit of everything.

Last year, one of my major activities was working on the partnership with the British Red Cross (BRCS), which just got off ground when I arrived. We were supporting the BRCS in ensuring that their programme targeted older people as a vulnerable group by providing orientations to staff, having our Field Officers working with BRCS in the field, and regular meetings between management to advise on strategies. I was involved in coordination between the two organisations and documentation of the whole process, which was largely a new experience for both organisations. This documentation effort ultimately resulted in the publication Mainstreaming Age-Friendliness.

I have also been working intensively on a project we have implemented together with a local organisation. In 14 tsunami-hit villages we have assisted the community in setting up Older People Associations. These are community-based organisations aimed at improving the living conditions of older people. In the same 14 villages we also implemented a livelihood cash grant programme. This means that older people received a sum of money which they could use to start or strengthen an income-generating activity, such as opening a shop or buying livestock. This project was intended as a pilot, to demonstrate to NGOs and the government the need for livelihood support to older people and the benefits of organising older people in groups.

Last year, I’ve worked on designing and implementing the cash grant programme and monitoring its progress. This year, I have been doing a detailed impact monitoring of the cash grant programme and in designing strategies to strengthen the programme. For two months, I have been interviewing beneficiaries about their thoughts of the programme and to find out if the cash grant has been useful to them. In the picture you can see me conducting a group discussion with older women who have received the grant. One of the things that came out is that awareness is very low amongst older people about different government services that are available. Now, I am in contact with several government departments to find out ways for older people to access these services.

Congrats, you have made it to the end of this story on oldies :-) Next time more about my life in the Archipelago outside of HelpAge.

Fitna released

2008-03-28T08:57:00.000-07:00

As it turned out, I was only just in time with my never ending story on Wilders and his film plans, because yesterday he has indeed finaly managed to post it on the net. So far, my prediction that riots would break out no matter what the actual substance of the film has fortunately not come true. Reactions have been mild and balanced. Click here to see the comment I posted on the brand new English language discussion forum of one of the most renowned Dutch newspapers.

Rattlings on religious tolerance and the freedom of expression

2008-03-25T04:50:00.001-07:00

According to some, I should be getting worried by now, as a Dutch person living in one of the most strict Moslem areas of the biggest Moslem country of the world. The Dutch right-wing populist politician Geert Wilders is currently making every effort to release his a short film as soon as possible. Wilders has announced that in this filmic pamphlet, he will state his views about Islam. We already know that his opinions on Islam are not pretty. Ever since he has abandoned the Dutch liberal party in 2004 and set up his own faction in the Parliament, he has been able to grasp the media attention time and again with a steady stream of extremist one-liners focusing on the immigration and integration debate in general and Islam in particular. Among other things, he has denounced Islam as a religion, and called for the Koran to be banned, calling it a fascist book. In short, nasty, intolerant, extremist stuff.

As despicable as his ideas might be, Geert Wilders is a shrewd politician who knows exactly where to find the weak spots in society and of his political opponents. His movie project is one of his most successful schemes so far. Over the past four months he has managed to put the media spotlight on him and his faction with this fathom movie at minimum cost and effort. So far, Wilders has managed to keep the contents of the film secret, and has only revealed its name: Fitna, which is Arabic for disagreement or division among people. Still, even before anyone has seen it, this picture has already caused demonstrations in countries from Afghanistan to Indonesia, threats from Al Queda and the Taliban about attacks on Dutch facilities and interests, calls from the Iranian government to ban the movie, and warnings for economic sanctions against the Netherlands by Egypt and Iran should this film be released.

Within the Netherlands, Wilders has been able to paralyse the Dutch political establishment, again over an issue related to immigration and Islam. Not that any element of his ideas or approach is new for the Dutch. In the Netherlands we have already seen a populist right-wing politician gaining rapid political support using the fear of Islam extremism as one of his major themes. His name was Pim Fortuyn. Not even is the phenomenon of a politician using a film as a vehicle to voice criticism on Islam a new one. This has been done by Ayaan Hirsi Ali, who in 2004 released a short film on how violence against women is justified by its perpetrators in the name of Islam. She produced this film together with Theo Van Gogh, a well known movie director in The Netherlands.

Pim Fortuyn was shot dead in 2003. Theo Van Gogh got his throat sliced open in 2004. His murderer left a note, stabbed with a knife in Van Gogh’s chest. The note was addressed to Ayaan Hirsi Ali, linking his death to her and her filmic pamphlet.

This violent piece of recent Dutch history, which had not seen a political murder since the 17th century, combined with the controversy around the Danish cartoons a few years ago, have made Wilders’ picture plans to be the perfect recipe for creating an ever increasing storm of free media attention, both in The Netherlands and abroad.

Even within the Netherlands the question of banning the picture even before its release had briefly surfaced in the public debate. But people quickly realised that banning a movie before its contents were known would be legally impossible and setting undesirable precedents.

Despite my disgust for this man, his views and his ruthless exploitation of xenophobic feelings in segments of society, I find myself on the side of the people defending his right to say what he wants to say. Voltaire’s beautiful quote keeps surfacing in my mind: “I may not agree with what you say, but I will defend to the death your right to say it.” For me, the small price we pay for living in a free society is having to build up a thick skin every once in a while. Sometimes having to hear or see things that I despise and that hurt my feelings is part of living in a society with freedom of expression.

Freedom of expression is not the same as the freedom to insult. But of course insult is a relative and problematic concept. I was raised in an atheistic environment in a country that is known to have hardly any taboos left, and where everything from the queen to the pope and the Prime Minister is being ridiculed on a regular basis. For me, it is difficult to grasp how people can get so offended over a few drawings in a newspaper. But clearly a lot of people were really hurt and insulted when they heard about their Prophet Mohammed not only being depicted, but even in a satirical manner. The question will always remain: where is the line, and who draws it? This is a debate that needs to be held continuously in any well-functioning free society. Wilders’ movie has again stirred up this debate in our civil society and has forced politicians who rather stay quiet about the sensitive issues of Islam and freedom of expression for fear of losing votes, to make clear their stance on this issue. This, in my view, has been beneficial.

If I am following the debate in the Netherlands correctly, which is a bit problematic sitting in Aceh with a faltering internet connection, the debate has now shifted to emphasising the responsibility of people living in a free society. Yes, you have freedom of expression, the reasoning goes, but you should use this freedom in a responsible manner. We are living in a country that has recently known serious tensions between native Dutch people and Moslem (descendants of) immigrants. You know that there are large groups of people in your country who are feeling marginalised, misunderstood and discriminated against. Yes, you can say anything you like, but you don’t have to do it just for the sake of it. And you should not do it if you know you are going to hurt or offend whole groups of people.

Politicians and the media have an even more responsible role to play in a free society. Politicians have an exemplary role, and should resist the temptation to use the xenophobic undercurrent that is present in any society for populist rapid political gains. Responsible media have to walk the fine balance between reporting anything they deem ‘news worthy’ and a certain measure of self-censorship. A well-known example is how media shun reporting about suicides and murders, because it is well known that elaborate reporting on this encourages repetition.

Mr. Wilders is clearly not using his public office in a responsible manner. He misuses his political platform and his freedom of expression without the willingness to engage in a dialogue. Politicians should bridge gaps and not sharpen conflicts. But it does seem that the self-censoring capacity of the media is starting to function on this issue. Up until now, Wilders has been unable to find any media prepared to air his picture on television. Also, the government press centre has shunned from providing Wilders this platform, forcing Wilders to resort to publishing his picture on the internet. Now, it seems he even has problems releasing his movie on this sanctuary of free speech, because also the internet providers are hesitant of hosting his material.

No doubt eventually Wilders will manage to post his movie on the net. But by know the whole charade has also become a bit of a letdown for him and, in my view, a small victory for the Dutch media and its ability to cope with populism and extremism.

Unfortunately there is also no doubt that upon the release of this film, somewhere on this globe riots will brake out, violence will take place and maybe even people will be killed. The actual substance of the film no longer matters. And what really outrages me is that this violence is being condoned and justified. Not only by Al Queda and the Taliban or some unrepresentative government, but also by Dutch opinion makers. They do this no doubt inspired by an effort to be sensitive and out of a sense of post-colonial guilt. But more and more I have the feeling that this is misplaced paternalism. As if Moslems are like small children who should be protected from themselves and not be held responsible for their acts if they are being teased. How derogatory is that.

I was happy to find a Moslem writer who most clearly put into words my thoughts on this issue. Mohammed Yazid writes in the Jakarta Post that no violent reaction to this film should be tolerated by the Moslem community, and that any aggression will worsen the anti-Islamic feelings in the West and justify the message conveyed by the film. The best response of the Muslim community would be to use the same weapon of freedom of opinion to counter the distorted images of Islam that are prevalent in the West. Click here for the full article.

I really hope that the majority of reactions to Geert Wilders film will be of this kind, and that the peaceful and benign side of Islam that I come across every day here in Aceh will become the dominant image of this world religion in the West. Here, the (Western) media again have to take their responsibility, by not only repeating the pictures of frustrated pillaging youth on ‘the Arab street’, but also allowing time to acquaint the western public with the wise words of a thoughtful imam or Islamic scholars.

Ramadan

2007-09-17T02:56:00.000-07:00

Afgelopen donderdag is de vastenmaand begonnen: geen eten en drinken van zonsopgang tot zonsondergang. De eerste dagen van de Ramadan bracht ik door op Pulo Breueh, een van de kleine eilandjes voor de kust van Banda Atjeh. Mijn vrees dat er gedurende de Ramadan niet zoveel te beginnen was in het veld werd bevestigd. Een kennis hier grapte al eens: “During Ramadan productivity decreases in Indonesia from 10% to 2%.” Mensen delen hun dag in op zo’n manier dat ze zo min mogelijk energie verspelen gedurende het daglicht. Op Pulo Breueh, een eiland waar het grootste deel van de dag geen elektriciteit is en de luxe van een airco ver te zoeken is, betekent dat lethargie. Niet drinken in de vochtige hitte van de tropen is moordend.

Om half vijf ’s ochtends vinden de eerste gebeden plaats en wordt er ontbeten. Daarna gaan de meeste mensen weer slapen, en blijven vervolgens zo lang mogelijk liggen. De middag gaat voor een groot deel op aan het voorbereiden van de avondmaaltijd. Om zeven uur wordt het vasten gebroken, waarna men voor zo’n twee uur de moskee induikt. Na half tien komen de mensen weer tot leven. De koffiestalletjes stromen vol en blijven tot diep in de nacht open, soms tot het tijd is om alweer aan de voorbereidingen voor het ontbijt te beginnen.

In Atjeh geldt Sharia-wetgeving, wat betekent dat alle moslims verplicht zijn zich aan de Ramadan te houden, op straffe van vier jaar gevangenis of 2 zweepslagen (ik verzin het niet). Ook op het aanzetten van moslims tot het breken van het vasten (bijvoorbeeld door het verkopen van etenswaren op straat midden op de dag) staat een stevige straf: één jaar gevangenis of zes slagen met de zweep. Eindelijk dringt het fundamentele verschil van dit rechtsysteem tot mij door. Het zijn niet zomaar andere regels en andere straffen. De basis van ons rechtsysteem is dat iedereen mag doen wat hij wil, zolang hij daar een ander maar geen kwaad mee doet. Moreel gedrag is een zaak van het individu: iets wat hij met zichzelf of zijn schepper moet uitzoeken. Hier is het morele gedrag van het individu een zaak van het collectief en worden sommige morele regels opgelegd. Hier mogen moslims niet zelf bedenken hoe zij hun geloof interpreteren: of ze vasten, of ze op vrijdag naar de moskee gaan, of ze als vrouw een hoofddoek willen dragen.

Ik als westerling mag deze wetgeving dan als vrijheidsbeperkend en onderdrukkend ervaren, ik ben nog geen Atjeeër tegengekomen die de plicht tot het zich houden aan de Ramadan als een probleem ervaart. Zelfs de meest afvallige moslims die zelden een moskee meer van binnen zien volgen in volle overtuiging het vasten.

Terug in Banda Atjeh op vrijdagmiddag vond ik een inbox vol met ongeruste mailtjes over de aardbevingen die deze week op Sumatra hebben plaatsgevonden. Op het afgelegen eiland (zo’n 1300 km van het epicentrum van de aardbevingen vandaan) zonder mobiel bereik hadden wij niets gemerkt en sijpelde het nieuws over de aardbevingen pas een dag later door. Maar in Banda Atjeh heeft het tsunami-alarm weer geloeid, wat vast weer voor gespannen situaties zal hebben gezorgd.

Ik zag ook de veranderingen die de stad had ondergaan voor de Ramadan. Aan het eind van de middag worden er overal op straat eetstalletjes opgezet die specialiteiten verkopen die bij het breken van het vasten gegeten worden. Tussen half acht en half tien zijn de wegen uitgestorven en zijn alle moskeeën volgepakt. De hele stad zingt van de gebeden die uit alle moskeeën omgeroepen worden, een magisch geluid. De auto’s en brommers staan drie rijen dik geparkeerd voor de Mesjid Raya, de grote moskee van Banda Atjeh.

Leuk en aardig, die Ramadan, het was vrijdagavond en ik was erg toe aan een biertje. Maar helaas, schrale wijn uit koffiekopjes was het enige wat er te vinden was in Pace Bene, het soort van Italiaanse restaurant waar ik menig vrijdagavondje doorbreng. Die hadden blijkbaar een stevige waarschuwing van de sharia-politie gekregen. En de Nederlandse vriend met wie ik was had ook nog eens besloten met zijn collega’s mee te vasten en de alcohol te laten staan, dus met hem was ook niet veel te beleven.

Zaterdag ging het beter met de alcoholvoorziening. Toen heb ik eindelijk de legendarische WFP-bar mogen betreden. WFP staat voor World Food Programme, het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties. Naast voedselhulp aan de door de mensen die door de tsunami getroffen zijn onderhoudt WFP ook een goed restaurant en een bar. De WFP-bar, daar gebeurde het in de early days na de tsunami. Op vrijdagavond gingen daar de remmen los en stond de expat gemeenschap op de bar te dansen. Maar na wat vervelende aanvaringen met de sharia-politie (er werd ook geschonken aan Indonesiërs) zakte het in bij de WFP en werd Pace Bene, het Italiaanse restaurant, de place to be. Maar WFP is back, zowel op vrijdag als op zaterdagavond.

Hoe weinig heb je nodig om een stampende bar te creëren: een huiskamer, een bar waar die tegen een stootje kan, een laptop met een paar goede boxen, wat eierdozen aan de muur met een gekleurd spotje erop gericht, koud bier en vooral een club mensen die er zin in hebben. Mijn Nederlandse vriend had ook maar besloten het vasten op zaterdagavond voor gezien te houden, dus die was ook weer gezellig. Zo kom ik de Ramadan wel door!

Vakantie

2007-09-06T02:55:00.000-07:00

Het is voorbij, de bijna vier weken durende reis met mijn ouders en broertje door Indonesië. Geheel in de lijn der verwachting was het een geweldige reis. En we hebben elkaar gedurende die vier weken op elkaars lip ook niet de hersens ingeslagen, dus dat viel ook weer mee.

Eerst kwam Onno voor een paar dagen naar Atjeh, om te kijken wat ik hier nou uitvoer. Op mijn brommertje hebben we de stad en omgeving verkend. Ik nam hem mee naar een paar plaatsen die de impact van de tsunami heel tastbaar maken. Zoals bijvoorbeeld de megagrote elektriciteitsboot die enkele kilometers van kust midden in een dorp is neergekomen. Het dorp is inmiddels organisch om de boot heen herbouwd. En naar een massagraf in het zwaarst getroffen gebied van de stad. Of naar een dorp van duizenden volstrekt identieke huisjes dat in een noodgang door het Chinese Rode Kruis uit de grond wordt gestampt. Onno was behoorlijk onder de indruk van dit vreemde nieuwe land en van de door de tsunami kaalgeslagen landschappen.

Daarna gingen we saampjes naar Medan, waar onze ouders inmiddels waren aangekomen. We ontmoetten hen in een prachtig hotel een stukje buiten de stad, en dat hotel hebben we de rest van de dag niet meer verlaten, we hadden genoeg bij te kletsen! In de week die volgde bezochten we de drie hoogtepunten van Noord-Sumatra: Het Tobameer, Bukit Lawang en Berastagi.

Het was de derde keer dat ik het Tobameer bezocht, dus dat was inmiddels gesneden koek voor mij. Hier hees ik de familie op brommertjes en gingen we zo het eiland verkennen en de prachtige huizen en grafmonumenten van de Batakkers bewonderen.

Vervolgens aapjes kijken in de jungle. Bukit Lawang ligt in het Gunung Leuser National Park, een van de weinige plekken ter wereld waar orang utangs in het wild leven. Bij Bukit Lawang wordt een voederplek voor orang utangs onderhouden, en is het dus heel gemakkelijk om de beesten te spotten. Onno en ik doken een ochtendje met een gids het oerwoud in en hebben de geweldige furballs van heel dichtbij kunnen bewonderen.

Daarna gingen we door naar Berastagi, een dorp hoog gelegen in een prachtig berggebied, waar vooral Wineke even bij kon komen van de hete en vochtige jungle.

Vervolgens namen we het vliegtuig naar Jakarta, om onze reis in Java voort te zetten. Wat ons in Jakarta direct opviel: de enorme verkeerschaos en de dikke laag bruine smog die over de stad hangt. En ook hoe weinig er nog van het oude Batavia over is. De meeste gebouwen uit de koloniale tijd die er nog zijn, staan er zieligjes bij en worden overschaduwd door de prestigieuze wolkenkrabbers die in snel tempo verrijzen. De enige plek waar je nog iets van de oude koloniale sfeer kan opsnuiven is het Fatahilla-plein, waar het legendarische café Batavia gevestigd is. Hier dronken we koffie om daarna snel deze megastad te verlaten.

Op Java reisden we in anderhalve week van west naar oost via bekende hoogtepunten. Eigenlijk teveel om op te noemen. De hooggelegen theeplantages bij Bandung, de prachtige rijstvelden en valleien op de treinreis van Bandung naar Yogyakarta, de duizend jaar oude heiligdommen van Borobodur en Prambanan en de zon zien opgaan bij de rokende Bromo-vulkaan zijn wel mijn persoonlijke hoogtepunten van deze reis.

Vervolgens maakten we per veerpont de oversteek naar Bali. Bali is... hemels. Het is overduidelijk dat dit eiland leeft op het toerisme, maar het platte en vulgaire wat toerisme vaak met zich meebrengt is hier beperkt gebleven. Bijna overal is de traditionele Hinduistische wijze van leven nog bewaard gebleven. Alleen in Kuta, het Zandvoort van Bali waar een paar jaar terug ook die bommen waren afgegaan is er weinig oorspronkelijks meer te bekennen. De laatste week van de vakantie hebben we vooral geluierd en genoten van de prachtige natuur. Als het even kan vlucht ik weer naar dit Hinduistische oord tijdens het Suikerfeest in oktober, wanneer het leven in de rest van Indonesië stil zal komen te liggen.

Inmiddels ben ik alweer ruim een week in deze noordelijke uithoek van Indonesië aan het werk. Buiten is het grijs, de regentijd nadert. Ramadan nadert eveneens: vanaf volgende week wordt het overdag op een houtje bijten hier. Ben benieuwd hoe ik die tijd ga doorkomen!

De weerbarstige realiteit

2007-07-26T02:53:00.000-07:00

Weetje, het is nog helemaal niet zo makkelijk, de wereld redden! Vanuit de hoge toren van de VN leek het allemaal zo helder. Daar werden zaken teruggebracht tot zuiver analytische vraagstukken die in mooie woorden in statements en rapporten werden vervat. Zelfs zo'n frustrerend onderwerp als ontwapening, waar al jaren geen millimeter vooruitgang wordt geboekt, werd zo een interessant intellectueel en theoretisch spel. De realiteit, die van door landmijnen en onontplofte clusterbommen uiteengereten kinderlijkjes, verlies je zo snel uit het oog.

Ook bestond er in die hoge toren de overtuiging dat als we maar met zn allen echt heel graag willen, het wel goed zal komen met de wereld. De oplossing van de wereldproblemen liggen binnen ons handbereik en de VN spelen daarbij vanzelfsprekend een centrale en onmisbare rol. Het enige wat ons van een rechtvaardige en welvarende wereld scheidt, zijn een paar onwillende landen die de VN, die vanuit haar aard het goede doet, belemmeren haar inherent juiste doelstellingen te vervullen, zo is de overtuiging.

Dit maakte mijn tijd bij de VN zo fantastisch en de moeite waard. Het politieke spel te aanschouwen en proberen te doorzien was een feest. Bovendien zag ik in de Vijfde Commissie hoe de VN probeerde zich te reorganiseren en te worden tot de goede organisatie die deze in de kern is. Als we alleen nu maar die dwarsliggende landen tot rede konden brengen, dan zou het helemaal goed komen met de VN, en daarmee ook met de wereld. Mijn bijdrage, al bleef die beperkt tot één alinea in een EU-verklaring, was daarmee de moeite waard.

Ik merk nu in de praktijk hoe ver die wereld van de realiteit op de grond vandaan staat. Die valt helaas niet zo goed in kadertjes en mooie zinnen te vangen, zie ik hier in Banda Aceh. De politieke spelletjes hier zijn zo plat en smerig dat het niet leuk meer is. De VN en andere internationale hulporganisaties zijn hier en masse naartoe getrokken om mensen te helpen en goed te doen, gewapend met zakken geld, duizenden experts, en de steun van de hele wereldgemeenschap. En nòg gaat er zoveel mis. Sterker nog, volgens sommigen maken die sjieke organisaties de situatie alleen nog maar erger: ze zouden de lokale economie ontwrichten en werkelijke ontwikkeling in de weg staan door hun gesmijt met hulpgelden. Eigenlijk hebben we nog geen idee hoe we zo'n klus als deze zouden moeten aanpakken. Weetje, ik begin te vermoeden dat we zelfs met alle goodwill van de hele wereld eigenlijk nog helemaal niet weten hoe het zou moeten, de wereld redden...

Ahum.
verhalen over wuivende palmbomen en jaloersmakende tripjes naar bounty-eilanden had ik beloofd dus.

Vorige week nog was ik op een bounty-eiland met wuivende palmbomen. Wij hulpverleners mogen daar voor ons werk naartoe. Dit eiland was namelijk zwaar getroffen door de tsunami. Met een extreem hippe speedboot van het Rode Kruis vervoerde ik mij daar naartoe. Weliswaar een dag later dan gepland: op de dag dat ik wilde vertrekken ging de boot niet vanwege een gebrek aan benzine in Banda Aceh. Dit schijnt een paar keer per jaar te gebeuren, niemand maakte zich er bijzonder druk om. De benzine was ook nog niet echt op, alleen de tankstations hadden geen voorraden meer. Maar hier kan je overal op straat benzine kopen bij warungs en straatverkopers. Sommigen van hen hadden nog wel, en die konden het nu voor woekerprijzen verkopen.

Toen de sjieke speedboot was verdwenen was het afgelopen met de luxe. Wuivende palmbomen en prachtige stranden waren er zeker hier. Maar denk die parasols, cocktails en bikini’s maar weer weg - we zijn natuurlijk nog steeds in sharialand - en doe daar een paar ruines van door de tsunami verwoeste huizen voor in de plaats. Geen verharde wegen, slechts een paar uur stroom per dag, een klein en krakkemikkig veldkantoortje van onze partnerorganisatie, water met onbestemde kleur en geur dat ik uit de waterput moest hengelen om mij mee te wassen, een matras dat ik met twee andere meisjes moest delen en geen mobiel netwerk. Behalve op één heuveltop dan. Het hele eiland trekt daar na tien uur 's avonds, wanneer de tarieven goedkoop zijn, naartoe om met ultrahippe telefoontjes te bellen en te smssen.

Het feit dat er ook nauwelijks een auto beschikbaar was om de verschillende dorpen te bezoeken waar onze partnerorganisatie een project runt, maakte het tripje wat frustrerend. Maar gelukkig was er een voetbalwedstrijd tussen twee buurdorpen om de tijd dat we zonder vervoer zaten door te komen. Het leven na de tsunami gaat door, en de dorpen op dit eiland hebben inmiddels alweer een volwaardig team, getooid in vol tenue met de naam van hun dorp op de rug, op de been weten te brengen.

Mijn vorige trip naar een eiland was ietsjes anders. Toen ging ik met een man of 12 naar een onbewoond eiland uit stukje buiten de kust van Sumatra, gewapend met dozen vol bier, wijn en lekker eten. Buiten het zicht van de sharia-politie kon de bikini weer aan en kon ik heerlijk met een biertje in het blauwe water dobberen.

En dan op zn tijd een tripje naar 'the free world', zoals sommige expats het noemen, de wereld buiten Aceh. Een tijdje terug ben ik weer een lang weekend naar het Toba-meer geweest. Weer lekker met een brommertje over het prachtige Samosir-eiland gecrossed en mij bij de lokale Batak-bevolking in hun traditionele huizen laten uitnodigen.

Laatst ook weer eens een mountainbike tocht gemaakt. Zestig kilometer door de rijstvelden met een groep van tien boule’s (buitenlanders) – we kregen de nodige bekijks kan je wel stellen. Voor de meeste Indonesiërs is het onvoorstelbaar dat iemand het in zijn hoofd zou halen zich voor zijn plezier op zo'n manier in het zweet te gaan werken.

Volgende week ga ik met mijn broertje en ouders een hele grote vier weken durende jaloersmakende trip door de Indonesische Archipel maken. Mijn broertje komt een paar dagen vooruit om mij in Banda Aceh te komen opzoeken en even de ramptoerist te kunnen uithangen. Dan gaan we samen naar Medan, waar onze ouders inmiddels gearriveerd zullen zijn. Met zn vieren zullen we dan Indonesië gaan doorkruisen. Mijn verhalen over wuivende palmbomen zullen jullie de komende tijd dus nog de neus uitkomen!

False Alarm

2007-06-08T02:51:00.000-07:00

OK OK OK!! After many requests I decided to give it a shot: a bilingual blog so that my friends who do not master the beautiful Dutch language can also keep updated on my life in the Indonesian Archipelago.

Since March of this year I have been working for HelpAge International in Banda Aceh, Indonesia. HelpAge International is an international network of organisations that works for the rights of older people. Here in Banda Aceh we are trying to ensure that older people are also included in the relief and rehabilitation efforts after the 2004 tsunami. For some reason most NGO’s consider women and children vulnerable groups that need special attention in an emergency, but they forget that older people are often also weak and need special attention. Also, older people are often excluded in projects that aim to help people in recovering a source of income. Most NGO’s consider older people unproductive and unable to work. The contrary is true: most older people can still work and are very eager to contribute to the rebuilding of their community.

Below, you will find the English version of my latest blog, which was posted last Monday.

False alarm

It seemed like it was going to be a quiet day, the first working day of June. I had just put to work one of our new Field Coordinators, when one of my colleagues entered. “Did you hear about the tsunami warning?”, she asked. I hadn’t heard anything. It was on CNN, she said, and in town people were already fleeing to higher ground. She had seen groups of crying and panicking people that had grabbed some of their possessions and had started running.

“Who should we call to confirm this rumour?”, I asked. No one answered. It turned out that nobody in the office had any idea which agency we should contact for more information. The first thing my boss did was to send our driver away to pick up his wife and daughter from their hotel, half an hour drive from the office. He did not react to my question if maybe we should check first what’s going on before sending away our only car. Then everybody just started to randomly call people. This didn’t really work, because of course the network was overburdened within no-time. Husney, our colleague who normally makes fun about everything, didn’t laugh anymore. He’s a tsunami victim. “I don’t want to die”, he said softly. This time, there was no irony at all in his voice.

I also started to get frightened. What’s going on? How can there be a tsunami without an earthquake? Or maybe the earthquake had taken place somewhere far away? The wave can travel for thousands of kilometres, I remembered from the tsunami in 2004. Who had announced this alarm, and on what basis? And what about this tsunami-early-warning system?

And why the fuck no-one knows what to do in a situation like this? Where is our emergency and evacuation plan? How is it possible that we, as an international organization with nice stories on ‘disaster risk reduction’, do not know how to act now and are just sitting here waiting like lame ducks? And why had I not thought of this before?

I tried to reach the people I knew that worked for the big donor organisations. Those organisations must have a functioning security department, I reasoned. I managed to get in touch with my friend from the Dutch Red Cross, but he wasn’t able to tell me anything. Also I couldn’t find information on the internet. By this time, many parents had come to the school in front of our office to pick up their children. We heard from different sources that the city was completely jammed with traffic. An Indonesian friend called me up in panic, he was somewhere with his wife stucked in the traffic. The university campus was being evacuated, we heard, while someone else texted me that it was all just an exercise…

My boss decided to close the office. So there we were, sitting outside calling and to texting like idiots. Just when I was about to jump on my motorcycle alone and to drive to higher ground, wherever that may be, one of us got the confirmation that it really was a false alarm. Slowly it became clear that the sirens of the tsunami-early-warning-system had accidentally gone off. It is still unclear why. Some say that the alarm was triggered by high water levels because of spring-tide. At some places the water had even entered the streets. Others say that it was a short-circuit. Was is clear however, is that the alarm went off for at least an hour, that one of the points where the alarm went off was very close to our office, and that we had not heard it at all.

It was only slowly became calm again. I decided that was high time for me to prepare an emergency and evacuation plan for my organisation and to compile a list with some useful phone numbers. We had just given the worst possible example of ‘disaster preparedness’.

After the scare was over, Husney explained again how he survived the tsunami. He had told about it before, laughing and joking. But now he was serious. He was still sleeping when the tsunami came. He woke up because he heard screaming and panicking people running through the streets. He also ran outside, towards the main road. There, he saw the wave coming towards him from three sides. He was taken by the water and dragged along. Then, he managed to hold himself to the first floor of a building from which the front wall had been destroyed.

The first ones who provided help after the tsunami were soldiers from the Indonesian army. These were available in high quantities, because of the seperatist conflict that had flared up during recent years. During the first days Husney stayed with friends of his family. Then, he tried to return to his village, hundreds of kilometres from Banda Aceh. It took days before he reached his village, because the coastal road had been destroyed. Later, it turned out that his father had come to Banda Aceh to look for his son. They did not find each other, so his father thought for a long time that his son had not survived the tsunami.

The reconstruction of the city has reached such an advanced stage by now, that it has become impossible to envisage the level of destruction that was caused by the tsunami. Last week a friend of mine showed me a series of photo’s that was taken in Banda Aceh and its surroundings right after the tsunami. Of course, I had also been watching television during the days after the tsunami, trying to grasp the level of devastation and human suffering. But now these images had so much more meaning to me. Now I recognized the demolished streets full with dead bodies everywhere.

A picture of a big boat on a street in front of a building: now I can see that this is on the square where you can get such delicious sateh. This square is at least two kilometres from the coast. A photo of a bus stop with corpses scattered around: I drive past that bus stop every day on my way to work. A photo of a beach full with swollen corpses, body parts and debris: I think that’s the beach where I went last week for beers with Alex. This explains at once why most locals avoid going there.

The pictures help me a little bit in trying to envisage what Husney must have seen here in this city and on the way to his village. But the smell of rotting corpses, the screaming of wounded people, the cries of people that found their deceased relatives and the enormous chaos and devastation, that is something also Husney rather not talks about. My other colleague who is also a tsunami victim still doesn’t want to tell anything about her experiences.

The photo’s have also increased my appreciation for what has been accomplished here during the last few years. Sure, many blunders are being made. Again and again I hear stories about another failed, delayed or money-squandering project, juicy stories, very useful for several stories on my blog. But fact is that this disaster was unimaginably big and the destruction large, and that the reconstruction and rehabilitation efforts really are in an advanced stage now.

A Dutch friend of mine that is working here gave me an example to put things in perspective that works well for Dutch people. In the year 2000 the Netherlands experienced the ‘fireworks disaster’. A storage compound for fireworks exploded and destroyed a whole neighbourhood in the city of Enschede. It took the Dutch six years to rebuild this neighbourhood. Six years! This concerns a tragedy that killed 22 people and destroyed about 4000 houses. In a city that was otherwise fully intact, in one of the richest countries in the world. The tsunami has caused 60 000 deaths only in Banda Aceh. In the whole of Aceh the death toll is estimated 168 000. The number of wounded and homeless is uncountable.

Another thought-experiment: imagine a tsunami would hit my country, the Netherlands. The enormous wave is able to travel deep into this flat country, at some places as far as 7 kilometres. The governing centre in The Hague is destroyed, ensuring that a coordinated response to the disaster will be impossible. Also Rotterdam, one of the biggest harbours in the world, is hit hard by the tsunami, making the delivery of relief items difficult. Oh, and don’t forget that the west of the Netherlands already was severely weakened and destabilized because of a separatist conflict and guerrilla war that has been simmering for decennia. And not only the Netherlands has been hit by the tsunami. All the way until the south of France the wave had caused destruction.

If it takes us in The Netherlands six years to rebuild only one neighbourhood, I doubt we’d be doing much better in dealing with a catastrophe on this scale than people have done here in Asia.

I am sorry for the shocking photo’s that I have put on my log with this story, but I felt the story would not be complete without them. Next time again pictures of palm trees waving in the wind and stories about envy-provoking trips to bounty islands, I promise.

Vals alarm

2007-06-04T02:50:00.000-07:00

Het leek een rustig dagje te worden, de eerste werkdag van juni in Banda Aceh. Ik had juist een van mijn nieuwe medewerkers aan de slag gezet, toen een van mijn collega's binnenkwam. "Did you hear about the tsunami warning?" vroeg ze. Ik wist van niets. Het was op CNN, zei ze, en in de stad waren mensen al in paniek op de vlucht geslagen op weg naar hoger gelegen gebieden. Ze had groepen mensen gezien die met wat in de haast bij elkaar geraapte bezittingen aan het rennen waren geslagen, huilend en in paniek.

"Wie moeten we bellen om dit gerucht te bevestigen?" vroeg ik. Het bleef stil. Niemand in het kantoor bleek een duidelijk idee te hebben over welke instantie we zouden kunnen benaderen voor meer informatie. Het eerste wat mijn baas deed was onze chauffeur erop uit sturen om zijn vrouw en dochter uit hun hotel op te halen. Op mijn vraag of we misschien eerst na moesten gaan wat er aan de hand was voordat we mensen wegstuurden met onze enige auto, reageerde hij niet. Vervolgens probeerde iedereen maar lukraak mensen te bellen. Dat ging steeds slechter, want het netwerk was natuurlijk binnen de kortste keren overbezet. Husney, de kantoornicht die normaalgesproken overal een grap van maakt, begon m nu te knijpen. Hij heeft de tsunami meegemaakt. "I don't want to die," zei hij met een zacht stemmetje waarin deze keer geen spoortje spot meer te bekennen was.

Stiekem begon ik best in paniek te raken. Wat is er aan de hand? Hoe kan er een tsunami aankomen zonder dat er een aardbeving geweest is? Of heeft de aardbeving misschien heel ver weg plaatsgevonden? De vloedgolf kan duizenden kilometers reizen, wist ik nog van de tsunami in 2004. Wie heeft dit alarm uitgevaardigd, en op basis waarvan? Hoe zit het eigenlijk met het tsunami-early-warning system?

En waarom weet godverdegodver niemand wat we in een situatie zoals dit moeten doen? Waar is ons rampen- en evaluatieplan? Het bestaat toch niet dat wij als internationale hulporganisatie met onze mond vol met mooie woorden over 'disaster preparedness' niet weten hoe we nu moeten handelen en hier apathisch zitten af te wachten? En waarom heb ik hier zelf nog niet eerder over nagedacht?

Ik probeerde de mensen die ik kende die bij de grote hulporganisaties werken te bereiken. Die hebben vast wel een functionerende veiligheidsafdeling, redeneerde ik. Ik kreeg mijn vriend bij het Nederlandse Rode Kruis te pakken, maar die kon mij ook niet meer vertellen. Ook op het internet was geen informatie te vinden. Inmiddels waren veel ouders hun kinderen van het schooltje tegenover ons kantoor aan het ophalen, en hoorden we van alle kanten dat de stad volledig vastzat. Een Indonesische vriend belde mij in paniek op, hij zat ergens in de stad met zijn vrouw vast in het verkeer. De universiteit zou ontruimd zijn. Terwijl ik van iemand anders weer een berichtje kreeg dat het slechts om een oefening zou gaan...

Mijn baas besloot het kantoor te sluiten. Daar zaten we dan, buiten met z'n allen als een idioot te bellen en te smssen. Net toen ik op het punt stond zelf maar op mn brommertje te springen om naar een hoger gelegen gebied te rijden, waar dat ook moge zijn, kreeg één van ons het bericht dat het toch echt om een vals alarm ging. Langzaam werd ons duidelijk dat de sirenes van het tsunami-early-warning systeem op sommige punten ten onrechte was afgegaan. Tot op heden is onduidelijk waardoor. Sommigen zeggen dat het kwam omdat het water vanwege springvloed heel hoog stond. Op sommige plekken was het water de zelfs kustweg opgespoeld. Anderen zeggen dat er kortsluiting was. Wat wel zeker is, is dat het alarm maar liefst een uur is afgegaan, dat één van de punten waar het alarm afging niet ver bij ons kantoor vandaan was, en dat wij daar niets van hebben gehoord.

Maar langzaam kwam ik van binnen weer tot rust. Ik moest dus maar eens een evacuatie- en rampenplannetje in elkaar gaan zetten en een lijstje met telefoonnummers gaan maken, want dit was toch wel het allerslechtste voorbeeld van 'disaster risk reduction'.

Napratend vertelde Husney nog eens hoe hij de tsunami was doorgekomen. Hij had er al eerder eens giechelend en grappend wat over losgelaten. Nu was hij serieus. Hij lag nog te slapen toen de tsunami kwam, en werd wakker doordat mensen in paniek schreeuwend door de straten renden. Ook hij rende naar buiten, richting de grote weg. Daar kwam de vloedgolf van drie kanten op hem afgestormd. Hij werd door het water opgeslokt en meegesleurd. Uiteindelijk wist hij zich vast te klampen aan de eerste verdieping van een gebouw waarvan de voorgevel was weggeslagen.

Na de tsunami waren de eersten die te hulp kwamen soldaten van het leger. Die waren in ruime mate aanwezig vanwege het conflict dat speelde. Gedurende de eerste dagen verbleef Husney bij familie. Daarna probeerde hij naar zijn dorp te komen, aan de westkust van Aceh, honderden kilometers hier vandaan. Het duurde dagen voordat hij zijn dorp bereikte, omdat de kustweg daar naartoe verwoest was. Later bleek dat zijn vader naar Banda Aceh was gekomen om zijn zoon te zoeken. Ze zijn elkaar misgelopen, zodat zijn vader lange tijd dacht dat zijn zoon was omgekomen.

Zoals ik de vorige keer al vertelde, is het herstel van de stad inmiddels al zo ver gevorderd dat het niet goed meer is voor te stellen hoe groot de verwoesting geweest is. Vorige week liet een vriend mij een hele reeks foto's zien van Banda Aceh en omgeving vlak na de tsunami. Natuurlijk heb ook ik aan de tv gekluisterd gezeten in de dagen na de tsunami, en de beelden van de onvoorstelbare verwoestingen op mij in laten werken. Maar nu kon ik de beelden die ik zag plaatsen. Nu herken ik de verwoeste straten vol lijken.

Een foto van een grote boot op straat voor een gebouw: nu kan ik zien dat dat op het plein is waar je zulke lekkere sateh kan halen. Dat plein is zeker twee kilometer uit de kust. Een foto van een bushalte vol met lijken: daar rijd ik elke dag langs op mn brommertje op weg naar mijn werk. Een foto van een strand vol met opgezwollen lijken: dat is waarschijnlijk het strandje waar ik vorig weekend met Alex biertjes was gaan drinken. Het verklaart ineens waarom de locals dat strandje liever links laten liggen.

De foto’s helpen mij me een klein beetje beter een voorstelling te maken van wat Husney gezien moet hebben hier in de stad en op weg naar zijn dorp. Maar de geur van rottende lijken, het gekerm van de gewonde mensen, de enorme ontreddering en de radeloosheid van mensen die hun dode familieleden vonden, dat is iets waar ook Husney liever niet over praat. Mijn andere collega die de tsunami heeft meegemaakt wil überhaupt niets kwijt over haar ervaringen.

De foto's hebben mijn waardering over wat de hulporganisaties de afgelopen jaren hebben bereikt ook weer doen toenemen. Zeker, er wordt wat afgeblunderd hier. Steeds hoor ik weer nieuwe sterke verhalen over een mislukt, vertraagd of geldverspillend project, sappige verhalen waar ik nog menig weblogje mee kan vullen. Maar feit is dat deze ramp zo onoverzienbaar groot is geweest en de verwoestingen zo onvoorstelbaar, en dat de wederopbouw inmiddels toch echt in een vergevorderd stadium is.

Laatst hoorde ik een mooie vergelijking van één van de Nederlanders die hier werkt. Het schijnt zes jaar geduurd te hebben voordat de wijk die verwoest was door de Enschedese vuurwerkramp weer was herbouwd. Zes jaar! Het ging hier om een ramp waarbij één wijk was verwoest en 22 doden te betreuren waren. In een stad die voor de rest nog volledig intact was, in een van de rijkste landen ter wereld. De tsunami heeft alleen al in Banda Aceh aan meer dan 60 000 mensen het leven gekost. In heel Aceh wordt het dodental geschat op 168 000. Het aantal gewonden en daklozen is niet te tellen.

Stel je eens voor: een tsunami treft Nederland. Van Noord-Holland tot Zeeland raast de golf onze polders binnen, op sommige punten welliefst zeven km ver het land in. Het regeringscentrum Den Haag wordt verwoest, zodat van een goede coördinatie van de hulpverlening geen sprake meer kan zijn. Ook Rotterdam wordt getroffen, zodat de aanvoer van hulpgoederen bemoeilijkt wordt. O ja, en vergeet ook niet dat west-Nederland al danig verzwakt en ontwricht is omdat het reeds jaren onder militair bewind staat vanwege een separatistische beweging die zich wil afscheiden van het oosten van het land. En niet alleen Nederland is getroffen. Tot Zuid-Frankrijk aan toe heeft de golf verwoestingen aangericht. Als wij er al zes jaar over doen om één wijk op de bouwen, dan heb ik er een hard hoofd in dat wij met een ramp op deze schaal veel beter zouden omgaan dan men hier in Azië heeft gedaan.

Sorry voor de schokkende foto's die ik bij dit bericht zal plaatsen, maar ik vind toch dat ik ze jullie niet kan onthouden. Volgende keer weer wuivende palmbomen en verhalen over jaloersmakende tripjes, dat beloof ik.

My first earthquake

2007-04-27T02:45:00.000-07:00

Tijdens onze wekelijkse stafbijeenkomst vandaag begon alles ineens te trillen, heel kort. Bij de tweede schok stoof iedereen op en rende naar buiten. Eenmaal buiten dacht ik even dat ik duizelig werd van de schrik, maar het bleek dat de aardbeving nog steeds bezig was. Het was een beetje alsof je op een deinend schip staat. Het HelpAge-bord in de tuin zwaaide heen en weer. Voor het eerst zag ik tekenen van het trauma van de tsunami. De kinderen van het schooltje tegenover ons kantoor waren ook naar buiten gerend, en stonden op het pleintje hardop te bidden en te huilen. Mijn collega Ririn stond te beven als een rietje, en nog terwijl de aarde aan het golven was probeerde ze haar moeder en zwangere zus te bellen. Natuurlijk was het netwerk overbezet.

Nadat de aarde stopte met bewegen bleven we nog een tijdje buiten, en na vijf minuten zat Husney (onze kantoornicht) al te grappen dat hij een tweede tsunami zeker niet zou overleven. Maar Ririn bleef nog lang natrillen. Daarna gingen we op zoek naar informatie over de aardbeving. Want natuurlijk is het eerste wat in je opkomt: komt er weer een tsunami? Helaas, ik kon niets vinden op het internet over deze aardbeving. Pas twee uur later vond ik een rapport over de beving. Het bleek een beving van 6,3 op de schaal van Richter geweest te zijn, met het epicentrum in de oceaan, 85km verwijderd van Banda Aceh. De hevigheid van de schok was gelukkig veel te laag om een tsunami teweeg te brengen. Het zal waarschijnlijk niet de laatste keer zijn dat ik een beving mee zal maken. Banda Aceh ligt precies op een grote breuklijn, en de aarde schokt hier regelmatig.

Dat zou ervoor pleiten de vele huizen die hier nu herbouwd worden aardbeving-bestendig te maken, zou je zeggen. Vreemd genoeg schijnt dat niet het geval te zijn, zo vertelde een van mijn hotelgenoten. Hij werkt bij een organisatie die aardbevingsbestendige huizen bouwt, en er bij andere organisaties op aandringt dat zij hun huizen ook zo bouwen. Het blijkt helemaal niet lastig te zijn of meer geld te kosten, je moet gewoon de betonpalen op een bepaalde manier aan elkaar vastmaken tijdens het bouwen, that's it. Maar hij vertelde dat de meeste huizen die hier nu gebouwd worden bij de eerste de beste stevige aardbeving in elkaar zullen storten, met alle dodelijke gevolgen van dien.

Het is heel gemakkelijk schieten op alle blunders en missers die er tijdens de herbouw worden begaan. Vorige keer had ik al verteld over het dorp dat herbouwd was in een hoger gelegen gebied, zonder eerst te kijken of daar water te vinden was. Het blijkt vaker te gebeuren dat de huizen gebouwd worden voordat de infrastructuur wordt aangelegd. Normaal gesproken gebeurt dat andersom, en een van mijn andere hotelgenoten vertelde dat dat hier extra belangrijk is, omdat de grond hier vanwege de aardbevingen altijd in beweging is.

Dan is er het probleem van leegstand. Veel huizen zijn opgeleverd, maar onbewoond. Daar zijn veel verschillende redenen voor. Sommige mensen blijven bijvoorbeeld in hun tijdelijke barakken omdat zij daar voedsel en andere ondersteuning van hulporganisaties ontvangen. Hiermee hangt samen dat met de tsunami hun bron van inkomsten, zoals bijvoorbeeld hun vissersboot, verwoest is. Anderen vinden de huizen te klein en hopen wellicht dat ze nog een groter huis kunnen bemachtigen.

Genoeg aan te merken op de herbouw dus. Hoe kan het nu toch dat er zulke fouten gemaakt worden? Waarom wonen er nog zoveel mensen in tijdelijke onderkomens, terwijl de organisaties zwemmen in het tsunamigeld? Aan de andere kant: het herstellen van de enorme verwoesting die waren aangericht was ook bijna een onmogelijke opgave. Zoveel schade aan infrastructuur, kusten, rivieren, landbouwgrond, honderdduizenden huizen verwoest, hele dorpen weggevaagd... De reconstructie is inmiddels al zover gevorderd dat ik mij maar moeilijk voor kan stellen hoe groot de verwoesting daadwerkelijk geweest is.

En een duidelijke oplossing voor hoe het wel zou moeten is ook niet voor handen. Hulporganisaties hebben de afgelopen jaren ieder met hun eigen filosofietjes driftig geëxperimenteerd met verschillende methodes: de bouw zelf geheel in handen houden, de bouw uitbesteden aan lokale ondernemers, geld geven aan de dorpsgemeenschap voor herbouw, geld geven aan de mensen zodat zij hun huis kunnen herbouwen naar eigen inzicht, enzovoort enzovoort. Een van mijn kennissen heeft er in opdracht van de overheidsinstantie die de reconstructie overziet onderzoek naar gedaan, en is tot de conclusie gekomen dat geen enkele methode zonder gebreken is.

Toch doet het geblunder wat ik hier om mij heen zien mij soms twijfelen aan de juistheid van de projecten die ik onder mijn hoede heb. Dragen die daadwerkelijk bij aan de verbetering van de levensomstandigheden van de mensen hier? Is er daadwerkelijk behoefte aan ons, of hebben wij een behoefte gecreerd? Zitten wij hier alleen maar omdat de hele NGO-wereld hier is neergestreken?

Nuttig of niet, het houdt me in ieder geval wel van de straat. Afgelopen weken was ik ook op zaterdag aan het werk, en had doordeweeks 's avonds vaak vergaderingen. Maar afgelopen zondag had ik een dagje welverdiende rust. Nou ja, rust… ik ging met een Nederlander en een Duitser mountainbiken. Ze hadden me gewaarschuwd dat het wel een pittige tocht kon worden. Maar ik dacht, och, een gezonde Hollanse meid... WRONG! Imagine 3 spinninglessen achter elkaar met 35 graden in de zon en je krijgt een klein beetje een idee. Over steile stenige weggetjes, door junglepaden tot mn knieeen in de modder, en steeds die gasten ver voor me uit... de duik in het helderblauwe zeewater zou een perfecte afsluiting van de rit geweest zijn, ware het niet dat we daarna nog terug moesten.

Goed, het was dus geweldig, en hoewel ik daarna bijna letterlijk in elkaar zakte van vermoeidheid, ben ik sindsdien weer helemaal senang (om maar eens een mooi leenwoord te gebruiken). Na weer een paar lessen Bahasa en een aantal brommerritjes deze week kan ik er weer tegenaan!!

Update uit het Verre Oosten

2007-04-17T02:39:00.000-07:00

"In Indonesië wordt links gereden; voorzichtigheid is geboden i.v.m. het vele langzame verkeer; algemene verkeersregels zijn moeilijk te geven", aldus mijn boekje Wat en Hoe Indonesisch.

Mij leek het dus een goed idee om in dit linksrijdende land zonder verkeersregels met mijn slechtziende hoofd brommer te leren rijden. Deze independent woman wil namelijk niet van anderen voor haar vervoer afhankelijk zijn. Ik weet nog uit India dat me dat mateloos irriteerde. En dagelijks gehaald en gebracht worden met een airco-auto met chauffeur gaat na een week zoooo vervelen, weet je.

Twee weken geleden begon ik met oefenen. Deepak gebood mij eerst een week lang rondjes te rijden op het schoolpleintje tegenover het kantoor, onder streng toezicht van de bewakers van het kantoor. Ik merkte al wel dat ik niet bepaald een natuurtalentje was, gaf steeds gas als ik wilde remmen enzo. De toekijkende schare kinderen vond het in ieder geval erg vermakelijk. Op een onbewaakt moment waagde ik mij op het smalle weggetje waaraan mijn kantoor grenst. Na nog een paar dagen heen en weer gereden te hebben op dit weggetje zonder kinderen aan te rijden, was de tijd rijp voor de vuurdoop op de grote weg. Nu rij ik samen met Ab, onze chauffeur, elke dag een stuk door de stad. Van de week nam hij mij zelfs mee buiten de stad. Haha, daar reed ik dan tussen de rijstvelden! Mijn verschijning ging niet ongemerkt voorbij. Gejoel en "Bouleh, bouleh" (buitenlander) geroep. Ab vond het maar wat mooi, al die aandacht die hij opeens kreeg met mij achter zich aan rijdend, en graag trakteerde hij mij op een glaasje kokosnootsap bij een tentje onderweg om te pronken.

Binnenkort moest ik dus maar eens wat mensen gaan omkopen om een brommerrijbewijsje ergens los te peuteren, want helaas is daar voor mij als bouleh zonder verblijfsvergunning op legale wijze niet aan te komen.

Dit weekend ben ik op stap geweest met een meisje van het hoofdkantoor uit Londen die hier op bezoek is om onderzoek te doen. We lieten de stad voor wat deze was en vertrokken gewapend met een pak rode wijn richting Pulo Weh, een bounty-eiland een uurtje varen van Banda Aceh vandaan. Het was heerlijk om een dagje te chillen en naar de onwaarschijnlijk blauwe zee te staren onder het genot van een verse mixed fruit juice.

Het weekenden daarvoor was ik veel op stap met Lex, de Nederlandse man uit mijn hotel, en zijn vrienden. Met hen ging ik naar prachtige stranden en andere mooie plekjes in de buurt. Zo gingen we bijvoorbeeld naar een mooi strand bij Lampuuk. Dit dorp is tijdens de tsunami vrijwel volledig verwoest: de vloedgolf reikte hier maar liefst zeven kilometer het land in. In het kaalgeslagen landschap verreist nu een dorpje van volstrekt identieke huisjes, dat herbouwd is door het Turkse Rode Kruis.

Ook heeft Lex mij meegenomen naar het dorp waar hij de afgelopen maanden een watersysteem had aangelegd. Na de tsunami had men besloten dit dorp deels hoger op de berg te herbouwen. Pas toen de bouw goed en wel onderweg was, realiseerde men zich dat er hoger op de berg geen water te vinden was. Lex moest dat even gaan oplossen. Apentrots leidde hij mij door 'zijn' dorp, glunderend van oor tot oor wanneer ik vol bewondering de watertanks, waterleidingen en sanitaire voorzieningen bekeek. We besloten een alternatieve route terug naar huis te nemen. De route bleek wel erg alternatief te zijn, want we deden er bijna vier uur over, terwijl de heenweg maar een uurtje had gekost. De weg werd steeds smaller, de bruggetjes over kleine stroompjes heen steeds gammeler. Maar wat een natuur: overal aapjes, en op een gegeven moment zagen we zelfs een groep buffels in een rivier.

Af en toe moet er ook nog gewerkt worden. Ik begin het werk hier na een maandje aardig in de vingers te krijgen. Ik heb twee projecten onder mijn hoede gekregen. Het eerste is een samenwerkingsverband tussen het Britse Rode Kruis en ons. Het gaat om een project dat tot doel heeft mensen die getroffen zijn door de tsunami in staat te stellen weer in hun eigen levensonderhoud te voorzien. Onze veldwerkers doen aan dat project mee om te zorgen dat ouderen ook in het project betrokken worden.

Het andere project is een samenwerkingsverband tussen ons en een kleine lokale organisatie. Het doel van dit project is tweeledig. Ten eerste het oprichten van zogenaamde Older People Associations (in het jargon erg toepasselijk afgekort tot OPA) in veertien dorpen in de buurt van Banda Aceh. Deze organisaties dienen om ouderen bij elkaar te brengen, zodat zij steun bij elkaar kunnen vinden en ook gezamenlijk voor hun belangen kunnen opkomen. Ten tweede heeft het project als doel ouderen te helpen in hun levensonderhoud te voorzien.

Twee weken geleden was ik met een aantal mensen die op bezoek waren uit Londen en Thailand op bezoek in twee dorpjes waar ze bezig zijn dergelijke organisaties op te zetten. De ouderen leken erg enthousiast, en gaven aan dat andere hulporganisaties hen tot nu toe links hadden laten liggen.

Deze week zal ik weer veel 'het veld ingaan', zoals dat zo mooi in het jargon heet. Ik ga de bijeenkomsten van ouderen in een aantal dorpen bezoeken om te kijken hoe de veldwerkers van onze partnerorganisatie het doen. Ik ben namelijk sinds kort gebombardeerd tot iemand die van alles weet over 'livelihoods', het opzetten van Older People Associations, 'community-based development', 'participatory processes', 'empowerment of rural people' en nog een reeks van dat soort NGO-termen. Ik heb er zelfs al twee trainingen aan veldwerkers over gegeven. Ik ben benieuwd of ik iets nuttigs kan bijdragen!

Leven onder de Sharia

2007-04-04T02:33:00.000-07:00

Ik woon dus in een gebied waar sharia, Islamitische wetgeving geldt. Mijn westerse hoofdje associeert het woord sharia onbewust met allerlei enge beelden: burka's, naqibs, steniging, onderdrukking en vrouwendiscriminatie, dat soort ellende. Atjeh doet dergelijke stereotypes over Islam snel verdwijnen.

Weinig soepjurken hier: vooral de jongere vrouwen gaan veelal modieus westers met een oosterse touch gekleed over straat. Alleen welteverstaan, en op weg naar school of werk. Vrouwen zijn hier mondig en nemen volop deel van het openbare leven. Dat was in het gebied waar ik was in India wel anders.

Islamitische vrouwen moeten hier op straat een hoofddoek dragen, en dat gebod wordt vrij strikt nageleefd. Maar de hoofddoek is vaak een hip of sierlijk ding, perfect passend bij de rest van de outfit. Niet-moslimvrouwen hoeven geen hoofddoek te dragen. Een van mijn collega's gooit zodra ze op kantoor is haar hoofddoek af. Mijn andere vrouwelijke collega heb ik zelfs nog nooit met een hoofddoek gezien. Meestal doet zij het met een petje af. In winkeltjes kom ik ook regelmatig ongesluierde vrouwen tegen die uit het zicht van de straat aan het werk zijn. Het kan zijn dat al die vrouwen toevallig niet Islamitisch zijn, maar ik denk toch eerder dat men het buiten het zicht van de sharia-politie niet zo nauw neemt met de regels.

Een van mijn mannelijke collega's, voldoet trouwens ook niet helemaal aan mijn verwachtingspatroon. Deze jongen is zo proto-type gay als het maar zijn kan, meer het typje Chelsea, New York.

Net zoals in India wordt in het openbaar affectie tonen voor het andere geslacht niet geaccepteerd. Ririn vertelde laatst giechelend hoe ze een vrouw die achterop een brommer zat haar man een zoen in zijn nek zag geven. "Haha, that was so craziieee!"

Alcohol is dus ook verboden, maar gelukkig is er voor mij nog geen zaterdag voorbij gegaan zonder de nodige alcoholische versnaperingen. Binnen een dag was ik door de expats op de hoogte gebracht van de plekjes waar alcohol verkocht wordt, niet eens tegen al te hoge woekerprijzen. Alcohol is te krijgen in enkele supermarkten (gewoon een tijdje wat doelloos ronddwalen, dan komt er vanzelf iemand op je af die vraagt wat je wil hebben, wat je vervolgens discreet in een zwarte plactic tas aangereikt krijgt). Er zijn ook een paar restaurants die alcohol schenken, die zitten steevast stampvol met expats. Ook steeds meer Indonesiërs weten hun weg naar deze restaurants te vinden.

Afgelopen zaterdag was ik in Pace Bene, een van deze restaurants. Pace Bene is een begrip onder de expats, het staat bekend om zijn slechte Italiaanse eten, goede sfeer en knappe eigenaresse. De wijn is puissant duur, maar dat is noodzakelijk om het smeergeld dat betaald moet worden aan de politie op te brengen. Ik werd mee uit eten genomen door Lex, een Nederlandse man van een jaar of zestig die werkelijk over de hele wereld al heeft gewerkt en vol met prachtige verhalen zit over primitieve Namibische stammen ("die wassen zich nooit joh!"), Noord-Korea ("de beste tijd van mn leven daar"), Congo ten tijde van de Rwanda oorlog ("goede VN-feesten daarzo toen!") en ga zo maar door.

Het weekend daarvoor had ik mijn allereerste echte Indonesische feestje. Didi, één van mijn collega´s, was jarig. Het was een tuinfeestje, met veeeel eten en veeeel drank. Geen hoofddoek te bekennen, en soms vroeg ik me af of ik niet toevallig op een feestje uit de Amsterdamse gay-scene was beland. Zo was er Louis, door zijn vrienden ook wel Louise genoemd, die maar nier uitgepraat kon raken over darkrooms en latex. Mijn collega Husney had het er prima naar zijn zin. Het was al bij al niet het soort feestje dat ik had verwacht in sharialand!

De werkelijkheid zit een stuk ingewikkelder in elkaar dan eerste indrukken van een buitenstaander kunnen opvangen. Cynici zeggen bijvoorbeeld dat dit liberale klimaat samen met de internationale hulporganisaties binnen een jaar zal verdwijnen. En de rol en macht van deze schimmige sharia-politie is mij ook nog niet echt duidelijk. Maar in ieder geval is van mijn schrikbeeld van een conservatief fundamentalistisch gebied vol met stugge vrouwonvriendelijke mensen weinig meer over!

Schmeink moves on

2007-03-23T02:27:00.000-07:00

Eerste bericht uit de Archipel!

Nauwelijks terug uit New York besloot ik mij alweer in een nieuw avontuur te storten. Ditmaal is de bestemming Banda Aceh, Indonesië geworden. Het komende jaar ga ik mij bezig houden met het bevorderen van de hulpverlening aan ouderen die getroffen zijn door de tsunami. Ik ga werken voor HelpAge International, een ontwikkelingsorganisatie die zich richt op ouderen in ontwikkelingslanden.

Vorige week donderdag stapte ik op het vliegtuig. Er waren drie hectische weken aan vooraf gegaan, waarin ik in vliegende vaart mijn vertrek heb geregeld, en ondertussen ook nog even zoveel mogelijk vriendjes, vriendinnetjes en familieleden heb gezien. Op mijn denderende afscheidsfeestje kwamen sommigen die ik sinds mijn vorige afscheidsfeestje nog niet eens had gezien!

Toen de rust na 24 uur afscheidsfeest in mijn huisje in Utrecht was weergekeerd, waarin ik afscheid had genomen van bijna iedereen die mij lief is, was het extra stil in huis en voelde ik mij ineens erg alleen en verloren. Wen er maar aan, zei een stemmetje in mijn hoofd, hier heb je voor gekozen... Na een paar weken hollen rennen vliegen en regelen sloeg de twijfel toe: is dit echt wat ik wil? Waarom moest dit ook alweer zo nodig? Weg van hier, weg van al deze lieve mensen, weg van huis? Relatie kapot gemaakt, zoveel waardevols kapot gemaakt voor... oude mensen op een ver eiland??

Waarom heb ik bedacht dat ik wil werken in een door oorlog en natuurrampen verwoest gebied, onveilig zelfs volgens ons ministerie, voor een of andere vage organisatie, waarvan ik niet eens weet of ik wel achter de doelen sta, laat staan de werkwijze? Waarom nu halsoverkop vetrekken, terwijl ik er nog niet eens over uit was of ik mij überhaupt wel kan vinden in het principe van ontwikkelingssamenwerking? Als ik dan zo nodig de wereld moet gaan verbeteren, denk ik dan echt dat de beste plek om daarmee te beginnen is in Atjeh, Indonesië? Dat betere hulpverlening aan ouderen na de tsunami de sleutel is tot de armoede de wereld uithelpen? En sinds wanneer voelde ik mij ookalweer zo betrokken bij deze mensen?

Krap een week aangekomen op dat verre eiland heb ik het antwoord op veel van deze vragen nog niet gevonden. Vooralsnog houd ik mij vast aan één van de vele wijze adviezen die ik de afgelopen weken heb gekregen: "We schamen ons voor onze misstappen, maar spijt krijgen we alleen van wat we nalaten." Mijn lijfspreuk voor de komende tijd.

De eerste paar dagen in archipel zijn in ieder geval goed bevallen. De reis verliep voorspoedig, en bij aankomst op Aceh stond mij een warm ontvangst door Deepak te wachten. (Trouwe lezertjes, ring any bells? Deepak was mijn 'baas' tijdens mijn stage in India. Nu zal hij weer mijn baas zijn, ditmaal als leidinggevende van de afdeling Atjeh van de organisatie waarvoor ik werk.) Hij nam mij gelijk mee naar het kantoor, waar ik met enkele van mijn nieuwe collegaatjes kon kennismaken.

De eerste indrukken van Banda Aceh: warm, veel palmbomen, ontwikkelingslandchaos, maar lang niet zo arm en verwoest als ik verwacht had. Ik had verwacht dat er niet meer veel over zou zijn van de stad, die het hevigst getroffen was door de tsunami, nadat het jaren lang geteisterd was door een gewelddadige afscheidingsbeweging. Maar de stad zelf is al grotendeels herbouwd. De diepe armoede die ik in India ben tegengekomen, heb ik hier nog niet gezien. Geen schurftige voddige zwerfkindjes hier, de mensen zien er welvarend uit.

In 2005 is er een vredesovereenkomst tussen de separatistische beweging en de Indonesische regering gesloten. Eén van de voorwaarden was dat men in Atjeh Islamitische wetgeving mag hanteren. Dit betekent dat alle Indonesische vrouwen hier gesluierd over straat moeten (ik hoef dat als buitenlander niet), dat alcohol verboden is en dat hier vijf keer per dag de oproep tot gebed door de luidsprekers schalt.

De economie draait hier nu grotendeels op de honderden internationale hulporganisaties die hier sinds de tsunami zijn neergestreken. Zo zijn bijvoorbeeld de huurprijzen van huizen en kantoren omhooggeschoten sinds de tsunami, doordat alle hulporganisaties en hun medewerkers gehuisvest moeten worden. En overal zie je glimmende SUVs met logo´s van VN tot Rode Kruis rondrijden.

Ik verblijf in een hotel dat permanent volgeboekt is en bewoond wordt door mensen die voor hulporganisaties werken. Mijn kamer is zo´n tien stappen bij het zwembad vandaan, en er is zelfs een ruimtetje met een soort van fitnessapparaten. Niet slecht hoor, het hulpverlenersbestaan! Nog steeds kijk ik met een soort van eerbied uit mijn raampje, wanneer ik een VN-jeep langs mijn raam zie rijden.

In het weekend nam Deepak mij mee op sleeptouw. Hij nam mij mee naar zijn Pakistaanse vrienden, die in een prachtig groot huis wonen (mede mogelijk gemaakt door: Oxfam). Hun landen staan regelmatig op het punt een kernoorlog met elkaar te beginnen, maar in het buitenland herkennen zij hun gemeenschappelijke cultuur en trekken zij met elkaar op. Zaterdag kreeg ik een overheerlijke lunch voorgeschoteld, gevolgd door een heerlijk langdradige Bollywood film. En zondag gingen we naar een waterval een eindje van Banda Aceh vandaan. Zwemmen in de waterval ging sharia-style, dus met kleding aan, en voor de Indonesische meisjes met hoofddoek. Sinds het afzwemmen voor mijn B-diploma had ik niet meer met kleren aan gezwommen!

Dit tripje gaf mij een eerste kans om de prachtige natuur van Atjeh te bewonderen, en te zien welke schade de tsunami buiten de stad heeft aangericht. Een groot deel van de weg waar we op reden was weggeslagen en nog niet volledig gerepareerd. Ook was te zien hoeveel er de afgelopen twee jaar al is opgebouwd. Overal zie je rijen volstrekt identieke huisjes staan. Deepak vertelde dat veel van deze huisjes niet bewoond zijn omdat ze niet voldoen aan de wensen van de bevolking. Een eerste glimps van de paradoxen van de tsunami-hulpverlening.

Mijn eerste werkdag bestond uit een tripje naar een klein bounty-eiland, Pulo Nasi, dat door de tsunami getroffen was. Een hulporganisatie die daar actief was wilde graag met ons samenwerken (lees: geld van ons ontvangen), en Deepak en ik gingen kijken wat de mogelijkheden waren. Samen met enkele vertegenwoordigers van een Duitse organisatie die reeds projecten op het eiland steunen vetrokken wij met een gemotoriseerde kano-achtige boot. Vervolgens verder het eiland in, staand achterop een pick-up wagen over kronkelige hobbelige weggetjes. Ik kon maar niet geloven dat ik dit nu mijn werk mocht noemen, wat een leven!

Dit eiland was hard getroffen door de tsunami: van de 5000 bewoners waren er 2000 omgekomen. Een groot stuk van het eiland is laaggelegen, en je kon goed zien hoe de vloedgolf zonder enige belemmering dat deel van het eiland heeft kunnen overspoelen. We werden feestelijk ontvangen door schattige dansende kleutertjes in de kleuterschool die met hulp van de Duitse organisatie herbouwd was. De rest van de dag werden we verder het eiland rondgetourd om stukjes landbouwgrond te bewonderen die met de hulp van de Duitse organisatie weer opnieuw ontgonnen werden. Ik word altijd een beetje ongemakkelijk wanneer je zo als hooggeëerde gast wordt ontvangen. Telkens was er het momentje van plaatsvervangende schaamte wanneer de gratis t-shirts van de hulporganisatie aan de landarbeiders werden uitgedeeld.

Terug op kantoor ben ik begonnen met inwerken. Volgende keer meer over mijn werkzaamheden. Het is nu hoog tijd voor een duikje in mijn zwembad!

Een dag bij de Vijde Commissie

2006-11-22T02:13:00.000-08:00

WAARSCHUWING: De onderstaande informatie is en blijft uitsluitend de persoonlijke mening of visie van de auteur, en kan nimmer worden uitgelegd als standpunt, visie of denkwijze van het Ministerie van Buitenlandse Zaken of de Nederlandse regering... zit je al op het puntje van je stoel?

Afgelopen vrijdag was de spannendste dag in de Vijfde Commissie tot nu toe. Hoewel ik vrees dat velen van jullie alsnog in slaap zullen vallen bij mijn verhaal hierover, lijkt het me toch een goede gelegenheid om wat meer te vertellen over hoe het er in 'mijn' commissie aan toe gaat. De ga er lekker bij zitten, pak een kop koffie en hou vol, zo kom ik mn dagen hier ook door!

Hoewel de Vijfde Commissie regelmatig beslist over de besteding van miljoenen, hield afgelopen vrijdag de besteding van 'slechts' honderddertigduizend dollar de delegaties een hele dag in zijn greep. Het begon allemaal een week of twee geleden, toen het Israelische leger per ongeluk met een raketaanval 18 Palestijnen in Beit Hanoun doodde. In de hele wereld werd met verontwaardiging en ongeloof gereageerd, en vonden er woedende demonstraties plaats in de Arabische landen. Ook de VN-Veiligheidsraad hield zich met het voorval bezig. Qatar, het enige Arabische land dat momenteel zitting heeft in de Veiligheidsraad, introduceerde een resolutie die een harde veroordeling van Israël bevatte. In eerste instantie was het een eenzijdige resolutie, die bijvoorbeeld geen melding maakte van het feit dat ook de Palestijnen raketaanvallen uitoefenen op Israël. Ondanks het feit dat de resolutie na onderhandelingen wat verzacht was, was deze voor de VS nog steeds niet acceptabel, en blokkeerden zij deze op 11 november door een veto uit te spreken.

Hoewel dit Amerikaanse veto tot boze reacties uit de Arabische wereld leidde, is het waarschijnlijk dat de Arabische landen bewust hierop hebben aangekoerst door niet teveel concessies te doen. Het veto leidde er namelijk toe dat behandeling in de Algemene Vergadering van de VN mogelijk werd. In de Algemene Vergadering hebben alle lidstaten zitting, en geldt er geen veto. De meeste besluiten kunnen met een simpele meerderheid van stemmen genomen worden. Volgens de regels van de VN mag de Algemene Vergadering zich niet bezig houden met zaken waar de Veiligheidsraad zich over buigt. Mocht de Veiligheidsraad echter in een patstelling verkeren doordat één van de permanente leden zijn vetomacht gebruikt, dan mag de Algemene Vergadering zich volgens de 'Uniting for Peace' resolutie met de kwestie bezighouden. Deze regeling stamt uit het tijdperk van de Koude Oorlog, toen actie van de Veiligheidsraad vaak onmogelijk was doordat de VS en Rusland over bijna alle kwesties van vrede en veiligheid recht tegenover elkaar stonden.

Het Amerikaanse veto van 11 november maakte dus een hervatting mogelijk van de tiende 'Emergency Special Session on illegal Israeli actions in occupied East Jerusalem and the rest of the occupied territory'. Deze sessie begon in 1997, toen de Veiligheidsraad niet tot overeenstemming kon komen over de bouw van Israëlische nederzettingen op Palestijns gebied, en is sindsdien regelmatig hervat. Qatar introduceerde hier opnieuw de eerste versie van zijn resolutie, ditmaal niet gehinderd door de dreiging van een Amerikaans veto.

En daarmee kwam 'mijn' Vijfde Commissie in beeld. De ontwerpresolutie riep namelijk op tot het instellen van een 'fact finding missie' die de gebeurtenissen in Beit Hanoun moest gaan onderzoeken. Een fact finding missie kost geld, en alles wat geld kost moet door de Vijfde Commissie eerst behandeld worden voordat de Algemene Vergadering het goed kan keuren.

Afgelopen donderdagavond verscheen de 'pbi', de programme budget implication, zoals het jargon gaat, op de mail. Dat is een document waarin het Secretariaat van de VN aangeeft hoeveel een actie zal gaan kosten en hoe dit gefinancierd zou moeten worden. Hmmm, "illegal Israeli actions..." mijn commissie houdt zich doorgaans verre van dat soort politiek geladen taal dus dat beloofde interessant te worden. En ja hoor, de volgende ochtend lag er zelfs zowaar een instructie uit Nederland te wachten over hoe wij ons in de Vijfde Commissie moesten gedragen. Dat was sinds ik hier ben pas een keer eerder voorgekomen, toen er verkiezingen plaatsvonden van leden van verschillende organen.

Tijdens de EU-coördinatie bijeenkomst die morgen werd definitief duidelijk dat het een spannende dag zou worden. Het gerucht was namelijk dat de VS het in de Vijfde Commissie op een stemming zou laten aankomen over deze kwestie. En dat is zeer uitzonderlijk. In de meeste organen en commissies worden de besluiten met stemmingen genomen, maar in de Vijfde Commissie worden de beslissingen in de regel met consensus genomen. Dit heeft ermee te maken dat besluiten in deze commissie in tegenstelling tot die van andere commissies bindend voor alle lidstaten zijn. Resoluties van andere commissies zijn slechts aanbevelingen. Dit is ook de rede dat de besluitvorming in de Vijfde Commissie vaak zo eindeloos duurt: het kost tijd om 192 neuzen één kant op te krijgen.

De VS waren echter blijkbaar zo tegen deze resolutie gekant dat zij bereid waren het principe van consensusbesluitvorming opzij te zetten om zich tegen de resolutie uit te kunnen spreken. De lidstaten van de EU waren het erover eens dat geprobeerd moest worden dit te voorkomen. In de Vijfde Commissie moet het gaan over budgettaire en administratieve aangelegenheden, en niet over de politieke kant van de zaak.

De Vijfde Commissie neemt besluiten over zeer technische en ingewikkelde vraagstukken. Maar ze wordt bemand door diplomaten die in de regel weinig van dit soort zaken afweten. Daarom is er een adviescomiteetje in het leven geroepen waar experts zitting in hebben. Zij schrijven een rapportje over elke kwestie waar de Vijfde Commissie zich mee bezig houdt, waarin zij adviseren over de te nemen besluiten. Dit comité moest dus ook een advies uitbrengen over de pbi van deze fact finding mission naar Beit Hanoun. Het was de vraag of de kosten voor deze missie bovenop het bestaande budget zou komen, of dat er misschien nog wel wat geld over was binnen het budget over was om het van te betalen.

Omdat het over een relatief klein bedrag ging, zo'n 130 000 dollar, neigden de EU-lidstaten ertoe er vanuit te gaan dat er nog wel wat ruimte was om dit binnen het budget te financieren. Het Secretariaat van de VN had echter voorgesteld de kosten bovenop het budget te laten komen. Wij waren daarom benieuwd wat het adviescomité hiervan zou zeggen.

Tijdens de vergadering van de Vijfde Commissie die ochtend bleek echter dat het adviescomité nog niet tot een oordeel was gekomen. Het comite had verschillende vragen gesteld aan het Secretariaat, bijvoorbeeld over hoeveel geld er nog in de verschillende potjes zat, en wachtte op een antwoord. Daarmee restte de Vijfde Commissie ook niets anders dan wachten. Dit was de G77, de groep van (veel meer dan zevenenzeventig) niet-westerse en ontwikkelingslanden een doorn in het oog. Zij waren zeer gebrand op aanname van de resolutie in de Algemene Vergadering, en wilden voorkomen dat de resolutie opgehouden werd in de Vijfde Commissie.

Wat volgde was in essentie zeven uur lang wachten. Het waren uren vol vragen, wilde geruchten en speculaties. Regelmatig kwamen de EU-delegaties in hoekjes bijeen om te overleggen over de strategie. Wanneer zou het adviescomite met aanbevelingen komen, en wat zou de aanbeveling zijn? Hoe zullen wij daarop reageren, en wat zou de G77 ervan vinden? Zou de G77 aandringen op actie wanneer het comité niet snel met een aanbeveling komt, en hoe zullen wij daarmee omgaan? En de VS, wat zouden zij doen? Zouden zij het, no matter what, op een stemming laten aankomen? En hoe zouden wij dan stemmen?

Ons gedrag in de Vijfde Commissie was niet alleen afhankelijk van de aanbevelingen van het adviescomite. Ergens anders in het VN-gebouw werd namelijk ondertussen nog hard onderhandeld over de politieke inhoud van de resolutie in de Algemene Vergadering. Aan het eind van de dag was de inhoud van de resolutie zo aangepast dat de EU kon instemmen met de resolutie. Zo werd bijvoorbeeld een paragraaf toegevoegd waarin de Palestijnse Autoriteit werd opgeroepen actie te ondernemen om een einde te maken aan de raketbeschietingen op Israël.

Enkele malen kwam de voorzitter van het adviescomité naar de Vijfde Commissie met een update over hoever het comité was. Hoe goedbedoeld ook, maakte dit de G77 alleen maar ongeduldiger. Rond een uur of vier verloor een woordvoerder van de G77 even zijn zelfbeheersing, en beschuldigde hij het adviescomité van politieke spelletjes door het hele proces te rekken en zo een beslissing in de Algemene Vergadering onmogelijk te maken.

In de loop van de middag verzamelden steeds meer hoge piefen zich in de zaal van de Vijfde Commissie. Het gerucht dat de VS het op een stemming zouden laten aankomen had zich als een lopend vuurtje verspreid. Ook John Bolton, de Amerikaanse ambassadeur, liet zich zien. Zo druk had ik het nog nooit gezien.

Pas rond kwart over zes 's avonds begon de ontknoping. Het adviescomité kwam met haar aanbeveling: binnen het bestaande budget bestond volgens het comité nog voldoende ruimte om de missie te financieren. De VS begonnen vervolgens de boel nog een tijdje te rekken om een beslissing uit te stellen door vragen te stellen. Misschien hoopten zij nog dat iemand in Washington op andere gedachten zou komen en andere instructies zou sturen. Maar de G77 en ook de EU voerden de druk op om tot een beslissing te komen, en dwongen de VS zo tot het hoge woord. De vrees werd bewaarheid: de VS vroegen inderdaad een stemming aan. Als reden voerden zij aan dat zij het niet eens waren met de inhoud van de resolutie, omdat die te eenzijdig gericht tegen Israël zou zijn. Daarom konden zij ook niet instemmen met de besteding van geld voor de uitvoering van de resolutie.

Er waren goede redenen om tegen de politieke inhoud van de resolutie te zijn. Zo was er bijvoorbeeld afgelopen week al een fact finding mission ingesteld door de Mensenrechtenraad in Gènève, en liep er ook al een Israelisch onderzoek naar de zaak. Dus er konden zeer zeker vraagtekens gezet worden bij het nut van deze missie. Maar discussies over dit soort kwesties moeten in de Algemene Vergadering plaatsvinden. De Vijfde Commissie is daar niet het juiste forum voor. Daar heb je het over de technische kant van het verhaal. Men kijkt bijvoorbeeld of teveel geld is beraamd voor de actie, en of het budgetplan goed in elkaar zit. De VS waren echter niet op technische gronden tegen het budgetvoorstel.

De stemming was ook volstrekt zinloos: het besluit werd met een overweldigende meerderheid van stemmen aangenomen. Slechts vijf landen stemden tegen: VS, Israël, Australië en nog twee microstaatjes die altijd met de VS meestemmen. Vervolgens werd de resolutie in no time in de Algemene Vergadering met dezelfde meerderheid aangenomen.

Het was dus pure symboolpolitiek van de VS, en ik kan er met mn pet niet bij waarom zij zo hebben gehandeld. Waarom hebben zij zich niet door middel van een verklaring gedistantieerd van de consensus, zoals gebruikelijk is wanneer een land het niet eens is met een beslissing, maar weet dat hij het niet kan tegenhouden? Als er namelijk iemand belang bij heeft de praktijk van consensusbesluitvorming in de Vijfde Commissie in stand te houden, dan is het wel de VS, en de andere rijke landen die veel bijdragen aan het budget. Want moet je voorstellen wat er gebeurt wanneer deze praktijk wordt verlaten en voortaan beslissingen met meerderheid van stemmen worden genomen. Dan kunnen de arme landen, die weinig bijdragen aan het budget van de VN maar veruit in de meerderheid zijn, beslissingen doordrukken over de besteding van geld. Geld dat voor het overgrote deel door een kleine groep rijke landen wordt betaald. Met andere woorden, het arme Zuiden krijgt dan controle over de portemonnee van het rijke Noorden.

Volgens mij schieten de VS zich dus op deze manier lelijk in de eigen voet. Het zal de stemming in de Vijfde Commissie er ook niet gezelliger op maken. Misschien zullen de arme landen over een maandje wel een stemming aanvragen over de contributieschaal van de VN, en zo het bestedingsplafond van de VS doen opheffen. De VS hebben namelijk nu een regeling waarbij zij slechts 22% van het budget betalen, terwijl hun aandeel in de wereldeconomie veel groter is. Maar ach, aan de andere kant, de VS betalen hun contributies nu toch al niet, dus wat zou dat ook eigenlijk uitmaken...? Welkom in de wondere wereld van de VN.

Autumn in New York

2006-11-12T02:03:00.000-08:00

Het thuisfront begint te morren, en terecht, want het is al veel te lang geleden dat ik iets geschreven heb. Waar te beginnen?

Wellicht bij het letterlijke hoogtepunt van mijn verblijf hier: een helikoptervlucht over Manhattan! Vorige week zaterdag had ik mijn verjaardagskadootje van Remco, die zich voor tien dagen bij mij had gevoegd, alvast gekregen. Remco had het tot we zo ongeveer voor de helikopter stonden een verrassing weten te houden, wat het nog leuker maakte. We vlogen om de kop van Manhattan heen en maakten een rondje over het Vrijheidsbeeld. Fantastisch, geweldig, wat een rush! Al met al één van de meest bijzondere vijf tot zeven minuten van mijn leven.

Afgelopen donderdag was ik pas echt jarig. In de koffer van Remco lagen al een week allemaal pakjes op mij te wachten, wat natuurlijk een enorme tantaluskwelling was. Woensdagavond had ik Remco met het argument dat ik in Nederland al jarig was overtuigd dat ik de pakjes eindelijk open mocht maken. Iedereen die mij een (e-)kaartje of kadootje of smsje heeft gestuurd: ge-wel-dig bedankt! Het is echt zooo leuk als je in het buitenland bent te weten dat er thuis aan je gedacht wordt. You made my day!

Remco en ik hebben een heerlijke tijd gehad in New York. Ik had een lang weekend vrij genomen, waarin we saampjes de stad in trokken. Vooral op muzikaal gebied hebben we veel van New York genoten. Op zondag woonden we in een kerk in Harlem een stampende gospel service bij, compleet met koor, vleugel en blazers. Het was voor mij al de derde keer dat ik hier in New York de zondagochtend in een kerk doorbracht bij een gospel service, waarmee ik het totaal aantal keer dat ik een kerkdienst heb bezocht zo'n beetje verdubbeld heb denk ik. Alle drie waren erg verschillend. De eerste, in de Abyssinian Baptist Church, was de strengste. Stipt om negen uur begon een strak geregisseerde dienst, met een lange, prachtige donderpreek vol maatschappijkritiek. Mijn ouders, met wie ik deze dienst bezocht, vonden het op hersenspoeling lijken, terwijl ik mn best moest doen Pulp Fiction associaties te onderdrukken. De tweede dienst waar ik naartoe ging was totaal anders. Deze dienst begon pas om elf uur, maar twintig minuten van te voren stond de band al warm te draaien en het koor mee te deinen. Nix geen donderpreek hier, slechts enkele luchtige Bijbelversjes, maar vooral veel "Praise the Lord!" en prachtige gospels in een stampende kerk.

De kerk waar ik met Remco naartoe ging was in tegenstelling tot de twee vorige, die allebei propvol waren, om elf uur nog vrijwel helemaal uitgestorven. Langzaamaan druppelden er nog wat mensen binnen, opvallend genoeg bijna alleen maar (erg) jonge moeders met kleine kinderen. Uiteindelijk was Remco, samen met een Japanse toerist, de enige mannelijke bezoeker. Hoe strak de vorige twee diensten georganiseerd waren, hoe knullig deze verliep, met microfoons die op hol sloegen en de dominee die zich meerdere malen versprak, wat bij Remco ernstige Blues Brothers vibes opriep.

Sowieso is het best gek te merken dat je als tv-kijkende Europeaan Amerika door de bril van Hollywood ziet. Zoveel taferelen die ik al eerder in films en series had gezien. Zo herkende ik bijvoorbeeld het Met (Metropolitan Musuem of Art, het Louvre van New York) van een Friends aflevering (Ross adviseert Joey met zijn date naar het Met te gaan, Joey: "no man, the Mets suck!".

Zondagavond genoten Remco en ik van de jam session in mijn International House, en maandagavond gingen we naar Smalls, een jazz club in Greenwich Village. Dat is zoals de naam al aangeeft een piepklein jazzclubje in een kelder, waar je heel karakteristiek eens in de paar minuten de metro langs voelt trillen. Je zou het bijna jammer gaan vinden dat het roken in openbare gelegenheden hier is afgeschaft, want bij zo'n plek als dit horen overvolle asbakken en dikke rookpluimen er toch wel een beetje bij. In de pauze vertrok vrijwel het gehele publiek plus band dan ook naar buiten om te roken.

Woensdag was het tijd voor de legendarische Amateur Night in Apollo Theater. In dit beroemde theater in Harlem heeft elke zwarte artiest die in de twintigste eeuw ook maar iets te betekenen heeft gehad opgetreden. Tijdens de Amateur Night bepaalt het publiek door middel van gejuich of boe-geroep of degene op het podium zijn act mag afmaken en of hij een volgende keer mag terugkomen. Zo zijn al meerdere sterren, zoals Jackson Five, en Lauryn Hill geboren. Afgelopen woensdag echter hebben Remco en ik geen legende geboren mogen zien worden: vrijwel alle amateurs waren tenenkrommend slecht. De grootste attractie was de man, zelf een product van de Amateur Night, die de acts aan elkaar praatte. Vooral het afzeiken van de artiesten die weggejoeld waren was erg vermakelijk.

Vandaag heb ik voor het eerst in bijna twee weken geen gasten over de vloer. Voordat Remco hier kwam had ik Koen en Ines, twee vrienden die ik vorig jaar in India heb leren kennen, op bezoek. Zij stonden op een zaterdagavond met grote verschrikte ogen bij mij voor de deur: ze hadden de verkeerde metro genomen en stonden opeens met hun koffers in een van de wat minder prettige gedeeltes van Harlem. De volgende ochtend was de schrik verdwenen en stonden ze, hun bioklokjes nog op Europese tijd, om zeven uur alweer te trappelen om de deur uit te gaan. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat hebben we door de stad gelopen. Het was superleuk om hun enthousiasme over de stad te zien, wat me deed realiseren al gewend ben aan de allerdaagse dingen hier en hoe geweldig en bijzonder deze stad toch ook is.

Ik heb sowieso geen tekort aan bezoek. Alweer ruim een maand geleden waren mijn ouders hier een weekje. Ter gelegenheid van mijn moeders zestigste verjaardag gingen we naar een concert in Lincoln Center, "the world's largest performing arts center" (Amerikanen zijn er dol op te vertellen hoe groot dingen zijn). Het is een prachtig complex. Het plein met een enorme fontein, omringd door het operagebouw en de concertzaal van het New York Philharmonic is denk ik het mooiste wat ik tot nu toe in New York heb gezien.

Hoe leuk New York ook is, een paar weken terug besloten ik en een aantal andere stagiaires om The City een weekendje achter ons te laten en van de prachtige herfstbossen in de omgeving te genieten. Het was een bliksemactie: op vrijdagmiddag reserveerden we twee 'cottages' in de Catskills, een natuurgebied een paar uur van New York vandaan, en op zaterdagochtend moest de auto geregeld nog worden.

Maar aan het eind van de ochtend verdwenen de wolkenkrabbers toch echt achter de horizon en vertrokken we met een auto vol lekker eten en vooral veel drinken richting de natuur. Wat is de herfst toch mooi! Misschien is het omdat ik vorig jaar in India was en dus niet echt de herfst heb meegemaakt, misschien lag het aan het glooiende landschap en de staalblauwe hemel dat de herfstbossen met alle prachtige kleuren zo mooi doet uitkomen, in ieder had ik het idee de herfst nog nooit zo mooi gezien te hebben. Het was Indian Summer ten voeten uit.

Door het bacchanaal dat zich die avond voordeed in de huisjes en bij het kampvuur kwam er de volgende dag niet veel meer van ´hiking´ terecht (wandelen in de natuur noemen ze hier gelijk 'hiking'). Heel Amerikaans zijn we met onze station wagon door de omgeving gaan rijden, om af en toe even te stoppen om een foto te maken, of bij een diner een ranzige pizza slice te happen.

Eigenlijk is er zelden een avond dat ik thuis ben, er is gewoon teveel te doen en mee te maken hier. En nog steeds mis ik van alles. De Halloween-parade (wederom: the biggest in de US!!) heb ik gemist: ik moest die avond kiezen tussen een receptie voor Nederlandse stagiaires bij de VN, een bierparty bij de Tsjechische missie en een vriend die ik uit India kende was ook nog in de stad. Het werden de receptie en de bierparty... keuzes keuzes! Ook de New York Marathon is grotendeels aan mij voorbij gegaan, omdat ik toen aan het swingen was in de gospel kerk.

Al met al zou je bijna vergeten dat ik eigenlijk ook nog een drukke stage heb hier. Ik ben inmiddels goed op gang gekomen op mijn stage, en heb het enorm naar mn zin. De sessie van Vijfde Commissie is ook lekker op stoom gekomen, dus er is genoeg te doen. De volgende keer zal ik wat meer vertellen waar men zich in de Vijfde Commissie deze maanden zoal druk over maakt.

Tot zover!

Update uit Tha Big A

2006-09-30T01:52:00.000-07:00

Toen van het weekend mijn metrokaart niet meer geldig bleek, realiseerde ik me dat ik hier alweer een maand ben. En sinds mijn vorige berichtje is er veel gebeurd!

Vorige week ging ik op 'community weekend' met een groepje van mijn International House. We gingen naar een natuurgebied bij Cold Spring, ruim een uur van New York vandaan. Het hele gebeuren was mij iets teveel 'cummunity' en iets te weinig 'weekend', maar het was heerlijk om weer eens echte natuur te ruiken en een goede gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen.

Zaterdagochtend op een eng vroeg tijdstip moesten we present zijn om met een gele schoolbus richting Cold Spring te rijden. Het grootste deel van de rest van die dag werd gevuld met van die nare groepsactiviteiten en teambuildingellende. Van die rottige raadsels die je dan met de hele groep moet gaan oplossen, om vervolgens een eeuwigheid te gaan analyseren hoe iedereen in de groep functioneerde. Dat had ik niet helemaal zien aankomen en was even een dompertje, maar gelukkig werd de rest van het weekend gevuld met kampvuurtjes en kanoën op een meertje.

We verbleven op een soort van jeugdherberg, waar je in blokhutten verspreid over het terrein sliep. Nederland heeft de reputatie een betuttelend land te zijn, maar ik vind dat die Amerikanen er ook wat van kunnen. Zo hing bijvoorbeeld in de vierkante blokhut met twee kamertjes een heel evacuatieschema met vluchtroutes. Het bootjesvaren op het meertje ging vooraf aan een uitgebreide briefing over de betekenis van de fluitsignalen van de toezichthouder ("Mocht er plotseling een storm opsteken, dan fluit ik drie keer lang en moeten jullie direct terugkomen!" - dit onder een staalblauwe hemel zonder een zuchtje wind), mocht alleen met zwemvest aan, en onder toezicht ("en niet naar dat ene hoekje varen waar je niet gezien kan worden!"), en zwemmen was ten strengste verboden. Het toppunt vond ik nog wel het bordje dat hing in de 'dining hall': "Magic words: Thank you!!" Waaah!

Na deze overkill aan community spirit volgde wat in het jargon van Buitenlandse Zaken de M-week heet. Dat is de week waarin het Algemeen Debat van de Algemene Vergadering van de VN geopend wordt. In tegenstelling tot wat je zou verwachten is dit geen debat, maar een gelegenheid waarbij alle 192 lidstaten van de VN een toespraak voor de Algemene Vergadering houden. De meeste landen laten hier hun staatshoofd of minister van buitenlandse zaken voor overkomen. Ook onze minister Bot was present. Wat betreft het BNners spotten begon deze week bijzonder goed: maandagavond organiseerde de Nederlandse Missie een borrel waarbij onder andere Ben Bot, Jan Pronk, Ad Melkert en Jaap De Hoop-Scheffer een wijntje meedronken.

Dinsdag had wat betreft het beroemdheden spotten het hoogtepunt van de week moeten vormen: Bush en Kofi Annan hielden die dag hun toespraak voor de Algemene Vergadering en wij stagiaires hadden kaartjes! Het VN-gebouw was die week omgetoverd in een ware vesting. New Yorkers hebben een hekel aan deze weken, want drie blokken van het gebouw vandaan begonnen de afzettingen al. Zonder VN-pas kwam je er niet meer doorheen, wat voor enorme verkeersopstoppingen zorgde. Het wemelde overal van de politie, en boven ons cirkelden de hele dag helikopters. Voor het VN gebouw had een lange rij perswagens zich opgesteld en de straten stonden vol met sjieke zwarte ambtswagens en limo’s. De aankomst van Bush bij de VN was bizar, een onvoorstelbaar lange stoet motoren, pantserwagens, ME-busjes en jeeps trok er voorbij.

Dat was helaas het enige dat ik van Bush heb mogen meemaken. Bij de vergaderzaal bleek dat wij door een administratieve fout de verkeerde toegangskaarten gekregen. Grrrr. De geluksvogels onder de stagiaires die toch binnen wisten te sneaken hebben niet alleen Bush en Annan gezien, maar ook Condi, Clinton, Chirac…

Niet dat ik veel gemist heb aan de toespraak van Bush. Zijn verhaal over de verspreiding van 'freedom and democracy' over het Midden-Oosten kon niet veel verder van de werkelijkheid verwijderd zijn. Wat mij vooral erg tegen de borst stuit is dat hij er de laatste tijd een handje van heeft de strijd tegen het terrorisme de als 'de' ideologische strijd van de 21e eeuw te duiden. In de aanloop naar 11 september hield Bush ook een aantal toespraken, waarin hij de strijd tegen het terrorisme vergeleek met de strijd tegen het nazisme. Hoe kan je nou een totalitaire seculiere ideologie georganiseerd vanuit de staat vergelijken met een fenomeen waar staten en regeringen geen greep op hebben, dat juist gekenmerkt wordt door haar ongrijpbaarheid, diverse achtergronden en motieven? Door 'de' strijd tegen 'het' terrorisme in die termen af te schilderen construeer je volgens mij een eenheid die er helemaal niet is.

De rest van de week en nog een deel van de volgende week werd gevuld door de toespraken van de overige 191 lidstaten. Van Andorra tot Zimbabwe, elk land krijgt twintig minuten de tijd om zijn zegje te doen. Wij stagiaires werden ingezet om verslag te leggen van deze toespraken. Veel landen zien die twintig minuten meer als een minimum, waardoor de sessies vaak tot ver in de avond doorliepen. De meeste verhalen, waaronder die van onze minister, waren een dulle aaneenschakeling van plichtplegingen en gemeenplaatsen. Maar er zaten ook toespraken bij die je weer even recht overeind in je stoel (achter het bordje NETHERLANDS, toch leuk) deden zitten. Zo was er Hugo Chavez van Venezuela die Bush 'el diablo' noemde, waarmee hij een langdurig applaus binnenhaalde. Ook het 'Israel-bashing' was bij de toespraken van vooral de Arabische landen niet van de lucht. Wat natuurlijk ook altijd leuk is, is de toespraak van Nauru in het Arabisch of Russisch te beluisteren door de koptelefoon.

Mijn eigenlijke werkzaamheden spelen zich meestal ver van de internationale schijnwerpers af. Ik houd mij bezig de Vijfde Commissie van de Algemene Vergadering, die zich richt op de administratieve en budgettaire aangelegenheden binnen de VN. Wat voor aangelegenheden dat dan zijn heb ik de afgelopen weken proberen uit te vinden. Vanaf het begin was mij al wel duidelijk dat het vooral erg veel aangelegenheden waren. Een eerste blik op de twee archiefkasten van Klaus, mijn begeleider, maakte dit duidelijk. Rijen archiefmappen met reeksen termen en afkortingen: CPC, CMP, ACABQ, HRM, OIOS, CONUN, Pattern of Conferences, Scales of Assessments, PPB... Toen ik voorgesteld werd aan de medewerkers van de Missie hielden de meeste blikken het midden tussen leedvermaak en medelijden: "Ach, de Vijfde Commissie... nou, sterkte he!" Het schijnt dat mijn commissie de helft van de werklast van alle zes commissies van de Algemene Vergadering op zich neemt. Langzamerhand begin ik een beetje wegwijs te worden in de archiefkasten van Klaus, en daarmee ook in het werk van de Vijfde Commissie.

Zo behandelt de Vijfde Commissie bijvoorbeeld het budget van de VN, en bepaalt het de contributies van de landen aan de VN. Over dat laatste moet deze herfst overeenstemming bereikt worden. En dat is helemaal niet zo gemakkelijk als het lijkt. De VN verkrijgt haar inkomsten op verschillende manieren. Het reguliere budget wordt betaald door middel van contributies. Maar dit vormt maar een klein deel van de totale geldstroom die er in de VN omgaat. De fondsen en programma's van de VN, zoals bijvoorbeeld UNICEF, worden betaald door zogenaamde vrijwillige bijdragen van landen. En de vredesoperaties van de VN, die inmiddels wel de helft van het totale budget van de VN vormen, worden weer door middel van contributies betaald, maar dan op een andere manier dan bij de contributies van het reguliere budget. Zijn we daar nog?

Deze herfst moet onderhandeld worden over de contributies voor het reguliere budget. En hoewel dit dus maar ongeveer eenvijfde van de totale inkomsten van de VN vormt, is hier altijd de grootste ruzie over. In principe wordt de contributie bepaald op basis van het Bruto Nationaal Product van een land. Maar voor de heel arme landen wordt een uitzondering gemaakt, die hoeven minder te betalen. En veel andere landen hebben zich in de loop der jaren in een uitzonderingspositie weten te manoeuvreren. Zo hebben de VS voor elkaar gekregen dat zij 'slechts' 22% van het budget betalen, terwijl hun aandeel in de wereldeconomie veel groter is. Wat zij minder betalen moet door andere landen opgevangen worden. Over de methode waarop de contributies gebaseerd zijn gaan we de hele herfst lekker bakkeleien.

Dan is er ook nog de kwestie van de achterstallige betalingen. De VS hebben er een handje van hun contributies te gebruiken als drukmiddel om hervormingen van de VN door te drukken. Zo hebben zij de organisatie al meerdere malen op het randje van faillissement gebracht. Op dit moment hebben de VN te kampen met miljarden in achterstallige betalingen. De VS hadden in 2000 voor elkaar gekregen dat zij maar 22% van het budget hoefden te betalen, waarbij zij min of meer hadden beloofd dat zij hun achterstallige contributies zouden betalen. Aangezien zij dat nog steeds niet gedaan hebben vinden veel landen dat die uitzonderingspositie van de VS dan ook wel weer opgeheven kan worden. Toen de VS daar lucht van kregen, hebben ze direct in niet mis te verstane bewoordingen te kennen gegeven dat hierover niet te onderhandelen valt. Dat gaat gezellig worden!!

De meeste hervormingen die de VS eisen vallen trouwens ook onder het terrein van 'mijn' commissie. In het verleden is de VN geteisterd door corruptieschandalen, die de VN enorme schade hebben toegebracht. De meest bekende hiervan is ongetwijfeld het Olie-voor-Voedsel schandaal, waarbij miljarden in de zakken van de verkeerden zijn beland. Corruptie op dergelijke schaal is alleen mogelijk wanneer er geen behoorlijk systeem van toezicht bestaat in een organisatie over waar het geld naartoe gaat, en wanneer leidinggevenden niet verantwoordelijk worden gehouden voor wat er gebeurt in hun afdeling. In het jargon, het systeem van 'governance en oversight' functioneert slecht, er mankeert van alles aan het 'internal control framework', het orgaan verantwoordelijk voor 'audits' doet zijn werk niet goed en er moet een cultuur van 'accountability' komen. Hier is een dik rapport over verschenen, waar de lidstaten (ik dus) zich nu doorheen moeten worstelen.

Tot zover een klein tipje van de sluier van waar ik mij zoal mee bezig houd. Volgende keer wellicht een lesje HRM of CMP Ik heb nog veel meer meegemaakt, zo heb ik bijvoorbeeld nog niets verteld over de Broadway-show waar ik naartoe ben geweest, mijn bezoek aan het MoMa die mijn visie op moderne kunst heeft veranderd en het bezoek van mijn studiegenoot Abel aan The Big A. Nou ja, ik moet ook wat mooie verhalen overhouden voor als ik weer thuis ben!

This is New York!!

2006-09-12T01:42:00.000-07:00

Vandaag stond in het teken van wat er vijf jaar geleden in deze stad gebeurde. Sowieso is er gedurende de ruim twee weken dat ik hier ben nauwelijks een dag voorbij gegaan zonder herinnerd te worden aan de aanslagen op het WTC.

Natuurlijk hebben Onno en ik Ground Zero bezocht, en waren wij allebei erg onder de indruk van de soberheid waarmee de aanslagen daar herdacht worden. Niks geen overkill aan Amerikaanse vlaggen en ander patriottistisch vertoon wat ons vaak in het verkeerde keelgat schiet. Slechts een reeks borden, opgehangen aan het hek dat het gebied afsluit dat inmiddels een enorme bouwput geworden is, met een aantal geniale foto’s en een chronologische beschrijving van wat er op 11 september gebeurd is. Meer dan genoeg om je de omvang van het drama ten volle te realiseren. Daaromheen raast het dagelijkse leven midden in het financiele district van New York gewoon door.

De kranten stonden de afgelopen twee weken bol van 11 september. Gister en vandaag werden er tientallen programma's uitgezonden ter herdenking van de aanslagen. Zelfs zonder tv kan je er niet omheen: gisteravond in de fitnessruimte in mijn gebouw stonden twee tv´s te tetteren. zodat ik tijdens het hardlopen een een docu meepakte over kinderen die een ouder hadden verloren aan de aanslagen.

Een hot issue gaat over de nieuwe bouwplannen voor het WTC-gebied die afgelopen week gepresenteerd zijn. Een ander heet hangijzer dat de gemoederen flink beroert is de kwestie van de gezondheidsklachten van de mensen die tijdens en na de aanslagen op het WTC gebied waren. Tijdens de instorting van de torens zijn een enorme hoeveelheid asbest en andere giftige stoffen vrijgekomen. Een vorige week uitgebrachte studie stelt dan zo’n tweederde van de hulpverleners die tijdens of vlak na de aanslagen bij het WTC waren, last heeft van gezondheidsklachten. Een heel aantal van hen is al overleden, en anderen zijn arbeidsongeschikt geraakt. Velen van hen, vijf jaar geleden geroemd als helden, hebben nu met het rare Amerikaanse systeem van sociale zekerheid geen recht op een uitkering of vergoeding van hun medische behandeling. De burgemeester van New York, bang voor de kosten van een ruimhartige regeling, heeft erg veel kwaad bloed gezet door te stellen dat er geen direct verband valt te leggen tussen de aanslagen en de individuele gezondheidsklachten.

Ook in het dagelijkse openbare leven word je constant herinnerd aan de terreurdreiging. In de metro word je gewaarschuwd alert te zijn en op te letten voor verlaten bagage, en veel gebouwen kom je zonder ID en screening van je bagage niet in. Het heeft een vreemde uitwerking op mij. Vooral in een volle metro die tussen de stations in stil blijft staan (wat geregeld gebeurt) word ik als nuchtere Hollander opeens erg claustrofobisch. Het geeft mij een heel klein beetje een idee van het soort gevoelens dat mensen in bijvoorbeeld Israël dagelijks moeten ondervinden.

Inmiddels is het alweer bijna een week geleden dat mijn broertje vertrokken is en heb ik er alweer vijf dagen als stagiar opzitten. Onno en ik hebben er een geweldige week opzitten. We hebben ons niet laten inpakken door het slechte weer en hebben heerlijk de toerist uitgehangen. Empire State, Chrystler Building, Brooklyn Bridge, Wall Street... been there, done that!

Maar daarna was er toch echt een eind gekomen aan mijn eindeloze vakantie. Na nog een dagje respijt vanwege de Amerikaanse Labor Day begon vorige week dinsdag mijn stage. De eerste dagen waren overweldigend. Ik moest er even inkomen, zullen we maar zeggen. Na twee dagen vol namen, gezichten, afkortingen, stapels documenten over mijn werkgebied en recepties met nog meer nieuwe namen en gezichten was er alleen nog maar mist in mijn hoofd. Mijn begeleider (Klaus) is gelukkig vol begrip en ik krijg veel ruimte om me in te lezen in de verschillende onderwerpen. Ik zal later meer vertellen over mijn aandachtsgebied, want nu is de brij in mijn hoofd nog te groot om er iets zinnigs over te kunnen vertellen.

Alle begin is moeilijk, maar zeker ook leuk. Het uitprinten van de visitekaartjes (“Ms Meinke Lignac, Assistant Attache”) was voor mij en mijn zes medestagiaires een groot feest, evenals het toegang krijgen tot het (geheime!!) berichtenverkeer tussen Den Haag en de verschillende ambassades over de hele wereld. Het extreem lekkere eten op de receptie van de Maleisische Missie was niet vervelend, en de eerste echte vergadering die ik mocht bijwonen en waarvan ik verslag moest leggen zorgde ook wel voor een triomfmomentje. Daar zat ik dan opgetut in mn zwarte pakje en puntschoentjes, 28-hoog met een adembenemend uitzicht van Chrystler Building tot Hudson River, in een sjieke vergaderzaal met diplomaten uit de hele wereld een briefing over ‘internal auditing’ aan te horen, en ik begreep het ook nog!

Naast werk is er ook nog (een beetje) vrije tijd. En ook daarin is teveel te doen. New York staat er bekend om een stad te zijn die je het gevoel geeft altijd iets te missen, en daar heb ik ook last van. Er is zoveel te doen: filmfestivals, Fashion Week, musicals, concerten, lezingen, kroegjes, bars, clubs... In I-House salsa-avonden, filmprogramma's, kennismakingsavonden, excursies... Ik moet mensen leren kennen, vriendschappen voor het leven sluiten, de stad ervaren, vet feesten, shoppen (de dresscodes op het werk zijn een stuk formeler dan ik gehoopt had..), de krant lezen, sporten, af en toe een beetje slapen... Ik moet nog een goede balans tussen al deze dingen vinden.

Er zijn de medestagiaires die een leuk groepje vormen om mee te eten en (vieze Amerikaanse) biertjes te drinken, wat we al een aantal keer gedaan hebben. Afgelopen week had ik helaas geen tijd voor de activiteiten van I-House, maar van het weekend heb ik bijvoorbeeld deelgenomen aan een groepswandeling door Harlem. Harlem is mooi!!! Vergeet de beelden van achterbuurt en ghetto, en verruil het voor een beeld van een prachtige wijk met sjieke huizen, veel kerken en theaters, met een multiculturele gemeenschap waar wij in Nederland nog wat van zouden kunnen leren (camera vergeten, sorry 'bout that...).

Gister, na een middag genietend van een mooie nazomerdag in Central Park (met een romannetje, of toch maar een boek over onderhandelingsstrategieën, of de New York Times van vrijdag en zaterdag, of gewoon kijken naar de stroom hardlopers, fietsers, skaters en wandelaars...) liet ik mij door mijn Canadese huisgenootje overhalen om toch nog even naar de de pub beneden te gaan. In mijn buurt zitten meerdere conservatoria, en daarom wonen er veel muziekstudenten in I-House. Vandaar is er elke zondagavond een jamsession. Van de goede voornemens uitgeslapen de nieuwe week te beginnen zal niets terecht komen. Wauw, een geweldige jazzsession, omringd door studenten uit de hele wereld, en ik hoef alleen maar de lift te nemen om erbij te zijn. This is New York, en ik zal mijn draai hier wel vinden!

Schmeink continues....

2006-08-30T01:33:00.000-07:00

Schmeink on the move again!!

Ditmaal niet naar het verre oosten, maar naar het wilde westen: ik ben in New York! Vanaf volgende week ga ik stage lopen bij de Nederlandse Vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties (http://pvnewyork.org/). Deze stage zal tot eind december duren. Ik ben neergestreken in Harlem (oooeee), in International House (http://www.ihouse-nyc.org/), een groot complex waar zo’n 800 internationale studenten verblijven. Het is een blok van Broadway (yeah!) vandaan, vlakbij de Colombia University.

Hier volgt dan de eerste update uit The Big Apple.

De reis hier naartoe, vorige week donderdag, is niet geheel vlekkeloos verlopen. Vliegen in deze periode van verhoogde terreurdreiging is niet echt een pretje meer. In het vliegtuig waarmee ik naar Londen (Heathrow ja...) zou vliegen was bij aankomst in Schiphol een laptop achtergelaten door één van de passagiers. Dit leidde ertoe dat het hele vliegtuig door speciale teams binnenstebuiten gekeerd moest worden, en dat een een "sample" van de laptop genomen moest worden (whatever that may be...). Dat nam ruim 1,5 uur in beslag, waardoor ik landde op Heathrow precies op het moment dat mijn aansluitende vlucht zou vetrekken. In dat vliegtuig had ik trouwens wel een plekje aan het raam, wat mij een prachtig uitzicht over Londen opleverde. Ik zag de Thames die door de stad slingerde, en ik kon zelfs het House of Parliament en de Big Ben prachtig zien liggen!

Op Heathrow bleek dat ik niet de enige gestrande reiziger was: zo'n twintig anderen zaten in hetzelfde schuitje. De veiligheidsmaatregelen op Heathrow zijn trouwens echt extreem: twee keer wordt je bagage en jezelf helemaal binnenstebuiten gekeerd, wat tot eindeloze rijen leidt. Je mag ook maar één tas van beperkte afmetingen meenemen als handbagage, en geen vloeistoffen mee het vliegtuig innemen. Met erg strategisch pakken en erg veel persen voldeed mijn rugzak aan de maximum-afmetingen en ik moest de bewaker erg smekend aankijken om mijn lenzenvloeistof te mogen behouden. Misschien dat sommige mensen zich hierdoor veiliger voelen, en natuurlijk is het goed dat ze het doen, maar ik word er niet echt relaxed van moet ik zeggen.

Ik raakte aan de praat met wat mensen van mijn leeftijd, en wat bleek.... één van hen bleek mijn medestagiair op de Nederlandse Missie te zijn! In het volgende vliegtuig naar New York hebben we maar getoast op een mooie tijd bij de VN.

Aangekomen op New York JFK bleek onze vrees bewaarheid: geen bagage! Na nog de zoveelste lange rij van vandaag doorgeploeterd te hebben bij het baggage-claim kantoor deelde ik met wat lotgenoten een taxi naar Manhattan, waar ik afgezet werd bij wat de komende maanden mijn huis zou worden. Ik kwam binnen via de achteringang van het complex, zoals 's avonds na elven moest. Godzijdank wisten ze dat ik kwam en lag de sleutel van mijn appartement voor me klaar. Door een lang en schimmig gangenstelsel van de kelder van het gebouw moest ik mij vervolgens met een lift naar de negende verdieping begeven. Na nog wat bochten kwam ik uit bij mijn appartement. Het is een appartement met een gemeenschappelijk keukentje en drie slaapkamers. De keuken heeft geen ramen en is met tl verlicht. Mijn kamer is groot, maar kaal en met een verlopen indruk. Bovenal was het hele appartement superranzig. Op het internet had het er allemaal veel mooier uitgezien... Uitgeput (het was inmiddels al half zeven 's ochtends volgens mijn biologische klokje) en ietwat teleurgesteld en ongerust ging ik slapen in mijn nieuwe (erg oude) bed.

Om de volgende ochtend om zes uur weer klaarwakker te zijn... hello jetlag. De rest van de dag heb ik als een zombie rondgelopen. Eerst wat praktische zaken geregeld in I-House, om vervolgens the big city in te trekken op zoek naar schone onderbroeken... Op advies van het meisje achter de balie toog ik naar 34st St, een grote winkelstraat.

De eerste stappen in Manhatten waren 'unreal': de brede lanen, de gele taxis, de hoge huizenrijen met brandtrappen, zo typisch voor Harlem (denk West Side Story), de eerste keer met de metro (die hier geen metro maar 'train' heet), zoveel beelden die je zo vaak gezien hebt op tv en film dat ze bijna vertrouwd zijn, maar toch is het nieuw. De eerste wolkenkrabbers toen ik de metro uitkwam op 34st Street, terwijl net twee vette, New Yorks pratende ‘cops’ voorbij kwamen lopen... unreal.

's Avonds werd er door I-House een kleine rondleiding in de buurt voor nieuwkomers gegeven. Morningsight Heights, de wijk rondom Colombia University, is leuk, met veel deli's (kleine supermarken), restaurantjes en afhaalrestaurants. Het was natuurlijk ook een mooie gelegenheid om mensen te leren kennen, en met het avondeten in de Amerikaanse versie van een Japans restaurant had ik twintig nieuwe vrienden. Geen slechte score voor iemand die nog geen 24 uur in het land is! Na nog twee biertjes in de pub van het complex, ging ik tollend en zwaar hikkend naar bed.

Om de volgende dag tot welliefst half zeven 's ochtends uit te slapen en met een zware koppijn wakker te worden. Nog steeds zonder bagage, wat me inmiddels behoorlijk op de zenuwen begon te werken. 's Middags ging ik mijn broertje ophalen van het vliegveld. Hij zal de komende week bij mij verblijven, en samen gaan wij het stadje verkennen. Een uitgebreide studie van de metrokaart kon niet verhinderen dat ik jammerlijk faalde en door de koppijn en het slaaptekort helemaal verdwaald raakte in het metronet. Uiteindelijk gaf ik op en heb ik een taxi genomen naar het vliegveld. (Hand omhoog en: "Yo, taxi!" ).

Onno en ik troffen elkaar op het immense JFK zonder problemen, en ook de terugweg, ditmaal wel met de metro, verliep gladjes. Nadat Onno zn spullen had uitgepakt (hij wel!), verlekkerd naar de sirenes die vanuit de stad klonken had geluisterd en we een pizza op Amsterdam (!) Avenue hadden gegeten, waren Onno en ik allebei uitgeput.

Zondag had ik eindelijk weer eens acht uur geslapen, wat de wereld er gelijk een stuk normaler uit deed zien. Onno en ik gingen op pad: eerst naar Central Park, waar mijn lang gekoesterde droom in vervulling ging: joggen in Central Park! Daarna begon het te stortregenen, en dat hield die dag eigenlijk niet meer op. We vluchtten de metro in en stapten weer uit op Times Square, die ook in de regen nog steeds erg indrukwekkend is. Je bent op Times Square dus ga je naar de MacDonalds, natuurlijk ook zwaar in de flitsende bling bling. Ik bedacht me dat de laatste keer dat ik in een Mac was waarschijnlijk in Jaipur, India was, wat een verschil... Die dag hebben we nog wat door de stad gedwaald. Per ongeluk langs het Empire State Building gelopen, ons vergaapt aan het Rockefeller Center, onwetend een Medium Coffee bij Starbucks besteld (dat krijg je dus een halve liter, dat soort zaken.

Maandag (nog steeds regen, nog steeds geen bagage) zijn we naar het VN-gebouw gegaan. We gingen via Grand Central Terminal, een prachtig 19e eeuws treinstation. Bij de VN hebben we de rondleiding genomen. Het was vreemd me te bedenken dat ik daar de komende maanden zou werken.

Nadat we wat potten en pannen hadden gekocht en uitgebreid boodschappen hadden gedaan in de supermarkt bij mij om de hoek, kon ik voor het eerst in mijn appartement koken. Inmiddels is het hier schoon, heb ik telefoon en internet op mijn kamer, heeft Onno een lamp op mijn kamer gefixed waardoor we niet meer afhankelijk zijn van de tl, en heeft mijn Canadese huisgenootje die hier vorig jaar ook al woonde haar spullen uit de opslag gehaald en uitgepakt, waardoor het er hier al veel meer als een echt huisje uitziet. Het wordt wel wat hier!

Gisteren (nog steeds regen, maar één tas is gearriveerd!) hebben Onno en ik twee musea bezocht: het Guggenheim en het Museum of the City of New York. Het Guggenheim was natuurlijk geweldig, maar ook het minder bekende museum die de geschiedenis van de stad vertelt, deed mijn historische hartje sneller kloppen. Gisteravond zouden we eigenlijk naar een honkbalwedsrijd van de Yankees gaan, maar door de regen is die verzet naar vanmiddag.

Tijd om er een einde aan te breien.

Een groot feest

2005-11-17T01:26:00.000-08:00

November is tot nu toe een groot feest geweest. Het begon met Divali, het kerstmis en nieuwjaar van India. De rede voor de lange stroomstoringen waar ik het eerder over had werd al snel duidelijk in de aanloop naar Divali: er moest electriciteit opgespaard worden. Dit feest heet niet voor niets het festival van het licht, en de Pink City, het centrum van Jaipur, was veranderd in een zee van licht. Ook alle huizen waren behangen met verlichting, hoe meer kleurtjes en knipperende lampjes hoe beter natuurlijk. In veel huizen werden ook de vloeren beschilderd met figuren, ook bij ons thuis. Daarnaast gaat Divali gepaard met vuurwerk - heel veel vuurwerk. Daar kunnen wij in Nederland met Oud en Nieuw niet aan tippen, vooral ook omdat Divali meerdere dagen duurt, en elke avond een achterlijke hoeveelheid kruit de lucht ingaat.

Op de belangrijkste avond van Divali was ik bij mijn collega thuis uitgenodigd. Eerst gingen we naar ons kantoor om daar een puja, een gebedsritueel uit te voeren. Een belangrijk deel van het festival draait namelijk om Lakshmi, de godin van het geld, en het is natuurlijk erg belangrijk om haar ook op kantoor gunstig te stemmen. Elke puja gaat gepaard met het plaatsen van een rode stip met een paar korrels rijst op het voorhoofd, en een rood-geel gestreept touwtje om de pols. Op kantoor werden ook de computers betrokken in het ritueel: elk beeldscherm kreeg een rode stip, en het snoer van de muis kreeg een touwtje omgebonden!

Bij mijn collega thuis werd ik volgestopt met zoetigheid, een andere vaste gewoonte van Divali. Verder was het een groot komen en gaan van vrienden en familieleden. De vrouwen waren stuk voor stuk op z'n allermooist gekleed in met goud bestikte sari's en behangen met gouden juwelen. Ik had m'n best gedaan met m'n nieuwe Divali outfit, maar ik viel natuurlijk in het niets bij al deze pracht.

De kruitdamp was nauwelijks opgestegen of het volgende feest stond alweer voor de deur: ik werd 25! Ik wil iedereen in Nederland die mij verjaardagskaarten, -pakketten, -smsjes en -telefoontjes heeft gestuurd heel erg bedanken, of ze nou aangekomen zijn of niet! Weten dat er 5000 km verderop zoveel mensen aan je denken is fantastisch. Ik heb een topdag gehad. De avond voor mijn verjaardag heb ik doorgebracht in een hippe tent waar ik mijn nieuwe levensjaar kon inluiden met een glas wijn, de eerste in vier maanden! Mijn huisgenootjes hadden een taart met 'Happy Birthday Meinke' erop geschreven geregeld, ik heb een paar cd's met religieuze Hinduistische muziek gekregen en een Nederlands vriendinnetje had een Viva en een half rolletje Venco op de kop weten te tikken, dus mijn avond kon niet meer stuk.

Mijn verjaardag was tevens de laatste dag van mijn stage. Ondanks dat ik mijn laatste opdracht niet zo geslaagd vond, heb ik het toch heel erg naar mijn zin gehad bij HEDCON en heb ik ongelooflijk veel geleerd. Hoewel ik het niet erg vond dat ik nu verlost was van de evaluatie, vond ik het toch hee jammer dat mijn tijd bij deze organisatie af was gelopen. Uit het feit dat mijn baas mij op de valreep praktisch een baan aanbood kan ik opmaken dat hij het ook wel jammer vond dat ik wegging.

De volgende dag weer een feest: de verloving van de zus van mijn collega! Deze keer had ik geen halve maatregelen genomen en verscheen ik in een rood met gouddraad bestikte sari. Behalve dat ik soms het idee had dat ik meer aandacht kreeg dan de bruid was het geweldig. Klein detail van de Indiase gewoontes rondom verlovingsfeesten: hoewel er zo'n 35 familieleden van de kant van de schoonfamilie waren, schitterde de bruidegom zelf door afwezigheid! Toen het stel elkaar begin vorige maand voor het eerst zag, werd al direct besloten dat dit het zou worden. Op dat moment werden de verlovingsringen al uitgewisseld. De eerstvolgende keer wanneer het stel elkaar weer zal zien is tijdens de trouwerij, niet eerder. De verlovingsceremonie is eigenlijk gewoon een grote uitwisseling van kado's, om de band tussen beide families te bezegelen. Zo kregen alle vrouwelijke leden van de schoonfamilie sari's, de mannen kregen dekens en tafelkleden. De schoonfamilie verschafte de bruid tien nieuwe sari's, en gouden ringen, kettingen, enkelbandjes en armbanden. Er werd nog veel meer uitgewisseld.

De dag daarna zat ik om zeven uur 's ochtends in de bus op weg naar het volgende festijn, het kamelenfestival in Pushkar. Wat een gekkenhuis, geweldig! Tienduizenden mensen kwamen hier opaf: pelgrims die een bad nemen in het heilige meer van Pushkar, de meest bizar uitgedoste Sadhus (mensen die hun wereldse bezittingen hebben opgegeven om verlichting te vinden en bedelend rondtreken), eindeloos veel bedelaars, velen vreselijk gehandicapt, toeristen en fotografen uit alle windstreken, natuurlijk heeeeel veel kamelen en... Anita, een vriendinnetje uit Utrecht die met haar zus door India aan het reizen is. Samen met hen heb ik een paar dagen door Pushkar gestruind.

De afgelopen paar dagen heb ik hen door 'mijn' Jaipur mogen rondleiden. Dat kwam prima uit, want hoewel ik de afgelopen paar maanden heel Rajasthan heb doorkruisd, had ik van de stad waar ik woon alle touristische dingen nog maar weinig gezien. Dus hebben we een paar forten aan de rand van de stad bekeken, een mooie tempel en het stadspaleis. Maar de dames waren vooral erg onder de indruk van de shopping-heaven van de pink city van Jaipur en...tada... van mijn gedrevenheid in het afdingen!

Hoewel ik dus volop aan het genieten ben van mijn laatste weken in India, ben ik me ook zeer bewust dat het einde van mijn verblijf hier heel snel nadert. Natuurlijk heb ik zin om mijn familie en vriendje en vriendinnetjes weer te zien, maar ik vind het toch vooral erg jammer dat dit avontuur ten einde gaat komen. Ik doe nu veel dingen 'voor het laatst'. Zo had ik gisteravond mijn laatste 'trainee dinner', het wekelijkse etentje met alle aiesec-trainees. Volgende week ga ik met een paar huisgenootjes op mijn laatste trip, naar Mumbai (Bombay) en Goa (het strandoord van India). Daarna kom ik nog even terug naar Jaipur om mijn spullen op te halen, en dan zal het feest hier in India voor mij tot een einde komen.

Field Trip 2

2005-10-29T01:15:00.000-07:00

"Light nehi he" - er is geen electriciteit, was de themaspreuk op mijn stage twee weken terug. Elke dag waren er meerdere langdurige stroomstoringen. Zonder electriciteit is er weinig te beginnen op kantoor.

Nu was ik sowieso al niet al te productief die week. Ik was bezig te schrijven aan de evaluatie waar ik het de vorige keer over gehad heb. Maar door een vrijwel volledig gebrek aan documentatie over het project had ik weinig om te evalueren. Ik was behoorlijk ontevreden over de manier waarop het allemaal ging met deze evaluatie.

Op vrijdagmiddag, terwijl ik tijdens weer een stroomstoring mijn tijd zat te doden met een boekje, kwam er onverwachts een einde aan de lamlendigheid. De schoonmoeder van mijn baas (die van de organisatie waarvan we het project evalueerden) nodigde mij uit voor een bijeenkomst van Sarvodaya-aanhangers dat weekend. Sarvodaya is een soort beweging van mensen die de filosofie van Gandhi proberen voort te zetten. (Kleine opfriscursus Gandhi: geweldloos verzet, afwijzing van het kastensysteem, ontwikkeling van India begint op het platteland en bij de allerarmsten). De bijeenkomst was in een dorpje enkele tientallen kilometers van Jodhpur vandaan.

Ik denk dat ik het als een grote eer moest beschouwen om hiervoor uitgenodigd te worden, en aangezien ik toch niet veel te doen had, nam ik de uitnodiging aan. Twee uur later zat ik samen met mijn baas in de trein naar Jodhpur. De volgende ochtend vertrokken we naar het dorpje waar de bijeenkomst zou plaatsvinden. Mijn vrees werd bewaarheid, de bijeenkomst bestond uit eindeloze speeches, geheel in het Hindi, waardoor ik me stierlijk zat te vervelen. Het probleem van de taalbarriere zou de komende tijd alleen nog maar duidelijker worden.

Het lichtpuntje van die dag was een kleine wandeling door het dorpje met Alka die bij de organisatie werkt en een paar kinderen. Daar maakte ik voor het eerst kennis met het kinderhuwelijk. "Hij ziet zijn vrouw best vaak", zei Alka op een gegeven moment wijzend naar een van de jochies die met ons meeliep. Ik glimlachte vaag, er vanuit gaand dat ik haar verkeerd begrepen had. Maar nee, dit jochie van zeven was echt al vier jaar getrouwd met een meisje uit een dorpje in de buurt. Hoewel het verboden is, gebeurt dit regelmatig op het platteland. Een van de redenen voor dit vroege trouwen is dat de bruidsschat dan niet groot is. De familie van het meisje is dan eerder van de last van het meisje verlost, zij is deels al de verantwoordelijkheid van de schoonfamilie geworden. Vaak gebeurt het dat meerdere kinderen tegelijk getrouwd worden, voornamelijk om kosten te besparen. Het moet een bijzonder gezicht zijn, een massatrouwerij van peuters.

's Avonds na het eten kwam mijn baas naar mij toe, met de mededeling dat de field trip die we voor anderhalve week later hadden gepland wegens schimmige redenen niet door kon gaan. En of ik het geen probleem vond om vanaf deze bijeenkomst gelijk door te gaan op field trip voor een week. Dat vond ik wel een probleem, allereerst omdat ik geen kleren, lenzenspullen en malariapillen bij me had voor anderhalve week, ten tweede omdat ik de verjaardag en het vertrek van mijn Poolse kamergenootje die inmiddels een hele goede vriendin was geworden zou missen, en last but not least omdat we volstrekt niet voorbereid waren voor de evaluatie in het veld. Nog steeds had ik nauwelijks documentatie over het project en, klein detail, alle vragenlijsten moesten nog gemaakt worden. Maar mijn baas wuifde al mijn bezwaren weg: "Don't worry, that is not a problem, that hardly matters and we can discuss it later." Het waren zinnen die ik de komende week nog heel vaak uit zijn mond zou horen op momenten wanneer ik vond dat er grote bezwaren waren die er wel degelijk toe deden.

De volgende dag was ik in ieder geval wel verlost van de bijeenkomst, en kon ik vragenlijsten gaan samenstellen. Out of the blue maar wat zitten verzinnen, geen idee wat we nou eigenlijk wilde weten en hoe je dat zou moeten vragen. De afgelopen week had ik gedurende de stroomstoringen een boek gelezen over verschillende redenen waarom de armoede van het platteland in ontwikkelingslanden door bijna niemand begrepen wordt. "Most people dealing with rural development are outsiders. Outsiders are people concerned with rural development that are themselves neither rural nor poor. [...] Outsiders underperceive rural poverty. [...] The direct rural experience of most urban-based outsiders is limited to brief and hurried visits from urban centers, of rural development tourism." Als er iemand in het plaatje van een 'outsider' paste, dan was ik het wel, Europees stadskind die nog nauwelijks een ezel van een geit kon onderscheiden. Hoe wist ik nou wat relevante vragen zijn voor een woestijnbewoner wiens enige bronnen van inkomsten een stukje zandland en een paar geiten zijn?

Later bleek dat mijn baas niet eens tijd maakte om mijn geimproviseerde vragen te bekijken voordat we op stap gingen. Ik begon hoe langer hoe meer te balen, en voor het eerst maakte zich een echte ik-haat-india-stemming zich van mij meester. Alles ging me tegenstaan: mijn baas met wie ik het tot een paar weken terug prima kon vinden en nu alles verkeerd aanpakte, het eindeloze wachten op alles en iedereen, het weten dat er nog zoveel moet gebeuren maar afhankelijk van anderen zijn om iets gedaan te krijgen die het om jou volstrekt duistere redenen maar niet doen, al het Hindi om me heen, waardoor ik me als een autist voelde die nooit begreep wat er om zich heen gebeurt, het achterlijk vroege opstaan en niet eens een lekker biertje hebben om even stoom af te blazen. Toen op maandagavond de man van het project die ons zou begeleiden een half uur nadat we hadden moeten vertrekken vroeg of we het niet erg vonden om toch maar de volgende dag te gaan, dacht ik dat ik gek werd.

Maar de volgende dag begon mijn field trip dan toch echt. De volgende vijf dagen zou ik zo'n 15 afgelegen woestijndorpjes bezoeken. Ik heb heel veel gezien, en me tegelijkertijd heel erg verveeld. Mijn baas voerde alle interviews uit, maar vertaalde vrijwel niets van wat er gezegd werd voor mij. Zo bleef er voor mij weinig anders te doen dan foto's maken en naar de kinderen lachen. Ik had van tevoren niet verwacht dat mijn baas niets voor mij zou vertalen en me geen eigen rol in het geheel zou geven, en dat viel me vies van hem tegen. Ik heb heel veel mensen en hun diepe armede gezien, maar omdat zelden de kans kreeg om echt met ze te communiceren, bleef het aapjeskijkgevoel toch ook aanwezig.

Toch was het een unieke ervaring en heb ik ondanks alles heel veel gezien en geleerd. Het was goed om de dingen waarover ik gelezen had nu in het echt te zien. Nog steeds begrijp ik nauwelijks hoe mensen in staat zijn om in dit gebied te overleven. De armoede is echt onvoorstelbaar en kan ik ook niet goed beschrijven. Het was duidelijk zichtbaar dat er voor het tweede achtereenvolgende jaar sprake was van een droogte: de oogsten waren grotendeels mislukt en de akkers lagen er verdroogd bij, de vijvers waar mensen hun water halen waren opgedroogd. Over een paar maanden zullen veel mensen moeite krijgen hun vee te voeden en moeten ze torenhoge prijzen gaan betalen om aan drinkwater te komen.

Een van de ervaringen die me het meest ik bijgebleven was een bezoek aan een dorpje zo'n 10 km verwijderd van de weg. We interviewden daar een man in zijn hutje van zo'n 3x4m, die, naar later bleek ook dienst deed als basisschool. Ik had natuurlijk weer geen idee waar het gesprek over ging dus ik stapte naar buiten om wat foto's te maken. Inmiddels had zich een groepje kinderen in vodden verzameld die mij in volstrekte verbijstering aan zaten te staren. Later stroopte de man van het interview de mouw van een van de lief lachende meisjes op. Haar onderarm was gebroken, maar niet rechtgezet en scheefgegroeid, waardoor ze geen zware dingen meer kon tillen. Binnen een straal van 30km was er geen enkele medische faciliteit te vinden, wat voor deze mensen betekent dat gezondheidszorg eigenlijk onbereikbaar is. We zagen nog veel meer voorbeelden van de gevolgen van een gebrek aan gezondheidszorg en ondervoeding.

Eerder had ik gezien dat het bouwen van ziekenhuizen alleen niet voldoende was. We bezochten een ziekenhuis dat recentelijk door de organisatie gebouwd was. Het was het enige ziekenhuis in de wijde omgeving en diende voor zo'n 300 000 mensen. Het was niet groot en zag er voor Europese begrippen armzalig uit. Maar wat me nog het meest in het oog sprong was dat het vrijwel leeg was: er waren maar vier patienten. Dit kwam niet omdat iedereen hier heel gezond was. De meeste mensen kwamen 's ochtends en waren alweer vertrokken. Bovendien was er een personeelstekort, weinig dokters willen in zulke afgelegen en onherbergzame gebieden werken. Daarnaast is er een gebrek aan kennis onder de bevolking: de meeste dorpsbewoers hebben meer vertrouwen in de lokale medicijnman en gaan misschien pas naar het ziekehuis wanneer het te laat is. Dit nieuwe ziekenhuis moet dus nog het vertrouwen van de mensen winnen. Bovendien zijn veel mensen die wel naar het ziekenhuis willen, niet in staat om het te bereiken, zoals ik met eigen ogen heb gezien. Het zien van dit lege ziekenhuis was een van de vele voorbeelden voor mij die liet zien hoe ingewikkeld ontwikkelingsproblemen zijn.

De vriendelijkheid en gastvrijheid van deze mensen die niets hebben is ook ongelooflijk. Je kan hun huis niet verlaten zonder chai (indiase thee) te hebben gedronken en vaak staan ze erop je een uitgebreid en overheerlijk maal voor te schotelen. Ik was natuurlijk een extra attractie. Op een gegeven moment interviewde we een oude man op zijn land, die snel zijn vrouw riep. Later begreep ik dat hij zijn vrouw had geroepen om mij te komen bekijken: "anders zul je sterven zonder ooit een buitenlander gezien te hebben!" Beetje jammer alleen dat ik haar niet kon bekijken, omdat ze in purdah (de hoofddoek bedekt dan het hele gezicht) was. Soms interviewden we ook vrouwen in purdah, echt bizar om met een doek te praten.

Terug in Jodhpur ging ik nog met mijn baas naar de leider van een vakbond voor mijnwerkers. Deze man kwam uit de kaste van de 'onaanraakbaren'. Hij was naar een kapper gegaan die weigerde hem te knippen. Vervolgens werd hij bedreigd en zwaar beledigd door een grote groep mijneigenaren die zich verzameld had. Uiteindelijk moest hij vluchten om niet aangevallen te worden. Deze man liet dit echter niet over zijn kant gaan en wilde aangifte doen bij de politie. Op kastediscriminatie staan hoge straffen in India. Het probleem was alleen dat de politie na vier dagen de aangifte nog steeds niet had aangenomen. De mijneigenaren zijn te machtig en hebben de politie in hun broekzak. Mijn baas bracht de vakbondsleider in contact met journalisten van een paar grote kranten. De volgende dag stond er een artikeltje in een van deze kranten over het gebeurde, en onder druk van de media lijkt de zaak in beweging te komen. Maar de politie is zo corrupt als de pest. Bijvoorbeeld, hoewel de vakbondsleider tot tweemaal toe een geschreven aangifte had ingeleverd, ontkende de politie tegenover een van de journalisten gewoon glashard de man ooit gezien te hebben.

Inmiddels maakt iedereen zich hier in Jaipur op voor Divalli volgende week, het belangrijkste festival van het jaar. Het is het kerstmis van India, het feest van het licht en vuurwerk waarbij iedereen elkaar kadootjes geeft. Op straat hangen overal slingers en de winkels zijn prachtig verlicht. Het is het moment waarop de jaarlijkse grote schoonmaak plaatsvindt, en bij de familie boven ons wordt al ruim een week druk gepoetst. Ze staan er ook op dat wij beneden grote schoonmaak houden, iets waar wij met grote tegenzin aan gehoorzamen. Het overnemen van de gewoonte nieuwe kleren te dragen tijdens Divalli heb ik natuurlijk geen enkel probleem mee!

"field trip" 1

2005-10-17T04:43:00.000-07:00

Mijn eerste field trip was geen daverend success. Tot dan toe had ik altijd het gevoel gehad dat mijn aanwezigheid bij HEDCON een meerwaarde had. Ik vond dat ik mij nuttig kon maken en een waardevolle bijdrage kon leveren aan mijn organisatie. Hoewel ik regelmatig vond dat zaken anders en efficienter aangepakt konden worden, stond ik ook altijd achter mijn werk. Tijdens mijn field trip veranderde dat voor het eerst. Ik voelde me niet bepaald de juiste persoon op de juiste plaats, voelde me het vijfde wiel aan de wagen en was het niet eens met de manier waarop mijn baas de zaken aanpakte.

Mijn eerste field trip was eigenlijk helemaal geen field trip. Samen met mijn baas voer ik de tussenevaluatie van een ontwikkelingsproject uit. De reis voerde naar Jodhpur, waar het hoofdkantoor staat van GRAVIS, de organisatie die het project uitvoert. Niet geheel toevallig is GRAVIS de grootste partnerorganisatie van mijn organisatie, en is mijn organisatie voor een groot deel financieel afhankelijk van hen. Sterker nog, het is de schoonvader van mijn baas die deze organisatie heeft opgericht. Je begrijpt dat deze hechte banden de objectieve evaluatie misschien enigzins in de weg zullen staan.

Het doel van de reis was het interviewen van de "office staff" van het project. Beetje jammer alleen dat de ene helft van de office staff niet kwam opdagen en de andere helft nauwelijks Engels sprak. De "interviews" hadden meer weg van informele gesprekken onder het genot van een kopje chai (Indiase thee), waarbij mijn baas af en toe eens willekeurifg een van de vele vragen stelde die ik had voorbereid. Soms ook had mijn baas het te druk met andere zaken en moest ik het interview alleen afnemen. Het voordeel dat ik daardoor in staat was alle vragen te stellen werd tenietgedaan door het nadeel dat men mijn vragen niet goed begreep en niet goed in staat was ze in het Engels te beantwoorden.

Tijdens mijn verblijf in Jodhpur organiseerde GRAVIS en HEDCON ook een workshop over kinderarbeid in de steengroeven. Deze workshop bestond uit een aantal presentaties, discussies en kleine toneelstukjes van kinderen die in de mijnen werken. Als wersterling uit een samenleving met een pers en een "civil society" die bovenop elke misstand zit, onderschat ik al snel de significance (sorrie mensen, ik heb tien minuten geprobeerd het Nederlandse word voor significance te vinden, ik kan er niet opkomen!) van een workshop als dit. Voor Nederlandse begrippen was de workshop slecht en klungelig georganiseerd, en het was bijna een slapstick hoe op het laatste moment verschillende onderdelen in het water vielen (de beamer die niemand wist te bedienen en slechts een half beeld gaf, mijn baas die zijn presentatie op het laatste moment toch maar geheel in het Hindi deed, maar mij geen teken gaf wanneer ik de slides moest wisselen, bijna alle eregasten die meer dan een uur te laat kwamen opdagen etc. etc. etc.). Voor mij was het nog eens extra saai omdat, anders dan tevoren gepland, de hele workshop in het Hindi verliep.

Maar feit is dat het werkelijk zelden voorkomt dat misstanden als kinderarbeid in de mijnen aan de kaak worden gesteld, en dat er werkelijk nauwelijks besef is over de omstandigheden waaronder deze kinderen worden uitgebuit. Op deze workshop waren regeringsvertegenwoordigers, activisten, journalisten en studenten aanwezig. Zij konden de kinderen zelf horen vertellen onder welke omstandigheden zij voor een paar centen moeten werken. Het resultaat, 90 mensen zich een dag lang met dit onderwerp hebben beziggehouden, artikelen in twee groten kranten, een radio-interview en twee items van twee minuten op staats- en nationale televisie, is een groot success te noemen.

De zondagavond dat ik thuiskwam van mijn "field trip" maakte veel goed. We gingen naar Dandia, een festival van Gujarati dans. Het festival season is aangebroken. En als men in India over een festival season spreekt dan zegt dat wat, aangezien hier elke week wel een of andere religieuze viering is. Vele gaan vrijwel ongemerkt aan mij voorbij, en merk ik alleen op doordat ik toevallig een processie op straat zie, of een pelgrimstocht tegenkom van duizenden mensen die naar een of andere tempel honderden kilometers verderop lopen, of wanneer mijn collega's opeens niet meelunchen vanwege een of andere vastendag.

De festivals in deze periode kunnen echter niemand ontgaan. Het begon deze week met Navratra, negen dagen van aanbidding van de godin Durga. Het Hinduisme laat veel ruimte vrij om het geloof op eigen manier in te vullen. Sommige mensen vasten gedurende de gehele negen dagen, anderen, zoals mijn baas, eten alleen geen uien en knoflook, en een groot deel van de bevolking vast alleen de eerste dag. Navratra viel samen met Dandia, het dansfestival. Wij gingen naar de place to be voor dit festival, een groot feest georganiseerd op het terrein voor een sjiek hotel. Iedereen had zich op z'n mooist uitgedost: de vrouwen in de meest glinsterende gewaden en veel van de mannen in traditionele Gujarati outfits. Twee van mijn medetrainees hadden eerder die week goed opgelet wat de dress code was en waren gaan shoppen. De dames zagen er prachtig uit en werden zelfs op het podium geroepen.

De Gujarati dans is met twee stokjes die de dansers tegen elkaar aanslaan. De basisdans is niet moeilijk en nadat een groepje jongens het ons had uitgelegd hebben we de hele avond meegedaan. Het was het eerste feest waarbij ik mensen echt uit hun dak zag gaan. Het was ook de eerste keer dat ik jongens en meisjes samen zag dansen. Natuurlijk raakten ze elkaar niet aan. Het was ook heerlijk om een avond lang met Indiase jongens te dansen en te praten en gewoon een keer niet versierd te worden.

Hoe anders was dit tijdens Dashara, het volgende festival afgelopen woensdag. Daar heb ik het gebrek aan respect voor de vrouw onder een groot deel van de mannelijke bevolking letterlijk aan den lijve mogen ondervinden. Tijdens dit festival worden reuzachtige poppen van wel twintig meter hoog die de voorgaande dagen zijn opgebouwd in brand gestoken. Dit symboliseert een episode uit de Hinduistische mythologie waarbij de god Ram een reuzachtige demon verslaat, of, op een abstracter niveau, de overwinning van het geode over het kwade. Dit alles gaat gepaard met veel prachtig vuurwerk.

Ik en twee van mijn huisgenootjes gingen naar een groot park waar dit op zn grootst gevierd werd. Terwijl het donker werd verzamelden duizenden mensen zich hier. De sfeer was gemoedelijk, met veel jongeren en ook gezinnen die in het gras zaten te wachten op wat komen ging. Toen het vuurwerk begon stond iedereen op een werd het een enorm gedrang. Pas toen ik de eerste hand in mn kont voelde graaien viel het me op dat alle gezinnetjes als sneeuw voor de zon waren verdwenen en we geheel door mannen omringd waren. Het bleef niet bij die ene hand en het irritante was dat je nooit wist wie van de greinzende eikels het was. Achteraf bleek dat wij drieen nog geluk hadden gehad: twee van mijn andere huisgenootjes waren door veel meer mannen belaagd en betast.

De verhouding tussen mannen en vrouwen blijft een favoriet onderwerp van gesprek tussen westerlingen en Indiers, en een onderwerp van wederzijds onbgrip in de letterlijke zin van het word – niet-begrijpen. Lichamelijk contact tussen mannen en vrouwen in het openbaar is ongehoord. Ook meisjes onderling raken elkaar nauwelijks aan. Terwijl mannen en jongens regelmatig arm in arm rondlopen of zitten, als teken van vriendschap. Regelmatig zie ik dus twee mannen arm in arm, die je allebei met een ranzige blik van top tot teen zitten aan te staren, om elkaar vervolgens aan te stoten en een met flinke rochel tabak uit te spugen. Wat dat betreft is mijn visuele handicap echt een voordeel, de helft van de tijd vallen de blikken mij niet op. Hoewel ik toch niet echt een klef persoon ben moet ik echt op mezelf letten om jongens niet aan te raken, omdat dat snel verkeerd begrepen wordt.

Wat mij betreft is dit alles het gevolg van het feit dat vrouwen als minderwaardig worden beschouwd, dat meisjes worden afgeschermd van jongens om hun eer te bewaren, dat het hebben van vriendjes tijdens de pubertijd volstrekt uit den boze is terwijl de gemiddelde huwelijksleeftijd in de stad stijgt, om maar niet te spreken van het feit dat mensen hun eigen partner niet kunnen uitzoeken. Gecombineerd met een volstrekt vertekend beeld van de westerse moraal en de westerse vrouw gebaseerd op Amerikaanse videoclips op MTV waarbij sterren permanent omringd wordt door een schare vrijwel naakte vrouwen, en een andere opvatting van wat fatsoenlijke kleding is (blote schouders zijn hier heel aanstootgevend, terwijl een blote buik volstrekt geaccepteerd is), leidt dit tot zulk soort excessen.

Voor ons is het moeilijk voor te stellen dat je je ouders je levensgezel laat uitzoeken. Voor hen is het even onbegrijpelijk dat je ouders het hebben van vriendjes geen probleem vinden, het soms zelfs aanmoedigen en maar in zeer beperkte mate inspraak hebben in de huwelijkspartner. Dat sommige mensen samenwonen en het trouwen maar helemaal achterwege laten wordt hier nauwelijks geloofd.

De zus van mijn collega gaat binnenkort trouwen. Tijdens Dashara heeft ze haar toekomstige echtgenoot voor het eerst gezien. De volgende keer zal waarschijnlijk tijdens het huwelijk zelf zijn. Stralend en met twinkelende ogen probeerde ze me dit met handen en voeten duidelijk te maken toen ik haar later die week opzocht, zich ondertussen vergapend aan mijn nieuwe indiase outfit, geheel volgens de mode van de meest recente Bollywood-hit. Het was een leuke jongen, zei ze, en dat ze haar ouderlijk huis binnenkort moet verlaten en haar baan moet opzeggen om meer dan 200 km verderop bij haar schoonfamilie in te trekken vond ze geen probleem. Het gearrangeerde huwelijk is geen slecht of verkeerd systeem, het is gewoon een ander systeem.

Het beste voorbeeld van cultureel onbegrip vond ik dicht bij huis, in het restaurant waar we de laatste tijd vaak gaan eten. De tafels daar zijn al gedekt met bordjes en bestek als je aanschuift op de lange banken. De eerste keer dat ik daar kwam viel het me op dat het bestek verkeerd om lag. Gedachteloos verlegde ik het bestek. De volgende keren verbaasde ik me er weer over en verplaatste ik het bestek steeds met een glimlach. En stiekem wat nare gedachtes over die gekke Indiers die met tien man personeel nog niet eens in staat zijn om een tafel fatsoenlijk te dekken… ach, dat krijg je met mensen die gewend zijn met hun handen te eten… Totdat ik het systeem eindelijk begreep. Het bordje ligt niet tussen het mes en vork in, maar ernaast, bedoeld voor chapatti’s (het soort van brood dat bij elke maaltijd gegeten wordt). Niet zij zaten fout, maar ik zat letterlijk fout. Het is geen verkeerd systeem, het is gewoon een ander systeem.

Afgelopen vrijdag ben ik onverwachts weer naar Jodhpur afgereisd. Morgenavond ga ik dan toch waarschijnlijk echt op mn eerste echte fieldtrip. Meer hierover in mijn volgende verhaaltje!

Himalaya's

2005-10-02T04:24:00.000-07:00

Hoi!

Het is weer hoog tijd voor een update!

In mijn vorige weblog had ik genoemd dat er een mevrouw van Novib langs zou komen bij onze organisatie, maar dat ze had afgezegd. Nou, ze kwam toch! In allerijl moest er op het laatste moment nog van alles geregeld worden, maar uiteindelijk was alles erg goed gegaan. Nu is het maar afwachten of HEDCON in aanmerking kan komen voor financiering van Novib.

De mevrouw van Novib was nauwelijks vertrokken of ik stapte samen met Jacobine in de trein naar Amritsar. Dat was een negentien uur lange treinreis hier vandaan. Ik vind in de trein reizen hier geweldig. Ik reis altijd tweede klas, wat betekent dat je een sleeper bank hebt zonder airco. De wagon is niet onderverdeeld in coupe's zoals in Europese nachttreinen. Alle ramen zijn open, evenals de treindeuren. Als buitenlander ben je natuurlijk een enorme attractie. Vaak is dat leuk: moeders willen dat hun kind bij jou op schoot komt zitten, ze willen met je op de foto, maken een praatje. Minder leuk is de aandacht van mannen. Binnen de kortste keren heeft zich een publiek van een man of vijf om je heen verzameld, die je eindeloos met open mond en een ranzige blik aan zitten te staren.

Tijdens de reis trekt een eindeloze stroom verkopers voorbij. Chai (Indiase thee), koffie, sandwiches, fruitsalades, alles wordt langsgedragen en aangeprezen met en een typische jel die alle verkopers gebruiken. Dan zijn er natuurlijk nog de 'gewone' bedelaars, meestal zwaar gehandicapt, die vaak kruipend om een paar roepies vragen. Schoenpoetsertjes, een man die ongevraagd de vloer schoonmaakt en daar geld voor vraagt, je kan het zo gek niet verzinnen of het komt voorbij.

In Amritsar staat de Golden Temple, de heiligste tempel van de Sikhs. De Sikhs knippen hun haar nooit en je kan hen herkennen aan hun prachtige tulbanden. Het Sikhisme is een mengvorm tussen het Hinduisme en de Islam. Het Sikhisme is onder andere ontstaan uit verzet tegen het kastesysteem, en een van de manieren om dat uit te drukken is dat iedereen gratis kan slapen en eten in elke tempel van de Sikhs (binnen het kastesysteem kunnen verschillende kasten niet samen eten). In de Golden Temple wordt er dagelijks voor meer dan dertigduizend mensen eten gemaakt.

Gratis eten en onderdak konden wij ons als Nederlanders natuurlijk niet laten ontzeggen. Ook wij hebben geslapen in de tempel en hebben bij de Sikhs aangeschoven voor het avondeten en het ontbijt. In een grote zaal gaan iedereen in lange rijen in kleermakerszit zitten, terwijl mensen langslopen om het eten uit te delen. De tempel zelf is een enorm complex, met een grote binnenplaats met een vijver. In die vijver staat de eigenlijke tempel, die, inderdaad, van goud is. In die tempel ligt overdag het heilige boek van de Sikhs. Daar wordt de hele dag uit voorgelezen, op een zangerige toon, begeleid door muziek. Door middel van luidsprekers is dat door het hele complex te horen, wat een hele vredige atmosfeer creeert. Het tempelcomplex is werkelijk ongelooflijk mooi.

Van de langharige Sikhs reden we de volgende dag in een vreselijk brakke bus naar de kale Boeddhistische monniken in de Himalaya's. Ik ben NIET naar Tibet geweest, zoals sommigen van mijn trouwe lezertjes dachten. Tibet is niet erg gezellig. Je kan er alleen binnenkomen als je accepteert dat je 24 uur per dag begeleid word door een Chinese gids, die bepaalt met wie je praat en waar je naartoe gaat. In 1959, na de "bevrijding" van Tibet door China, is de Dalai Lama gevlucht voor de Chinezen en heeft hij asiel aangevraagd in India.

Onze reis voerde naar McLeod Ganj, waar de Tibetaanse regering in ballingschap nu zetelt, en waar de Dalai Lama ook woont. In deze regio wonen ook veel gemeenschappen van Tibetaanse vluchtelingen. In McLeod zijn ook veel Tibetaanse monniken, in hun typische rode gewaden, die in en om het gebouw van de Tibetaanse regering in ballingschap wonen. Dit gebouw is vrij toegankelijk voor iedereen, en wij zijn daar dan ook naartoe geweest. Helaas was de Dalai Lama zelf niet aanwezig. Bij het gebouw was ook het Tibet museum, wat een erg indrukwekkend verslag gaf van wat er met Tibet is gebeurd na de invasie van China.

Ook zijn we naar een Gompa geweest, een Tibetaans klooster. Toen we daar aankwamen was er juist een gebedssessie aan de gang. Wat een geluid, met die typische grote Tibetaanse hoorns en slagwerk, prachtig en magisch.

Mc Leod zelf is een grote toeristische attractie, vol met verdwaalde hippies op zoek naar zichzelf. Het geeft een typische sfeer, volstrekt niet "Indiaas". Er bestaat ook een backpackersmode, een vreemde mix tussen hippiestijl en Indiaas. In de steden waar veel backpackers komen stikt het van de winkeltjes met hippiekleding, waar geen indier zich ooit in zou wagen.

Jacobine en ik hebben ook veel gewandeld in de bergen. Na 2,5 maand Jaipur was ik aartslui geworden en vond ik tien minuten naar de bus lopen al een enorme opgave. Het was heerlijk (en pijnlijk) om weer eens wat lichaamsbeweging te hebben, en de natuur was prachtig. Als je tenminste een stuk uit de bewoonde wereld loopt. Want ook in de Himalaya's groeit het afvalprobleem. Het echt schokkend om te zien hoe de prachtige natuur verpest wordt door bergen stinkend afval en zwerfvuil.

Na een paar dagen McLeod gingen we verder naar Manali. Ook dat is een belanrijk toeristisch centrum. Naast veel Indiase toeristen waren de hippies ook hier in ruime hoeveelheden aanwezig. En maken ze uitgebreid gebruik van geestverruimende middelen om zichzelf te vinden. Wij lieten de toeristenkit van Manali voor wat het was en settelden in Vashist, een klein schattig dorpje in de buurt. Ook daar hebben we weer stevig gewandeld.

Op de laatste dag zijn we op stap geweest met een Tibetaanse jongen die we bij een tempel in Manali waren tegengekomen. Hij bracht ons naar een Tibetaans klooster hoog in de bergen. Wat een toplocatie, daar raak je direct al in hoger sferen. Hier waren meer dan honderd vrouwelijke monniken aan het mediteren. Ik vond het een ongelooflijk bijzondere ervaring om mee te mogen maken.

De Tibetaanse jongen had hierna nog een verrassing voor ons in petto, een bezoekje aan de filmset van een Bollywood film! En het leuke was dat de actuers en regisseurs ons als buitenlanders minstens even interessant vonden als wij hen. Zodra een van de acteurs mij opmerkte stond hij erop dat ik op zijn paard klom, wat ik mij natuurlijk niet liet ontzeggen! Ook hebben we een praatje gemaakt met de schrijver en de regisseur van de film.

Na meer dan 24 uur hobbelen op de achterbank van verschillende bussen arriveerden we weer veilig in Jaipur. Inmiddels heb ik alweer een werkweek achter de rug. Mijn baas had een nieuwe opdracht voor mij in petto: het maken van een evaluatie van een groot ontwikelingsproject. Volgende week ga ik samen met mijn baas op field trip om informatie te verzamelen. Waarschijnlijk zitten er de komende weken nog wel meer fieldtrips aan te komen. Ik heb de afgelopen maanden zoveel geschreven over het leven in de woestijn, dat ik er erg naar uitkijk om het met eigen ogen te zien.

O en last but lot least, India is leuk, maar er zijn grenzen: Sinterklaas mag ik natuurlijk niet missen! 4 december zal ik daarom weer voet op Nederlandse bodem zetten.

Samode

2005-09-14T08:24:00.000-07:00

Weer twee weken voorbij, weer veel meegemaakt. Hard gewerkt en veel lol gemaakt.

Hard gewerkt omdat ik dacht voor elkaar gekregen te hebben dat een mevrouw van Novib langs zou komen bij onze organisatie. We wilden per se nog een paar dingen af hebben voor haar bezoek. Helaas heeft ze haar bezoek af moeten zeggen, dus was alle opschudding voor niets. Ondanks deze tegenvaller vind ik m'n werk nog steeds erg leuk.

Veel lol, want bijna elke avond is er wel ergens iets te doen, een etentje of een feestje. Elke woensdagavond is er sowieso trainee dinner, een etentje met alle trainees en veel aiesecers, meestal gevolgd door een bezoekje aan een van de schaarse cafes die Jaipur kent. Altijd als er een trainee naar huis gaat is dat rede voor een afscheidsfeestje, en aangezien het verloop in de trainee-populatie groot is, is er vaak rede voor een feestje. Soms is het zelfs een beetje te veel, want er moet de volgende dag natuurlijk weer gewoon gewerkt worden.

Afgelopen woensdag was er een trainee dinner in een heus soort van partycentrum aan de rand van Jaipur. Echt een hele hippe tent, zou zo in Utrecht kunnen staan. Maar natuurlijk viel de stroom uit, en dan weet je weer dat je toch echt in India bent.

Vorige week was er een staking van rikshaw drivers. "Autorikshaws are a pretty low life form in the traffic hierarchy, but they act as if they own the roads. What they lack in size, they make up for in numbers. They’re noisy, uncomfortable, and polluting. Whenever autorikshaws drivers go on strike, traffic flows so smoothly, it hardly seems like India anymore. Still, everybody is vastly relieved when they get back on the job, because the city cannot function without them." Aldus een van mijn boeken over India.

En inderdaad, toen ik 's avonds op weg ging naar weer een afscheidsfeestje viel het me al op hoe rustig het op straat was. Op de plek waar normaal de rikshaws staan te wachten was het leeg, en even verderop was ook niets te vinden. Uiteindelijk vond ik er toch eentje, die mij voor een te hoog bedrag (welliefst anderhalve euro) wel wilde brengen. Waarschijnlijk was dit de enige rikshaw die in de hele stad te vinden was, want toen ik op het feestje aankwam was iedereen erg verbaasd dat ik er een had kunnen vinden. Wanneer fanatieke stakers een rikshaw vinden die niet meedoet met de staking, wordt zowel de driver als de rikshaw flink in elkaar geslagen, zo wist een Nederlandse ooggetuige mij te vertellen.

De rede voor de staking scheen te zijn dat de politie nu daadwerkelijk af zou gaan dwingen dat de rikshaws op de meter gingen rijden. Elke rikshaw heeft een meter, maar die hangt er vooral voor de decoratie. De prijs wordt altijd van tevoren afgesproken. Nu, anderhalve week na de staking, is dat natuurlijk nog steeds zo, met dat verschil dat er voor de vorm een haal aan de meter gegeven wordt en tussen de klant en de driver naast de prijs nu ook wordt afgesproken dat wanneer de politie controleert, we zullen zeggen dat we op de meter rijden. Een andere rede voor de staking was dat de politie niet meer toe zou staan dat er meer dan vier passagiers in een rikshaw zitten. Met z'n vijven achterin de rikshaw geperst en dan nog eentje voorin bij de chaufeur is heel normaal, en met een beetje goede wil kan er nog veel meer in gepropt.

Allemaal mooi en aardig, maar hoe ik nu naar huis zou komen was een andere vraag! Nog een autorikshaw vinden was onmogelijk. Maar dan zijn er natuurlijk altijd nog de cycle rikshaws. Hoewel cycle rikshaw drivers altijd om het hardst bedelen of ze je alsjeblieft ergens heen kunnen brengen, probeer ik ze toch vaak te ontwijken, omdat ik me een verschikkelijke uitbuiter voel als ik me zo laat rondfietsen. Deze mensen zijn echt zo arm, de meesten hebben weinig anders dan hun fiets, waar ze ook op slapen. De cycle rikshaw drivers staakten gelukkig niet, en natuurlijk was er wel eentje bereid om me naar huis te brengen, ruim een half uur stevig doortrappen, voor tachtig eurocent.

Afgelopen weekend ben ik er weer op uit geweest. Een trainee had een tripje naar Samode georganiseerd, een dorp niet ver van Jaipur vandaan. De organisatie waar zij werkt probeert het toerisme in Jaipur te bevorderen en heeft een project gestart waarbij mensen kunnen verblijven bij gastgezinnen. Wij, de trainees, dienden als proefkonijnen waarop de toekomstige gastgezinnen konden oefenen.

Afgelopen zaterdag gingen we eerst op bezoek bij een shelter voor dakloze kinderen in Jaipur, gerund door dezelfde organisatie. Daar woonden vijfentwintig jongetjes die door de organisatie van straat geplukt waren. Allemaal in dezelfde bloesjes zaten ze vol verwachtig op ons te wachten toen we aankwamen. Ons werd verteld dat alleen Jaipur al naar schatting zo´n tienduizend straatkinderen telt, en dat er maar een paar opvanghuizen zijn. Veel kinderen lopen weg van huis omdat ze mishandeld worden, of omdat hun ouders niet voor hen kunnen zorgen.

Daarna dus op naar Samode. Stel je geen volstrekt afgelegen gehucht met hutjes in de bush bush voor, want zo was het niet. Samode heeft tienduizend inwoners en gewoon stenen huizen. Maar de sfeer was natuurlijk wel anders dan in de grote stad. En hoewel ik hier in Jaipur natuurlijk ook in het huis van een Indiase familie woon, was dit toch een andere ervaring. Het gastgezin waar ik samen met Jacobine uit Utrecht sliep was geweldig. Alleen papa en de oudste dochter spraken een beetje Engels, maar we kwamen er prima uit.

Zondag hebben we Samode bekeken. Gedurende twee weken was er een festival aan de gang rondom de tempel op de top van de heuvel bij het dorp. Het verhaal is dat er eens zeven engelen gingen baden in het meertje op de heuvel (geen meer te bekennen, maar die schijnt er geweest te zijn). Een god zag hen en stal hun kleren. De engelen smeekten vervolgens of ze hun kleren terugmochten, en uiteindelijk stemde de god toe, mits ze twee maal per jaar gedurende vijftien dagen naar deze plek terug zouden keren om de ziekten van de mensen te genezen.

Wat er nu hier gebeurt tijdens deze twee periodes van vijftien dagen is echt ongelooflijk. Mensen komen vanuit alle windstreken naar deze plek, en ontdoen zich van hun kleren, in de verwachting dat ze genezen worden van hun ziekte. Wanneer ze een ziekte of ongemak aan hun bovenlichaam hebben gooien ze hun bovenkleren weg, als ze iets hebben aan hun onderlichaam, doen ze hun broek weg. Of gewoon maar al hun kleren, voor de zekerheid. De plek waar het meer geweest zou zijn was dan ook bezaaid met kleren, en hier en daar een klein offervuurtje. En stront, heel veel stront, want mensen geloven blijkbaar ook dat dat zou kunnen helpen. Rondom de tempel was het een drukte van belang en een gekrioel van mensen. Voor de tempel zaten twee mannen met slangen, die natuurlijk ook heilig waren. Ik had het idee dat de mensen die hier kwamen vooral van tribale afkomst waren.

Naast deze tempel had het dorp nog een paleis te bieden, maar wat paleizen en forten betreft ben ik al erg verwend geworden, en vond ik deze niet zo bijster interessant. Verder had Samode vooral erg veel kinderen, die achter ons aan renden en eindeloos om geld, pennen en chocolade schreeuwden, wat behoorlijk op de zenuwen gaat werken.

Dit weekend ga ik er samen met Jacobine voor een week tussenuit, op naar de Himalaya´s! Zaterdagavond vertrekken we eerst richting Amritsar het religieuze centrum van de Sikhs. Daarna gaan we naar Dharamsala, waar de Tibetaanse regering in ballingschap zetelt, en McLeod Ganj, waar de Dalai Lama zijn residentie houdt. Ik zal weer veel te vertellen hebben in mijn volgende weblog!

Pushkar

2005-09-01T10:02:00.000-07:00

Deze week zou ik op de helft van mijn avontuur in India zijn. Maar dat idee beviel me maar niets, er is hier nog zoveel te doen! Dus daarom heb ik maar besloten om nog een paar weken aan mijn verblijf vast te plakken. In die paar weken ga ik in ieder geval naar de Pushkar Camel Fair, een groot festijn waar jaarlijks zo'n 200 000 mensen opaf komen, die zo'n 50 000 kamelen met zich mee brengen. Dat wil ik niet missen! De rest van de tijd moet nog ingevuld worden, maar dat gaat vast geen probleem vormen.

Dit weekend ben ik er weer opuit geweest. Met Goska, mijn nieuwe Poolse huisgenootje, ben ik naar Ajmer en Pushkar getrokken. Geen nachtelijke busreizen deze keer, want deze steden liggen slechts 2,5 uur van Jaipur vandaan. Zaterdagochtend vertrokken we naar Ajmer. Dit is een religieus centrum voor moslims omdat een Sufi heilige (ik bespaar jullie zijn onuitsprekelijke naam) hier begraven ligt. De Dargah, het complex waar zijn tombe te vinden is, is een van de belangrijkste bestemmingen in India voor Islamitische pelgrims. Op weg hiernaartoe liepen we door een prachtige kleurrijke bazaar. De Dargah zelf was een drukte van belang. De kleine ruimte waar de tombe van de heilige staat was volledig volgepakt met mensen die offers brachten en een ronde om te tombe probeerden te maken. Wij waren de enige westerlingen, en vormden een geweldige attractie. Goska heeft een digitale camera, wat ons nog veel interessanter maakt. Mensen vinden het fantastisch om te poseren en het resultaat te bekijken. Sowieso waren we volgens mij de enige westerlingen toeristen in Ajmer.

Hierna gingen we naar de Nasiyan Temple. Deze tempel wordt ook wel Golden Temple genoemd, omdat binnenin een enorme maquette, twee verdiepingen hoog, volledig in goud, te vinden is, die de Jainistische visie van het universum weergeeft. Heel erg tof.

Hierna gingen we met de bus naar Pushkar. Het was een mooie rit, en we konden Ajmer prachtig zien liggen vanaf de heuvels. Volgens de legende is het meer van Pushkar ontstaan waar Brahma een lotusbloem vanuit de hemel heeft laten vallen. Daarom is het een belangrijk bedevaartsoord voor Hindus. Een bad in dit meer heeft een reinigende werking. Een ritueel door een priester bij het meer geeft geluk en een nieuw karma of iets dergelijks. Natuurlijk heb ik dit ritueel ondergaan.

Pushkar is de enige stad waar Brahma (zeg maar de hoofdgod van het Hinduisme, maar vertel niet verder dat ik dat zo gezegd heb) vereerd mag worden. De Brahma tempel die hier staat is dan ook de enige in India. De stad herbergt zo'n 400 tempels gewijd aan andere goden, echt op elke hoek van de straat staat een tempel. De bijzondere sfeer in de stad trekt niet alleen veel pelgrims, maar ook heel veel toeristen, en dan vooral heel veel hippies. Die worden onder andere aangetrokken door de Special Lassis, een yoghurtdrank met wiet of marihuana erin vermengd, die hier verkrijgbaar zijn. Het is echt een toeristen trekpleister, met veel winkeltjes met vage hippiekleren, en in het hoogseizoen moet het wel erg vol zijn. Maar nu waren er weinig toeristen.

We hadden zonder het zelf door te hebben het perfecte weekend uitgezocht om naar Pushkar te gaan. Dit weekend werd namelijk Janmashtami, de verjaardag van Krishna, gevierd. Op zaterdagavond bleef iedereen op, om op middernacht de geboorte van Krishna te vieren. In de tempels werd de hele avond muziek gemaakt. De stad met zijn 400 tempels was een kakafonie van muziek, geweldig. Ook de volgende dag waren er verschillende optochten en festivals.

Zoals misschien wel uit het bovestaande duidelijk wordt, is mijn kennis over het Hinduisme nog zeer beperkt. Ik haal de goden steeds door elkaar en herken ze slecht op afbeeldingen. Ook van de rituelen in de tempels snap ik niet veel. Ik ken ze nu wel, maar begrijp weinig van wat erachter schuilt. Vorige week zat ik op een ochtend op kantoor, toen opeens vanuit het huis naast ons kantoor een soort van gezang opsteeg. Een gezelschap van zes man zou gedurende 24 uur de gehele Bhagavad Gita reciteren. Een flinke luidspreker was op het balkon geplaatst, zodat het hele buurt kon meegenieten.

Pas de volgende dag werd mij duidelijk dat dit gebeuren ter gelegenheid van de verjaardag van de zoon des huizes was, die welliefst twee jaar werd. De binnenplaats van ons kantoor was omgetoverd tot gaarkeuken, waar vanaf s ochtends vroeg een enorm maal werd bereid. Op houtvuur, waardoor het kantoor geheel blauw kwam te staan. Ook ik was uitgenodigd voor de maaltijd s avonds. Beetje jammer alleen dat ze me dat niet van tevoren gezegd hadden, zodat ik in mn afgeragte klofje tussen de meest prachtige saris terecht kwam. Het feest vond plaats op het dak van mijn kantoor.

Als ik de vader van de jarige mocht geloven was dit niet zo'n grote viering, met 'slechts' 50 van de meest naaste familieleden. Ik mocht kennis maken met de bedovergrootvader van het feestvarken, die 98 jaar oud was en een erg fitte indruk maakte. Hij sprak prima Engels en vertelde dat hij elke morgen om vier uur opstaat om yoga oefeningen te doen een een stuk te wandelen. Geweldig om vijf generaties naast elkaat te zien. Het is hier de gewoonte dat de jarige de taart aansnijdt en stukjes aan de aanwezigen voert. Als het even kan wordt de jarige flink ingezeept met taart en slagroom. In dit geval mocht de tweejarige de enorme taart aansnijden, en gaf hij het eerste stukje aan zijn bedovergrootvader. Erg tof.

Voor de maaltijd werden twee lange smalle kleden uitgerold, waar iedereen in rijen in kleermakerszit op ging zitten. De familie liep langs om het eten uit te delen. Het was heerlijk. Erg leuk om dit mee te maken, maar nog steeds snap ik niet helemaal waaraan dit jochie nou dit hele festijn aan te danken had...

Jaipur

2005-08-21T09:50:00.000-07:00

Hoi!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een nieuw bericht geplaatst heb. Deze keer geen spannende reisverhalen, aangezien ik afgelopen weekend in Jaipur ben gebleven. Ook dit weekend ben ik thuis gebleven. Toch heb ik het erg druk gehad, elke avond was er wel iets te beleven.

Laat ik beginnen met iets over mijn werk te vertellen. Mijn eerste opdracht was het schrijven van een brochure voor mijn organisatie, bedoeld om buitenlandse fondsen te werven. Enkele weken terug heb ik dat afgerond, en ik ben best trots op het resultaat. Mijn brochure gaat nu de hele wereld over, naar organisaties die ik via het internet heb gevonden en die misschien bereid zouden zijn de projecten van mijn organisatie te steunen. Daarnaast heb ik enkele artikelen en studies nagekeken en aangepast. Vaak krijg ik de stukken aangeleverd wanneer er nog erg veel aan moet gebeuren, zowel op het gebied van spelling en grammatica als structuur. Regelmatig schrijf ik hele stukken opnieuw of voeg ik stukken toe.

\Sinds vorige week ben ik bezig met het schrijven van projectvoorstellen. Tot nu toe ben ik vooral bezig geweest met een voorstel voor een project over de bestrijding van de longziekte Silicosis onder mijnwerkers. De mijnindustrie is na landbouw en veeteelt de belangrijkste bron voor werkgelegenheid in Rajasthan. Er zijn ongeveer twee miljoen mijnwerkers, die onder abominabele omstandigheden moeten werken. Er is een totaal gebrek aan faciliteiten in de mijnen zoals toegang tot drinkwater, schaduw, toiletten etc. De mijnwerkers worden zwaar onderbetaald en verdienen vaak slechts 1 euro per dag (de vrouwen die in de mijnen werken verdienen nog minder). De gezondheid van mijnwerkers is slecht door zaken als slechte voeding, verslavingen en blootstelling aan schadelijke stofdeeltjes in de mijnen. Er worden geen voorzorgsmaatregelen genomen om de mijnwerkers te beschermen tegen het inademen van de schadelijke stofdeeltjes, die longziekten zoals Silicosis veroorzaken. Naar schatting een half miljoen mijnwerkers heeft last van de verschijnselen van deze ziekte.

Het project dat we nu ontwerpen wil eerst onderzoek doen naar de oorzaken van de hoge prevalentie Silicosis en een methode of actieplan ontwikkelen om deze ziekte te bestrijden. Vervolgens wil mijn organisatie, gewapend met deze studie, organisaties en vooral overheidsinstellingen ertoe bewegen om maatregelen te nemen ter bestrijding van Silicosis. Het is de typische aanpak van mijn organisatie, eerst "research" en vervolgens "advocacy".

Mijn baas had een eerste versie geschreven met de hoofdlijnen, en gezamenlijk maken we er een volledig voorstel van. Ik vind het echt superleuk om te doen, en ook best een uitdaging om het helemaal goed te krijgen. Inmiddels is er weinig van het oorspronkelijke voorstel over, en heb ik het helemaal overnieuw geschreven. Wat ook fijn is, is dat mijn baas mijn kritiek en inbreng erg waardeert.

In tegenstelling tot andere ngo's (mijn kamergenootje doet regelmatig een dutje op haar werk!), wordt er bij mij op kantoor stevig doorgewerkt. Maar overwerken zal ik mij hier niet, al is het alleen al vanwege het grote aantal vrije dagen die ik de laatste tijd heb. Eerst had ik al een lang weekend vrij gekregen voor mijn woestijnavontuur. Afgelopen weekend was weer een lang weekend, omdat het afgelopen maandag Onafhankelijkheidsdag was. En vrijdag was weer een vrije dag, in verband met Raki, een Hinduistische feestdag. Dat is een feestdag waarbij de band tussen broer en zus centraal staat. Ze geven elkaar kadootjes, waaronder een armbandje dat geluk moet brengen. Omdat ik dus zoveel vrij had de laatste tijd, en misschien binnenkort wel weer eens een paar dagen vrij wil hebben om een trip te maken, ben ik gister ook maar gaan werken, op zaterdag dus.

Een paar weekends in Jaipur gaven me de gelegenheid om de stad waar ik al ruim anderhalve maand verblijf eindelijk eens echt te verkennen. Ik woon een behoorlijk eind uit het centrum van Jaipur, en wanneer ik doordeweeks avonds thuis kom is het eigenlijk al te laat om te gaan sightseeen, aangezien het al om half acht donker wordt. Zo is het gekomen dat ik pas vorig weekend het ommuurde centrum van Jaipur, de Pink City, goed heb bekeken. Pink, omdat alle gebouwen een soort van roze zijn geschilderd. Tijdens een bezoek van de Prince of Wales was dit als eerbetoon gedaan, en sindsdien is de traditie in ere gehouden. De Pink City bestaat uit brede, rechte lanen. Het viel me eigenlijk een beetje tegen, het is gewoon een onderdeel van de grote, drukke, vieze stad, maar dan in vuil-roze. Wel ontelbaar veel winkeltjes, waar de prachtigste dingen verkocht worden. En natuurlijk heeft Jaipur een paar indrukwekkende attracties, waar ik er inmiddels een paar van heb gezien.

Vorige week zaterdag ben ik naar Jantar Mantar, een observatorium geweest. Dat is in de eerste helft van de 18e eeuw gebouwd door de maharaja die ook Jaipur heeft gesticht. Het bestaat uit een groot terrein met enorm grote stenen instrumenten om de positie en eclips van hemellichamen te bepalen. Er staat onder andere de grootste zonneklok ter wereld, zo'n dertig meter hoog. De schaduw van deze zonneklok beweegt 4 meter per uur. Maar natuurlijk hadden wij een van de weinige bewolkte dagen uitgezocht om deze atractie te bezoeken. De verzameling stenen bouwsels in de meest vreemde vormen was een surrealistisch gezicht.

Zondag hebben we afscheid genomen van ons Engelse huisgenootje, snik! Binnen nu en een paar weken zal iedereen met wie ik tot nu toe heb gewoond, en veel van de mensen met wie ik heb gereisd, verdwenen zijn, en dat is best vreemd. Natuurlijk komen daar weer nieuwe mensen voor in de plaats. Voor mijn Engelse huisgenootje is een leuk Pools meisje gearriveerd. Maar je moet steeds blijven investeren in nieuwe contacten, want het verloop in de aiesec-populatie is groot.

Maandag, op Onafhankelijkheidsdag, ben ik maar weer eens een fort gaan bezoeken, even buiten Jaipur. Dit fort, Amber Fort, was een stuk kleiner in vergelijking met die ik eerder had gezien, maar wel erg mooi. De grote attractie van dit fort is dat er olifanten zijn die je de heuvel op naar het fort kunnen brengen. Maar aangezien deze olifanten niet al te best behandeld worden hebben we dat maar niet gedaan. Behalve olifanten waren er ook enorm veel bedelaars: schurfterige kinderen in vodjes, oude vrouwen, gehandicapten.

Afgelopen vrijdag ben ik met een Nederlandse trainee op zijn scooter Jaipur uitgereden, naar een tempelcomplex even buiten de stad. In de volksmond heet het Monkey-temple, omdat er, inderdaad, honderden aapjes rondspringen. En dat zijn niet de enige dieren, ook koeien, ezels en geitjes liepen er rond. Het geheel werd er niet bepaald schoner op. We hadden aardig wat rondgetourd op de scouter, die in niet al te beste staat was en het steeds bijna begaf. Maar op een lekke band na heeft ie het gehouden. Beiden behoorlijk verbrand kwamen we weer thuis.

Inmiddels ben ik redelijk gewend aan het leven in Jaipur. Ik kan me nog steeds totaal niet orienteren in de stad, maar dat ligt vooral aan een volledig gebrek aan richtingsgevoel en het feit dat ik me voornamelijk per bus en rikshaw door de stad vervoer. Maar voor de dagelijkse dingen, zoals het verkeer, het pingelen voor een rikshaw, het afslaan van opdringerige mannen, verkopers en bedelaars enzovoort, draai ik mn hand niet meer om.

Toch zijn er elke dag weer dingen die me verbazen of verassen. Voorbeeld: op een dag lag er bij mij in de straat een dode hond, waarschijnlijk aangereden, half bedekt met een stuk stof. Op zich al iets wat ik niet gewend ben tegen te komen. Ik vroeg me af wat er nu met de hond zou gebeuren, wie zou hem komen ophalen? De volgende ochtend lag de hond er nog steeds, in de volle zon, en begon inmiddels flink te stinken (inderdaad, de geur van ontbindend vlees maakt onmiddellijk misselijk). Wel was er een cirkel van steentjes omheen gelegd. Die avond was de hond verdwenen, en lag er een hoopje as tussen de stenen. Zo kan het natuurlijk ook.

Ander voorbeeld: een paar weken terug was Manu, de jongen bij wie wij wonen, jarig. Ik en mijn huisgenootjes waren uitgenodigd op de viering s avonds. Met lichte tegenzin, een taartetende horde familieleden verwachtend, ging ik er naartoe. Mis! We waren uitgenodigd voor een Pudja, een traditionele Hinduistische verjaardagsviering. De familie zat om een vuur op het balkon, uit het hoofd mantra’s reciterend. We kregen een stoffen arbandje om (brengt voorspoed) en mochten meedoen met het ritueel. Geweldig!

Zo kan ik nog wel even doorgaan, van de ontdekking van een cafe met het uiterlijk van een exacte kopie van een Irish Pub, tot een afspraak om bij mijn collega te gaan eten die pas op het moment dat hij me bij mijn huis afzet toch geen afspraak blijkt te zijn.

Hoe meer ik over dit land leer, hoe minder ik ervan begrijp. De tegenstrijdigheden zijn enorm, eigenlijk is het bestaan van tegenstrijdigheden naast elkaar een van de kenmerken van de cultuur. De contrasten zijn enorm: bicycle riksaws tegenover de MacDonalds, of vrouwen in de meest prachtige sari s, behangen met goud, die een roepie naar een bedelaar gooien zonder hem zelfs maar een blik waardig te gunnen.

Dan moet ik nog mijn belofte nakomen over de positie van de vrouw in Rajasthan. Nou, die is dus kut. "The birth of a boy is celebrated for days, while the death of a girl is not even bemoaned for a day", zoals een van de publicaties van mijn organisatie het stelt. Meisjes zijn ongewild, omdat zij de familie alleen maar geld kosten. Er moet namelijk een enorme bruidsschat betaald worden wanneer ze gaat trouwen, en daarna gaat ze bij de familie van haar echtgenoot wonen. De bruidschat is zo groot dat het menig familie diep in de schulden heeft gebracht.

Meisjes trouwen vaak jong. Vooral op het platteland is het niet ongewoon als een meisje op haar veertiende al trouwt, en tien of elf jaar komt ook voor. Een moeder van twintig met twee kinderen is niets ongewoons. De wens voor een zoon is zo groot dat girl infanticide, of zijn moderne equivalent, abortus van een meisje, vaak voorkomt. Zo vaak zelfs dat het aantal vrouwen significant lager is dan het aantal mannen. De achtergestelde positie van vrouwen is overal zichtbaar: vrouwen zijn vaker ondervoed, krijgen minder onderwijs, en hebben geen macht.

Onder bepaalde hogere bevolkingsgroepen is de traditie van purdah, afzondering van de vrouw, nog in zwang. Deze vrouwen lopen in het openbaar met een sluier over hun gezicht. Vooral op het platteland is de situatie voor vrouwen zwaar. Zij moeten bijvoorbeeld dagelijks kilometers lopen om water te halen. Ook sterven er nog erg veel vrouwen in het kraambed door een gebrek aan gezondheidszorg en kennis over hygiene. Maar dit betekent natuurlijk niet dat alle vrouwen het hier slecht hebben. Vooral hier in de stad zijn er ook veel vrouwen die werken en onafhankelijker zijn. En in andere delen van India is de positie van de vrouw veel beter.

Dat was het wel weer voor nu,
Doeg!

Jaisalmer

2005-08-09T09:37:00.000-07:00

Hoi!

Afgelopen vrijdag en maandag heb ik vrijgenomen van mijn werk, zodat ik een lang weekend naar Jaisalmer kon gaan. Het begint saai te worden voor mijn trouwe lezertjes, maar weer was het een fantastische trip.

Jaisalmer ligt midden in de woestijn in het westen van Rajasthan, niet ver van de grens met Pakistan. Volgens de Lonely Planet hoort deze plaats eigenlijk alleen in de fantasie te bestaan, en het is inderdaad een plaats die zo uit de sprookjes van duizend-en-een-nacht lijkt te komen. De hele stad is opgetrokken uit het gele woestijnzand, wat de stad een gouden kleur geeft tijdens zonsondergang. Vandaar de bijnaam Golden city. Boven de stad torent een enorm fort uit, dat van de verte eruit ziet als een groot zandkasteel. En het gave van dit fort is dat het bewoond is. In de kronkelende steegjes wonen een paar duizend mensen.

Donderdagavond om middernacht zou onze trein vertrekken, maar natuurlijk had de trein anderhalf uur vertraging. Aangezien het de avond daarvoor iets te gezellig was geweest, kon ik best wat slaap gebruiken. Toen ik eenmaal in mn sleeper lag sliep ik dan ook direct. Het grootste deel van de treinreis was door de woestijn. Ik werd de volgende ochtend dan ook wakker met een fijne laag stof over mijn gezicht.

Na 15 uur treinen arriveerden we in Jaisalmer. De rest van de dag hebben we wat gedrenteld door het fort. We aten in een geweldig restaurant, in een soort van torenkamer min of meer gebouwd in de muren van het fort, met prachtig uitzicht over de stad en de woestijn.

Jaisalmer is onder de toeristen ook beroemd om zijn camel safari’s, en dat gingen we de volgende dag dan ook doen. De tocht door de woestijn was... ongelooflijk. Ongelooflijk bijzonder, mooi, zwaar, pijnlijk, winderig, gewoon ongelooflijk.

's Ochtends vroeg gingen we eerst per jeep naar een plek in de woestijn. Daar stonden de kamelen en de camel drivers op ons te wachten. Ieder kreeg een eigen kameel. De eerste tocht door de woestijn duurde een kleine twee uur. Na die twee uur was duidelijk wat een tocht door de woestijn betekende. Natuurlijk had ik me van tevoren al bedacht dat de combinatie harde contactlenzen van +18 en woestijnzand niet de perfecte match zouden zijn. Ik had me voorbereid door de allerlelijkste zonnebril die in Jaipur te vinden was te kopen, die mijn ogen zo goed mogelijk afsloot.

Maar natuurlijk had ik twee van de winderigste dagen uitgezocht voor mijn woestijnavontuur. Het waaide zo hard dat zelfs de bikkels van de kameeldrijvers het teveel vonden. Het zand deed pijn op je huid, en dus ook heeeeel veeeeel pijn aan mijn lenzen. Tijdens de eerste pauze, op een plek met een paar bomen en een watertje, wist ik niet meer zo zeker of ik de goede beslissing had gemaakt door mee te gaan. De rest van de tocht heb ik als een Pakistaanse zelfmoordterrorist rondgelopen, met een sjaal helemaal om mn gezicht gewikkeld, zodat alleen mijn zonnebril nog zichtbaar was. Dat hielp wel, maar de excursie aan het eind van de middag naar de zandduinen heb ik toch maar even laten schieten.

Na de eerste rit kon iedereen ook ervaren dat tijdens het rijden op een kameel heel andere spiergroepen benut worden. Tijdens dit schrijven ben ik nog steeds stijf in mn bovenbenen. Het rijden op de kameel zelf ging eigenlijk prima, hoewel mijn kameel helaas nogal een einzelganger was. Grote delen van de tijd liep ik ver voor of achter de groep, wat me soms een beetje ongerust maakte. Als ie zou stoppen, zou ik geen idée hebben hoe ik m weer aan de praat zou moeten krijgen! Maar de kameeldrijvers hielden ons goed in de gaten, en wisten de kamelen met kleine geluidjes in het gareel te houden.

's Middags gingen we verder, door nog onherbergzamer gebieden dan die ochtend. Toch waren grote stukken land niet geheel kaal. Veel stukken hebben kleine graspollen, en af en toe een struik. Verrassend afwisselend was het ook: dan weer zandduinen op de achtergrond, dan weer een droog maanlandschap met alleen maar zand zand en zand. Ook zagen we regelmatig stukken omgeploegd land. Er groeide nu niets op deze stukken land, maar van mijn werk weet ik dat er nog aardig wat verbouwd wordt in deze woestijn.

De Thar woestijn is de dichtstbevolkte woestijn ter wereld met meer dan twee miljoen inwoners. De bevolking groeit ook nog eens explosief, met een groeipercentage dat nog hoger ligt dan het Indiase gemiddelde. De inwoners leven van het hoeden van vee en landbouw. De meeste mensen leven in extreem arme omstandigheden. De problemen in dit gebied zijn er teveel om op te noemen. Door de sterke bevolkingsgroei is er een enorme druk komen te staan op het kwetsbare ecosysteem van de woestijn. Gemiddeld twee van de vijf jaar is er sprake van een droogte. Door het toenemende gebruik van grondwater is het grondwaterpijl sterk gedaald, waardoor waterputten droog zijn komen te staan. Bovendien bevat het grondwater vaak teveel zouten zoals fluor, wat tot verschillende aandoeningen leidt (fluorosis). Vrouwen moeten vaak uren lopen om water te halen.

Het beleid van de overheid van de afgelopen decennia heeft vaak averechts gewerkt. Zo heeft de overheid het gebruik van grondwater voor drink- en irrigatiedoeleinden bevorderd, met desastreuze gevolgen. Bovendien dreigen hierdoor traditionele manieren van opslag van regenwater verloten te gaan.

Ik kan hier wel uren over doorschrijven, omdat ik hier de afgelopen weken erg veel over heb gelezen. Mijn organisatie probeert onder andere de overheid bewust te maken van de gevolgen van haar beleid, met name voor de armsten onder de bevolking. Bovendien probeert mijn organisatie traditionele manieren van opvang en opslag van regenwater te bevorderen. Voor mij was het erg interessant om de dingen die ik had gelezen nu in de praktijk te zien. Al rijdend op mijn kameel herkende ik een ‘taanka’, een tank voor opslag van regenwater, en even later kocht ik een flesje frisdrank van een jongen waarvan ik duidelijk kon zien aan de zwarte strepen op zijn tanden dat hij het slachtoffer was van fluororis.

En wat een wind, soms kon je niet ver meer kijken door de enorme zandvlagen. Gelukkig was het niet al te warm, ook omdat het min of meer bewolkt was. De tocht leidde naar een gebouwtje waar we de nacht zouden doorbrengen. Op het dak welteverstaan. Want daar kon de wind wel komen, maar het zand niet, aldus de kameeldrijvers. s Avonds bereidden de kameeldrijvers een prima maal voor ons, en een paar van hen gingen daarna nog wat muziek maken. Een lege 20 literfles mineraalwater werd als trommel gebruikt, en daarbij werd gezongen. Ze hadden een hele aparte manier van stemgebruik, erg tof. Onder de blote sterrenhemel (wat een sterren!) met een deken (wat het koelt erg af in de woestijn) in de gierende wind viel ik op het dak uitgeput in slaap. De volgende dag was mijn gezicht helemaal bedekt met een fijne laag stof. Het zand zat werkelijk overal. Na nog een rit van een uur of twee door de woestijn werden we weer opgehaald door de jeep, die ons naar ons hotel bracht. Zelden was het zo fijn om mijn lenzen uit te doen en schoon te maken.

De rest van de dag hebben we rustig aangedaan em een beetje rondgeshopt in de vele winkeltjes die de prachtigste stoffen en kleden verkopen. 's Avonds hebben ik en mijn twee huisgenootjes onszelf getrakteerd op een uitgebreide massage. We gingen naar een Ayuvedisch (?) centrum dat gerund werd door twee zussen. Van top tot teen zijn we onder handen genomen, terwijl zij ondertussen druk kletsten over hoe het was als vrouw in het conservatieve Rajasthan. Geweldig om mee te maken. Ik heb nog niets verteld over de positie van de vrouw hier geloof ik. Dat bewaar ik dan voor de volgende keer.

Het was dus weer een heel bijzonder weekend. Meer en meer voel ik me bevoorrecht dat ik dit allemaal maar kan doen. De komende tijd blijf ik even in Jaipur, want al dat gehos in bus en trein en kameel is wel erg vermoeiend.

Uidaipur

2005-08-02T09:29:00.000-07:00

Hoi allemaal,

Ik heb weer een geweldig weekend gehad. Ditmaal voerde de reis naar Udaipur, volgens velen de meest romantische stad van India. Vrijdagavond ging ik daar met een klein groepje van vier mensen naartoe, wederom per sleeper-bus. Zaterdagochtend om zeven uur kwamen we aan. Udaipur is bekend om zijn paleizen, gelegen in een meer, Lake Pichola. De grootste, Lake Palace, is sinds de jaren zestig een hotel, een van de sjiekste ter wereld. Voor de James Bond liefhebbers: de paleizen van Udaipur komen voor in de film Octopussy! Dat zal elke toerist weten ook, want vrijwel elk hotel draait deze film avond aan avond.

De paleizen in het meer geven de stad een sprookjesachtig uiterlijk. Als er tenminste water in het meer zit natuurlijk. En vanwege de hevige droogtes van de afgelopen jaren was het meer vorig jaar geheel opgedroogd. Maar wij hadden geluk: vier dagen voordat wij kwamen was het flink begonnen te regenen, zodat er een laagje water in het grootste deel van het meer stond. Toch konden wij vanaf ons hotel zo over de bodem van het meer naarde overkant lopen.

Udaipur is een kleine stad, slechts zo n driehonderdduizend inwoners, en het viel ons gelijk op hoeveel schoner de lucht hier was vergeleken met het smerige Jaipur. Rustiger ook, en we konden allevier wel uren blijven zitten kijken vanaf het terras van ons hotel naar het verstilde meer. Maar dat was natuurlijk zonde, want er was hier weer veel te bekijken. De zaterdag hebben we besteed aan het bekijken van het City Palace complex, het grootste paleis van Rajasthan, dat uitkijkt over het meer. Het paleis was dan ook echt eindeloos groot en prachtig, eigenlijk te groot om te bevatten. Daarnaast hebben we nog een Haveli bekeken. Verder hebben we veel rondgelopen door de oude binnenstad, met veel kleine straatjes en leuke winkeltjes.

Natuurlijk kan je hier als westerling niet rustig ongemerkt rondlopen. In de winkelstraten word je constant nageroepen door winkeliers en rikshaw drivers, en in de woonstraten word je aangeroepen en achterna gerend door kinderen. Toch was het hier minder erg dan in Jaipur en elders vonden wij, minder agressief. Of ik raak er gewoon aan gewend, dat kan natuurlijk ook... Bij een kleermaker heb ik twee broeken laten maken, precies op maat, die ik de volgende dag kon komen ophalen. Fantastisch, dat kost hier dus echt geen drol.

Je merkt hier trouwens ook goed wat overbevolking met een land doet. Arbeid is hier zo goedkoop, terwijl veel fabrieksproducten hier nauwelijks goedkoper zijn dan in Europa. De economie van dit land groeit razendsnel, maar die winst wordt teniergedaan door een even snel groeiende bevolking, zodat het percentage armen niet vermindert. Ik las laatst dat volgens een Brits onderzoeksbureau India binnen enkele decennia tot de grootste economieen ter wereld zal behoren. Toch zal als de bevolking zo hard blijft groeien het GDP per capita nog steeds bedroevend laag blijven. De kloof tussen arm en rijk zal alleen maar groeien.

Op een gegeven moment stond ik in een steegje een fles water te kopen, en toen ik me omdraaide liep er opeens een olifant rakelings langs, haha! s Avonds zijn we naar een voorstelling van traditionele Rajasthaanse dans geweest, erg tof.

Zondag hebben we per taxi een tour gemaakt. Eerst gingen we naar Kumbhalgarh, zo n 90 km van Udaipur vandaan, over kronkelweggetjes door het platteland met flinke heuvels. Daar ligt op een berg op 1100 meter hoogte een enorm fort. De muren van dit fort zijn zo dik dat er acht paarden naast elkaar op konden lopen, en 36 kilometer lang, alleen de Chinese muur is langer. Binnen de muren liggen tientallen tempels, paleizen en tuinen. Daarbovenuit torent het kasteel. Toen wij daar aankwamen lag was het kasteel half in de mist gehuld, prachtig. Hoewel het dus bewolkt en af en toe mistig was, was het uitzicht fantastisch. We vonden het ook heerlijk om even uit de stad weg te zijn en volledig de ruimte om je heen te voelen.

Daarna gingen we naar Ranakpur, waar een complex van Jainistische (zeg je dat zo?!) tempels te vinden was. De belangrijkste en grootste tempel dateert uit de 15e eeuw en is geheel van marmer. Elk stukje marmer is bewerkt met motieven en beelden. Het gebouw kent 1444 pilaren, elk bewerkt met een ander motief. In tempels heerst trouwens helemaal niet de eerbiedige stikte die wij in kerken kennen. Het is vaak vol met mensen die heftig met elkaar praten, muziek en geklingel van bellen.

's Avonds moesten we helaas pindakaas alweer terug naar huis, ik had hier best nog een paar daagjes langer willen blijven rondhangen! Maandag zat ik weer niet al te uitgeslapen op mn werk. Gelukkig kon ik een halfuurtje eerder naar huis, vanwege een stroomstoring.

Vorige week had ik een korte werkweek. Een familielid van mijn baas was overleden, en het schijnt gewoonte te zijn om je winkel of kantoor dan voor enkele dagen te sluiten. Donderdag en vrijdag had ik dus onverwachts vrij. Ook deze en volgende week snoep ik er weer een dagje vanaf, omdat ik een lang weekend naar Jaisalmer gaan. Dat is een stad midden in de woestijn. Waarschijnlijk gaan we daar een camel safari maken!

Doeg! Meinke

ps. Ik heb nieuwe foto s van Udaipur en het fort! Bedenk wel datr het in het echt 10 keer mooier was.

Jodhpur

2005-07-25T09:00:00.000-07:00

Hallo iedereen!

Ik ben alweer bijna een maand in India, time DOES fly when you're having fun!

Afgelopen weekend heb ik weer een prachtige trip gemaakt, ditmaal naar Jodhpur. Vrijdagavond gingen we daar met een groep van 13 trainees per sleeper bus naartoe. Dat zijn bussen die boven de stoelen een soort van bedden hebben. Het idee van een bed in de bus is leuk, maar de wegen zijn zo hobbelig dat er van slapen niet veel terecht komt.

Hoewel Jodhpur maar ongeveer tweehonder kilometer van Japur vandaan ligt, duurde de reis ruim zeven uur. Om half vier s nachts kwamen we met kleine oogjes in Jodhpur aan. Onderweg naat het hotel, gelegen in de oude ommuurde stad, moest de rikshaw zich door steeds smallere straatjes wringen, ondertussen tientallen slapende koeien ontwijkend. We passeerden een marktplaats, waar allemaal mensen op hun marktkarren lagen te slapen. Het was doodstil, en alles werd beschenen door een waterige volle maan. Het was een surrealistisch gezicht.

In het hotel bleek dat we onze kamers pas s ochtends na tienen in konden. Maar we konden wel op het dak van het hotel wachten. Terwijl ik op een bank op het dak nog wat probeerde te slapen, ontwaakte de stad langzaam met de oproep tot het gebed vanuit verschillende moskeeen. Het was een magisch geluid. Toen het eenmaal licht werd, bleek wat voor een prachtig uitzicht op de stad we hadden vanuit ons dakterras. We konden een groot deel van de stad overzien, en zaten aan de voet van de rots waarop het fort, de grootste bezienswaardigheid van de stad, is gebouwd.

Jodhpur staat bekend om zn blauwgeschilderde huizen in de ommuurde stad. Oorspronkelijk verfden alleen de Brahmans, de leden van de priesterkaste, hun huis blauw, maar tegenwoordig mag iedereen dat doen. Het geeft een schilderachtig gezicht.

Het fort torent boven de hele stad uit. De bouw van dit complex begon in de 15e eeuw en heeft eeuwen in beslag genomen. Hier gingen we zaterdagochtend als eerste naartoe. Het fort heeft de reputatie de mooiste van Rajasthan te zijn, en dat geloof ik graag, want de verschillende gebouwen binnen het fort waren werkelijk adembenemend mooi. Er was een zeer geode audio tour beschikbaar, de eerste in zijn soort in Rajasthan, wat als bijkomend voordeel had dat de opdringerige guides buiten spel waren gezet.

In een deel van het complex woont de Maharaja trouwens nog steeds. De rijkdommen die in de verschillende stallen uiteengezet werden geeft een idee over hoe verschrikkelijk rijk de Maharajas geweest moeten zijn. Het uitzicht over de stad vanuit het fort was prachtig. Na dit hoogtepunt gingen we een tempel bekijken die was gebouwd ter herinnering aan een Maharaja. Verder hebben we een tijd doorgebracht op de bazaar van de stad.

's Avonds wilde een deel van de groep nog wat gaan drinken. Ergens 'even' wat gaan drinken veroorzaakt altijd problemen. India (of in ieder geval Rajasthan) kent geen nachtleven van zichzelf. Vrijwel alle hotels en restaurants hebben ook geen drankvergunning. Alcohol wordt door Indiers gewoon weinig gedronken. Het fenomeen 'café is hier eigenlijk onbekend, hoewel er wel verschillende koffiehuizen zijn. Meestal kom je dan ook bij een sjiek hotel terecht.

Iets ondernemen, wat dan ook, duurt hier sowieso altijd minstens twee keer zo lang dan je gewend bent, en meestal verloopt alles anders dan je gepland had. Wanneer je met een groep bent duurt het allemaal nog veel langer. Het duurde dan ook werkelijk een eeuwigheid voordat we met de groep op weg waren en een tent hadden gevonden waar ze voor niet astronomisch hoge prijzen een biertje verkochten.

Op zulk soort momenten, wanneer alles op zn elfendertigst gaat, moet ik mn best doen om mijn goede humeur te bewaren en te blijven genieten van de dingen die ik om me heen zie: een prachtig versierde rikshaw, tot knipperende discolichtjes aantoe, een groep mensen die zingend gebeden reciteert bij een tempel, een bruiloft met stampende muziek en prachtig aangeklede olifanten.

De volgende dag hebben we nog een paleis bekeken. Deze was van recente datum, pas in 1943 was die af. De bouw was begonnen als een sort sociaal werkgelegenheidsproject tijdens een periode van grote droogte. Gedurende tientallen jaren hebben duizenden mensen daaraan gebouwd. Nog maar enkele jaren konden de Maharajas van hun nieuwe paleis in volle glorie genieten, want na de Indiase onafhankelijkheid in 1947 raakten zij hun macht grotendeels kwijt. De architectuur van dit paleis vond ik erg bijzonder, een combinatie van Indiase en Europese stijlen. Het paleis is tegenwoordig een hotel, en grote delen van het gebouw waren niet toegankelijk voor bezoekers. Dat was wel jammer.

's Middags waren we uitgenodigd voor de lunch bij de familie van een van de aiesecers thuis. Ook weer zo'n prachtig voorbeeld van de gastvrijheid hier, zomaar een groep wildvreemde studenten te eten uitnodigen. We werden gedwongen de snoepjes die we als kado hadden meegenomenen zelf op te eten.

De terugreis was erg zwaar. Ik lag met een van mn huisgenootjes in het achterste bed. Aangezien de vering achterin niet werkte, kwam ik na twee uur volledig beurs, bezweet en misselijk uit mn cabine. De rest van de reis hebben we voorin bij de chauffeur doorberacht, opgekropt tussen een wisselend gezelschap tabak kauwende mannen die ons gezelfschap bijzonder interessant vonden, met de voordeur van de bus open. Die mensen reden kleine stukjes illegaal mee, tegen een kleine betaling aan de chauffeur.

Rond half vier s nachts kwam ik thuis, om vervolgens om half tien weer fris en vrolijk achter mn bureautje te zitten. Op het werk gaat het prima. Mijn eerste klus, de brochure voor HEDCON is ongeveer af. Verder ben ik veel bezig met het redigeren van stukken. Daar komt nog best wel veel bij kijken, omdat ik de stukken vaak in nog zeer rudimentaire vorm, met weinig structuur en extreem veel taalfouten, aangeleverd krijg, zodat ik ze min of meer moet herschrijven.

Vorige week was het mijn beurt voor de buikkrampen en bijbehorende ellende. Nu met de regentijd moet je nog meer oppassen met wat je eet en drinkt. Ik was dan ook niet de enige die iets verkeerds gegeten had: twee van mijn huisgenoten waren ook ziek.

Tot zover,

Liefs van Meinke

weekend in Jaipur

2005-07-18T08:54:00.000-07:00

Hallo!

Allereerst mijn excuses voor mijn mutserige meinke-actie, de eerste dagen heeft er een verkeerd telefoonnummer op mijn weblog gestaan! Ik hoop dat jullie niet en masse smsjes naar mij zijn gaan sturen, want die zijn dus niet aangekomen. Het nummer dat nu op mijn weblog staat is juist.

Het gaat goed hier in Jaipur! Mijn werk is leuk, en ook 's avonds vermaak ik mij prima. Afgelopen donderdag had ik een leuke theepauze, want ik kon een stukje bruiloft meepikken! Terwijl ik zat te typen op mn werk, hoorde ik steeds meer geluiden van de straat komen. Ik had al zo n idee wat er aan de hand moest zijn, dus ik vroeg aan mijn baas of er een bruiloft aan de gang was. Hij bevestigde dat en zei vervolgens dat hij me er wel heen kon brengen! Hij woont vlak ik de buurt, en kent de mensen die gingen trouwen. Dus daar stond ik opeens, in mn oude klofje tussen de feestende vrouwen in prachtige saris. Natuurlijk dwongen ze me om mee te dansen, dus heb ik mezelf weer lekker voor schut kunnen zetten. Ook nog even de bruid kunnen bewonderen, die net haar handen met henna liet beschilderen.

Die avond was het even wat minder: mijn Portugese huisgenootje had voedselvergiftiging opgelopen, en bleef maar overgeven. Uiteindelijk hebben we haar naar het ziekenhuis gebracht, waar ze de nacht heeft doorgebracht. De trip die we voor dit weekend hadden gepland, naar Udaipur, ging daarom ook niet door. De volgende dag ging het al veel beter en kon ze naar huis, maar het zielige was dat ze toen jarig was! Dat onze trip niet doorging vond ik eigenlijk helemaal niet zo erg, een weekendje rust in Jaipur kon helemaal niet zoveel kwaad. Mijn eigen stad had ik namelijk nog nauwelijks gezien.

Dit weekend hebben we er twee nieuwe huisgenoten bijgekregen: een Pools stel. We zitten nu met zn zessen in een huis, wat best vol is. Vooral de eerste dagen was het best schipperen, omdat hun kamer geen deur had, maar slechts een gordijn als scheiding met de woonkamer. Maar als het goed is wordt de deur vandaag geinstalleerd.

Ik merk ook dat het erg wennen voor mij is om nooit alleen te zijn. Omdat ik mijn kamer deel, is er altijd wel iemand om je heen. Afgelopen weekend heb ik besteed aan zwemmen, winkelen, uitgaan in de enige discotheek die Jaipur rijk is, en uitrusten, en het was heerlijk. Hoewel Jaipur vaak beschreven wordt als het shopping Walhalla van de wijde omgeving, is het toch best moeilijk in het begin om de juiste plaatsen te vinden. Maar ik ben erin geslaagd om wat kleren te vinden. Die had ik hard nodig, want ik had nauwelijks kleren meegenomen uit Nederland.

De moesson is hier trouwens flink losgebarsten. Soms kan het in een keer keihard regenen gedurende een kwartier, maar vaak regent het ook de hele dag gestaag. De straten veranderen dan in grote modderstromen, echt smerig wordt het dan. De temperatuur dealt wel flink van de regen, dus dat is prima.

Wat grappig is, is dat de Indiers regenachtig weer als 'goed' weer beschouwen, ze zijn oprecht blij wanneer het regent. Rajasthan is dan ook een zeer droog gebied. De afgelopen jaren is de moesson vaak uitgebleven, wat voor enorme droogtes en hongersnood heeft gezorgd op het platteland.

Ik moet gaan nu, want het internet café gaat sluiten.

Liefs van Meinke

Namaste!

2005-07-12T08:37:00.000-07:00

Namaste! (hoi)

Een week is voorbij gegaan sinds mijn laatste bericht, en ik heb weer veel te vertellen! Langzaamaan begin ik een beetje te wennen aan het leven hier in Jaipur. Ook mijn werk begint vaste vormen aan te nemen.

De eerste dagen op mijn werk heb ik besteed aan het lezen van publicities van de organisatie, om een idee te krijgen van hun activiteiten en hun manier van werken. Hoewel ik van te voren een werkplan had opgesteld in overleg met de organisatie, heb ik nu vanzelfsprekend nu hele andere opdrachten gekregen. Ik heb hier geen punt van gemaakt, enerzijds omdat ik deze gang van zaken als typisch Indiaas beschouwde, anderzijds omdat ik er leuke opdrachten voor in de plaats heb gekregen.

Ik moet nu om te beginnen een brochure schrijven over de organisatie, met het doel om buitenlandse fondsen te werven. Daarnaast moet ik een lijst opstellen van Nederlandse ontwikkelingsorganisaties, om te kijken of er samenwerkingsmogelijkheden zijn. Vandaag heb ik een groot deel van de dag achter het internet gezeten op zoek naar Nederlandse organisaties, best leuk!

Op mijn kantoor werken nog twee andere mensen. Vorige week was er ook nog een trainee uit Nederland, maar die is nu vertrokken. Mr. Deepak is de baas, en ook de enige die goed Engels spreekt. Dan is er Mahitosh, die ook onderzoek doet. Hij spreekt al een stuk minder goed Engels. Als laatste is er Manjul, een administratieve kracht, die nauwelijks Engels kan. Ik heb zelf nog steeds grote moeite met het verstaan van het Indiase accent, dus ook mensen die wel goed Engels kunnen versta ik slecht. Communicatieproblemen zijn dus aan de orde van de dag, maar mijn collegas zijn erg aardig en de sfeer is goed.

Het enige punt van wrijving betreft het werken op zaterdag. In India is het heel normaal om zes dagen per week te werken, en Hedcon verwachtte dat eigenlijk ook van mij. Daar was ik niet toe bereid, en gelukkig vinden ze het nu goed dat ik de zaterdag vrij neem. Het kantoor heeft meerdere computers en een sporadisch functionerende internetverbinding. Ik heb een kamer voor mij alleen, met een interieur van een kaalgeplukt kantoor uit de jaren vijftig. Bijna elke dag valt de stroom wel een keer uit, wat een goede gelegenheid is tot pauze met een krantje.

Doordeweeks sta ik elke morgen rond acht uur op. Mijn werktijden zijn van half tien tot zes. Tot nu toe ben ik ongeveer de helft van de dagen opgehaald en gebracht naar mn werk door een van mijn collegas, op de brommer. De overige keren ben ik met de bus gegaan, samen met een van mijn huisgenootjes. De bus nemen is een avontuur op zich, aangezien er geen vaste haltes zijn. Je moet dus eerst even in de gaten krijgen hoe je een bus aanhoudt (midden op straat gan staan, hard zwaaien en hopen dat je niet overreden wordt), wanneer je er weer uit moet en hoe je de bus vervolgens tot stilstand brengt. Inmiddels heb ik het trucje min of meer onder de knie.

Het verkeer is trouwens inderdaad ECHT een chaos, een wirwar van autos, bussen, vrachtwagens, brommers, autorickshaws, bicycle rikshaws, karren getrokken door kamelen, karren getrokken door paarden, karren getrokken door mensen, en alles wat kan toereren, toetert de hele tijd.

De temperatuur was vooral de eerste dagen dat ik hier was moordend. Ik kon me niet voorstellen dat ik het hier vier maanden in ging volhouden. Maar na verloop van tijd daalde de temperatuur wat, en heeft het ook een paar keer geregend. Nog steeds is het erg warm en vochtig, maar ik begin er aan te wennen dat je eigenlijk de hele dag door zweet en plakt.

Van het weekend heb ik mijn eerste trip gemaakt. Met een groep van 12 trainees afgereisd naar een van de hoogtepunten van India: Agra, met de Taj Mahal! Het was fantastisch en ook heel onwerkelijk om de Taj in echt te zien, aan te raken en van kleur te zien veranderen. Wat me nog het meest in het oog sprong was het verschil tussen de verstilde en serene schoonheid van het complex, en de wirwar en drukte van de enorme mensenmassas er omheen. Want nee, we waren niet bepaald alleen... Ook heb ik tot in den treure de Indiase nationale hobby om met buitenlanders op de foto te willen staan mogen ervaren. Bovendien moest ik dit weekend vaak mijn best doen om mijn goede humeur niet te laten verpesten door de eindeloze stroom opdringerige verkopers.

Naast de Taj hebben we ook het Agra Fort bewonderd, een enorm fort gebouwd in dezelfde tijd als de Taj Mahal. Ook dat was prachtig, met paleizen opgetrokken uit rood zandsteen en marmer. Vanaf het fort kon je ook de Taj Mahal in de verte zien liggen. Zondag zijn we naar Fatehpur Sikri gegaan, een verlaten stad zo n veertig kilometer verwijderd van Agra. Deze stad, inclusief een groot paleis, is eind zestiende eeuw gebouwd, en binnen tien jaar weer verlaten. Zo is een perfect voorbeeld van de rijke architectuur uit die tijd bewaard gebleven.

We hebben dus veel bekeken, en dat alles in de ziedende hitte. Iedereen was aan het eind van de dag volledig doorweekt van het zweet, heel vies. In de bus van Fatehpur Sikri terug naar Agra barstte er een enorme moessonregen los, die heerlijke verkoeling bracht... en ervoor zorgde dat er drie bomen over de weg vielen.

Opstopping! Onze bus was een van de eerste die arriveerde nadat de bomen waren omgevallen. Binnen de korste keren ontstond er natuurlijk een chaos van toeterende voertuigen, want dat heeft zin. Maar na verloop van tijd kwamen er steeds meer mensen uit hun auto's, in de stromende regen, om te helpen de bomen van de weg te krijgen. Er ontstond een joelende menigte, en bij elke knak van een tak brak er gejuich uit. Ook wij hielpen mee. Na een uur was er een doorgang geforceerd.

Toen brak de chaos natuurlijk pas echt uit, want aan beide kanten van de boomstam had zich een grote file gevormd. Uiteindelijk kwamen we nog net op tijd voor de trein aan in Agra, nog viezer van het zweet, de regen en de modder van het boomavontuur. Heel moe en heel voldaan kwamen we s avonds laat weer 'thuis', in Jaipur.

Een ander cliché van India dat waar blijkt te zijn is de gastvrijheid van de mensen. Afgelopen vrijdag had ik daar een mooie ervaring mee. Toen mijn collega, Mahitosh, mij op zijn brommer naar huis bracht, vroeg mij of ik zijn familie wilde zien. Dat kan je natuurlijk niet weigeren. Maar het was zo leuk! Hij woont natuurlijk in een extended family, dus ik heb zn ouders en al zn broers en zussen plus diens kinderen ontmoet. Mahitosh was de enige die een beetje Engels sprak, dus de communicatie ging moeilijk. Er werd duidelijk de hele tijd over mij gepraat, en af en toe vertaalde Mahitosh wat ze zeiden. Op een gegeven moment bleek dat de zussen mijn oorbellen helemaal geweldig vonden. Nu hebben we geruild, ik draag een paar van hen (veel gaver dan die Six dingen!) en zij die van mij.

Hoewel de meisjes dus vrijwel geen Engels spraken, waren ze wel heel benieuwd of ik getrouwd was, en of mijn ouders niet boos waren dat ik een vriend had, en of ik die zelf had uitgekozen, en waarom ie niet mee was gekomen naar India. Bij elk antwoord dat ik gaf waren ze helemaal verbaasd. Een van de zusjes gaat binnenkort trouwen (ouders hebben een man voor haar uitgezcoht), en ik ben geloof ik uitgenodigd op de bruiloft. Van iedereen hoor ik dat ik als het maar even kan een keer een Indiase bruiloft moet meemaken, dus dat belooft wat.

Toen ik aangaf dat ik moest vertrekken omdat ik nog boodschappen moest doen, moest ik natuurlijk blijven eten. Uiteindelijk bleek dat ik in mn eentje moest eten, omringd door de gehele familie. Afgezien van het feit dat ik me daardoor enigzins opgelaten voelde, bracht me dat ook voor een groot probleem. Tot nu toe, wanneer ik met Indiers at, keek ik altijd eerst af hoe ze alles aten, en dat kon nu niet. Toen ik dat had duidelijk gemaakt ging een van de zussen met mij mee eten. Het was echt geweldig, en het eten was natuurlijk heerlijk. Ik geloof dat ik daar nu elke vrijdag moet gaan eten...

Dat was het voor nu. Ik hou jullie op de hoogte, en ik vind het ook heerlijk om door jullie op de hoogte gehouden te worden over hoe het jullie vergaat. Alle mails worden heeeeeel erg gewaardeerd!

Doeg!

eerste bericht uit Jaipur!

2005-07-05T08:22:00.000-07:00

Hallo allemaal,

Bijna een week lang heb ik het thuisfront in spanning gelaten, mijn excuses! Ik kon steeds maar geen kans vinden om een internetcafe op te zoeken. Het is eindelijk gelukt en hier zit ik dan, met de laatste hit van Hindi muziek en het geblaat van een paar koeien op de achtergrond. Hier is dan eindelijk mijn eerste bericht uit Jaipur.

Woensdagochtend 29 juni vertrok mijn vliegtuig naar Delhi. Aangekomen op Schiphol maakte ik voor het eerst kennis met de praktijk van vliegtuigmaatschappijen om vluchten te overboeken. Het leek erop dat er geen plaats meer voor mij zou zijn op het vliegtuig. Niet wetend of ik ook daadwerkelijk zou vertrekken nam ik afscheid van mijn familie en lief vriendje. Het was vreselijk, ook omdat ik er op dat moment zeker van was dat ik het helemaal niet zou gaan redden in dat vieze verre land. Pas een kwartier voor vertrek kreeg ik bij de gate te horen dat ik echt kon vertrekken.

De vliegreis ging prima. In het vliegtuig een van mijn afscheidskadootjes gelezen, het boekje 'Ben je ervaren', een hilarisch verhaal over een jongen en een meisje die gaan backpacken in India. Ik heb me er erg mee vermaakt, thanx girlies! Maar het stelde me niet bepaald gerust over mijn hele onderneming. Vooral het stuk over de chaotische aankomst in Delhi hielp niet bepaald om mijn zenuwen in bedwang te houden...

Op het moment van de landing was ik er vast van overtuigd dat mijn visum niet goed was, de mensen van het hotel die mij zouden moeten ophalen er niet zouden zijn, en als ze er zouden zijn ik ze niet zou kunnen vinden, ik verslonden zou worden door de verhitte mensenmassa en vervolgens, natuurlijk beroofd van al mijn spullen, te midden van de chaos in een rikshaw gesleept zou worden, waarvan de bestuurder mij als ik geluk had naar een veel te duur hotel zou sturen, nadat hij me natuurlijk de winkel van zijn achterneef had laten leegkopen.

Niets van dit alles. De doane duurde slechts een half uur ofzo, en ik kon de mensen van het hotel gemakkelijk vinden. De aankomsthal van het vliegveld was eigenlijk soort van... leeg, en er waren maar twee mensen die mij een taxiride aanboden. Mijn hotel was prima, ik had een tweepersoonskamer met badkamer en airco voor me alleen.

De volgende ochtend kreeg ik ontbijt op mn kamer. En toen begon het gezeik. Door het hotel waar ik verbleef werd ik in mijn eerste toeristenfuik geleid. Het plan voor vandaag was dat ik vanuit het hotel een taxi ging nemen naar het busstation. Vandaaruit zou ik een bus nemen naar Jaipur. Ik was van plan om het hotelpersoneel te vragen om mij te helpen met het regelen van een taxi en om te vragen wanneer de airconditioned bussen precies gingen. Tijdens mijn ontbijt werd ik gebeld door de man van de receptie. Deze man zei dat, aangezien ik mijn hotelovernachting via Kilroy Travels had geboekt, ze speciaal voor mij iemand van een travel agency hadden geregeld die mij zou helpen met mijn vervolgreis. Of ik even naar beneden wilde komen om met deze man te praten. Ok, dacht ik, praten kan geen kwaad. Beneden stond een degelijk uitziende man op mij te wachten. Ik legde uit dat ik echt alleen een taxi nodig had en een kaartje voor de bus. Prima, zei de man, ging ie regelen voor mij. Als ik mee kwam naar zijn office konden we naar een schema met de bustijden kijken. Of daar ook internet was, vroeg ik. Jazeker, zei de man. Het hotelpersoneel knikte mij bemoedigend toe. Voordat ik het wist zat ik met al mijn spullen bij deze man in de auto.

Natuurlijk was er geen internet in zijn kantoor. Dat was vlak om de hoek, zei de degelijke man, en hij stuurde een jongetje met mij mee om het me te wijzen. Mijn koffers achterlatend liep ik hulpeloos achter het jongetje aan. Het internetcafe bleek dus zo'n tien minuten door de smorende hitte lopen te zijn, en natuurlijk moest ik nog een eeuwigheid wachten voordat ik aan de beurt was. Weer terug in het reisbureau (mijn bagage was nog niet verdeeld onder de aanwezigen), werd er Indiase thee voor mij neergezet en ging de man voor mij bellen naar het busstation. Hij praatte wat heen en weer in het Hindi en gaf vervolgens de hoorn aan mij. Aan de andere kant va de lijn was er een stem die mij vertelde dat er geen bussen meer gingen naar Jaipur vandaag, hij was veeery sorry... Ik hing op en zei vriendelijk tegen de degelijke man dat ik daar niets van geloofde (ik wist nl zeker dat er elk half uur bussen vetrokken). De degelijke man zei even vriendelijk terug dat er natuurelijk ook taxis waren om mij naar Jaipur te brengen. Toen ik aangaf dat dat geen optie was zei hij dat er ook bussen van private companies waren, die mij voor twee keer zoveel geld ook naar Jaipur zouden brengen. Deze vertrokken pas aan het eind va de middag. Ik speelde het spel mee, en vroeg of ik de telefoon kon gebruiken om te vragen of ik 's avonds laat ook opgehaald zou kunnen worden van het busstation in Jaipur. Dat kon niet in het kantoor, zei de degelijke man, daar kon hij alleen binnen Delhi bellen (right, alleen binnen zijn kantoor zal ie bedoelen!) Duidelijk met tegenzin liet hij me gaan naar een soort van belcetrum aan de overkant van de straat.

Godzijdank had ik de vorige dag in het vliegtuig het telefoonnummer van het busstation opgeschreven. Natuurlijk bleek dat er nog 'plenty of seats available' waren vandaag. Ik kon bij het busstation mijn kaartje kopen. Terug in het travel agency liet ik weten dat de plannen gewijzigd waren. Ik zei dat ik bij het busstation iemand zou ontmoeten met wie ik verder zou reizen. Wijselijk liet ik in het midden of ik zijn truc doorhad of niet. Verbazingwekkend snel liet de degelijke man me gaan. Voor 300 rupees (veel te veel geld, maar dat had ik er graag voor over) regelde hij een taxi voor mij. Dechauffeur was... degene die mij van het vliegveld had opgehaald. All part of the same scam! De chauffeur moest natuurlijk nog eerst ergens anders naartoe, en probeerde me ook nog even naar de winkel van zn zwager te brengen, maar uiteindelijk kwam ik veilig aan bij het busstation.

Goed, dat was mijn eerste toeristenfuik, overleefd! De busreis naar Jaipur ging prima. Toen ik uitstapte op de afgesproken plek stond daar... niemand op mij te wachten. Ja, vijf opdringerige rikshaw drivers, die wel. THANK GOD had ik mijn simkaart uit Nederland meegenomen. Geen idee hoeveel het telefoontje naar de jongen die mij moest komen ophalen mij heeft gekost, maar het was het waard. Het bleek dat hij een paar honderd meter verderop op mij stond te wachten, waar de bus me eigenlijk had moeten afzetten. Met een busje, een bos bloemen en een fles mineraalwater kwam hij me even later ophalen. Wat was ik opgelucht.

De eerste paar dagen zou ik verblijven bij de familie van een van de aiesecers. Het idee is dat je dan direct kennis kan maken met de cultuur, en alles kan vragen en wegwijs kan worden. De jongen bij wiens familie ik verbleef heette Siddharh, ofwel Sid. De ouders waren geweldig. Zo gastvrij, superaardig en vroegen heel veel over het leven in Nederland. En het eten was verrukkelijk. Maar met Siddharth kon ik het niet zo goed vinden. De gesprekken met hem liepen raar, kunstmatig, en hij vroeg me de oren van het hoofd. Ik begon bang te worden dat het misschien een cultureel verschil was, en dat het met alle Indiers zo zou gaan.

De volgende dag, vrijdag, ben ik het huis nauwelijks uitgeweest. Eigenlijk vond ik dat niet zo erg, want ik was uitgeput van de reis. Sid was een groot deel van de dag bezig met het ophalen van andere trainees die vandaag aan zouden komen. Toch was het wel jammer dat ik aan het eind van de dag nog niets van de stad had gezien. Ik was er nog niet klaar voor om in mijn eentje de stad te gaan verkennen, al was het alleen maar omdat ik geen flauw vermoeden had waar ik mij bevond.

Zaterdag was er een 'conferentie' (bij aiesec heet alles conferentie) over een project georganiseerd door aiesec. Hoewel ik niet zou deelnemen aan dit project, ging ik toch mee, omdat het anders weer een dag alleen thuis zou worden. Bovendien gaf het me de kans om allemaal andere trainees te ontmoeten die ook net waren aangekomen. Achterop de brommer van Sid gingen we er naartoe. Geweldig vond ik het om door de stad te sjeezen in de chaos van het verkeer. Hoewel we haast hadden omdat Sid zich had verslapen, stopte hij toch toen we langs een tempel reden om uitgebreid te gaan bidden... prachtig!

De conferentie was... vervelend, en lang en warm. Maar het leuke was dat ik allemaal nieuwe trainees heb leren kennen en ook veel mensen van aiesec Jaipur. Ik was er ook snel achter dat het communicatieproblemen met Sid niets met cultuurverschillen te maken hadden, maar meer et de zwakke sociale begaafdheid van Sid.

Die avond stond mijn eerste feestje op het programma. Er waren twee trainees jarig, en dat moest gevierd worden. Het was erg gezellig. Nog een tijd lang heb ik zitten praten met de Nederlandse jongen die nu bij de organisatie werkt waar ik ook ga werken.

Zondag geen conferentie meer voor mij. Ik ging met wat mensen die ik de avond te voren had ontmoet naar het zwembad. Hier in Jaipur kan je alleen naar zembaden van hotels. Het hotel waar wij naartoe gingen was een paleis van een maharaja geweest. Het was prachtig, en een oase van rust vergeleken met de hektiek van de stad.

's Avonds ging ik verhuizen naar mijn permanente adres. Ik woon nu bij de familie van Siddhanshu (we mogen hem Manu noemen). Ik woon met Lionne uit Nederland, Amy uit Engeland en Ines uit Portugal in de benedenverdieping van het huis. Boven ons woont Siddhanshu met zijn vader en moeder. Ik slaap samen met Lionne op de kamer. Aansluitend aan onze kamer is een badkamer, maar daar moet je je niet teveel van voorstellen. De 'douche' is een kraan op navelhoogte. Verder is het prima toeven in het huis. De ouders van Manu zijn fantastisch. Vader is professor aan de universiteit, en ook moeder was vroeger lerares. Zij is gestopt met werken toen ze kinderen kreeg. Zij is ook yoga lerares, en terwijl ik zit te schrijven krijgen mijn huisgenootjes yogales van haar.

Maandag heb ik mijn eerste werkdag gehad. Over mijn werk ga ik een andere keer vertellen, want het internetcafe gaat zo sluiten. Tot nu toe is het prima en ben ik me aan het inlezen over het werk van de organisatie.

Nog steeds heb ik niet veel van de stad gezien. Alles werkt hier anders, en zelfs zaken als de straat oversteken zijn hier een hele opgave. Als meisje word je hier constant nagestaard en nagefloten, iets dat je ook niet bepaald zekerder doet voelen. Ik voel me vaak erg hulpeloos omdat ik nog weinig zelf kan. Maar de meisjes en de familie bij wie ik woon zijn erg behulpzaam, ik kan ze alles vragen. Het helpt ook om te horen dat iedereen door deze fase is heengegaan.

Ik moet gaan nu. Het is een lang verhaal geworden, en nog steeds heb ik lang niet alles verteld! Hopelijk snel een vervolg.

Liefs van Meinke