Hoi!
Het is weer hoog tijd voor een update!
In mijn vorige weblog had ik genoemd dat er een mevrouw van Novib langs zou komen bij onze organisatie, maar dat ze had afgezegd. Nou, ze kwam toch! In allerijl moest er op het laatste moment nog van alles geregeld worden, maar uiteindelijk was alles erg goed gegaan. Nu is het maar afwachten of HEDCON in aanmerking kan komen voor financiering van Novib.
De mevrouw van Novib was nauwelijks vertrokken of ik stapte samen met Jacobine in de trein naar Amritsar. Dat was een negentien uur lange treinreis hier vandaan. Ik vind in de trein reizen hier geweldig. Ik reis altijd tweede klas, wat betekent dat je een sleeper bank hebt zonder airco. De wagon is niet onderverdeeld in coupe's zoals in Europese nachttreinen. Alle ramen zijn open, evenals de treindeuren. Als buitenlander ben je natuurlijk een enorme attractie. Vaak is dat leuk: moeders willen dat hun kind bij jou op schoot komt zitten, ze willen met je op de foto, maken een praatje. Minder leuk is de aandacht van mannen. Binnen de kortste keren heeft zich een publiek van een man of vijf om je heen verzameld, die je eindeloos met open mond en een ranzige blik aan zitten te staren.
Tijdens de reis trekt een eindeloze stroom verkopers voorbij. Chai (Indiase thee), koffie, sandwiches, fruitsalades, alles wordt langsgedragen en aangeprezen met en een typische jel die alle verkopers gebruiken. Dan zijn er natuurlijk nog de 'gewone' bedelaars, meestal zwaar gehandicapt, die vaak kruipend om een paar roepies vragen. Schoenpoetsertjes, een man die ongevraagd de vloer schoonmaakt en daar geld voor vraagt, je kan het zo gek niet verzinnen of het komt voorbij.
In Amritsar staat de Golden Temple, de heiligste tempel van de Sikhs. De Sikhs knippen hun haar nooit en je kan hen herkennen aan hun prachtige tulbanden. Het Sikhisme is een mengvorm tussen het Hinduisme en de Islam. Het Sikhisme is onder andere ontstaan uit verzet tegen het kastesysteem, en een van de manieren om dat uit te drukken is dat iedereen gratis kan slapen en eten in elke tempel van de Sikhs (binnen het kastesysteem kunnen verschillende kasten niet samen eten). In de Golden Temple wordt er dagelijks voor meer dan dertigduizend mensen eten gemaakt.
Gratis eten en onderdak konden wij ons als Nederlanders natuurlijk niet laten ontzeggen. Ook wij hebben geslapen in de tempel en hebben bij de Sikhs aangeschoven voor het avondeten en het ontbijt. In een grote zaal gaan iedereen in lange rijen in kleermakerszit zitten, terwijl mensen langslopen om het eten uit te delen. De tempel zelf is een enorm complex, met een grote binnenplaats met een vijver. In die vijver staat de eigenlijke tempel, die, inderdaad, van goud is. In die tempel ligt overdag het heilige boek van de Sikhs. Daar wordt de hele dag uit voorgelezen, op een zangerige toon, begeleid door muziek. Door middel van luidsprekers is dat door het hele complex te horen, wat een hele vredige atmosfeer creeert. Het tempelcomplex is werkelijk ongelooflijk mooi.
Van de langharige Sikhs reden we de volgende dag in een vreselijk brakke bus naar de kale Boeddhistische monniken in de Himalaya's. Ik ben NIET naar Tibet geweest, zoals sommigen van mijn trouwe lezertjes dachten. Tibet is niet erg gezellig. Je kan er alleen binnenkomen als je accepteert dat je 24 uur per dag begeleid word door een Chinese gids, die bepaalt met wie je praat en waar je naartoe gaat. In 1959, na de "bevrijding" van Tibet door China, is de Dalai Lama gevlucht voor de Chinezen en heeft hij asiel aangevraagd in India.
Onze reis voerde naar McLeod Ganj, waar de Tibetaanse regering in ballingschap nu zetelt, en waar de Dalai Lama ook woont. In deze regio wonen ook veel gemeenschappen van Tibetaanse vluchtelingen. In McLeod zijn ook veel Tibetaanse monniken, in hun typische rode gewaden, die in en om het gebouw van de Tibetaanse regering in ballingschap wonen. Dit gebouw is vrij toegankelijk voor iedereen, en wij zijn daar dan ook naartoe geweest. Helaas was de Dalai Lama zelf niet aanwezig. Bij het gebouw was ook het Tibet museum, wat een erg indrukwekkend verslag gaf van wat er met Tibet is gebeurd na de invasie van China.
Ook zijn we naar een Gompa geweest, een Tibetaans klooster. Toen we daar aankwamen was er juist een gebedssessie aan de gang. Wat een geluid, met die typische grote Tibetaanse hoorns en slagwerk, prachtig en magisch.
Mc Leod zelf is een grote toeristische attractie, vol met verdwaalde hippies op zoek naar zichzelf. Het geeft een typische sfeer, volstrekt niet "Indiaas". Er bestaat ook een backpackersmode, een vreemde mix tussen hippiestijl en Indiaas. In de steden waar veel backpackers komen stikt het van de winkeltjes met hippiekleding, waar geen indier zich ooit in zou wagen.
Jacobine en ik hebben ook veel gewandeld in de bergen. Na 2,5 maand Jaipur was ik aartslui geworden en vond ik tien minuten naar de bus lopen al een enorme opgave. Het was heerlijk (en pijnlijk) om weer eens wat lichaamsbeweging te hebben, en de natuur was prachtig. Als je tenminste een stuk uit de bewoonde wereld loopt. Want ook in de Himalaya's groeit het afvalprobleem. Het echt schokkend om te zien hoe de prachtige natuur verpest wordt door bergen stinkend afval en zwerfvuil.
Na een paar dagen McLeod gingen we verder naar Manali. Ook dat is een belanrijk toeristisch centrum. Naast veel Indiase toeristen waren de hippies ook hier in ruime hoeveelheden aanwezig. En maken ze uitgebreid gebruik van geestverruimende middelen om zichzelf te vinden. Wij lieten de toeristenkit van Manali voor wat het was en settelden in Vashist, een klein schattig dorpje in de buurt. Ook daar hebben we weer stevig gewandeld.
Op de laatste dag zijn we op stap geweest met een Tibetaanse jongen die we bij een tempel in Manali waren tegengekomen. Hij bracht ons naar een Tibetaans klooster hoog in de bergen. Wat een toplocatie, daar raak je direct al in hoger sferen. Hier waren meer dan honderd vrouwelijke monniken aan het mediteren. Ik vond het een ongelooflijk bijzondere ervaring om mee te mogen maken.
De Tibetaanse jongen had hierna nog een verrassing voor ons in petto, een bezoekje aan de filmset van een Bollywood film! En het leuke was dat de actuers en regisseurs ons als buitenlanders minstens even interessant vonden als wij hen. Zodra een van de acteurs mij opmerkte stond hij erop dat ik op zijn paard klom, wat ik mij natuurlijk niet liet ontzeggen! Ook hebben we een praatje gemaakt met de schrijver en de regisseur van de film.
Na meer dan 24 uur hobbelen op de achterbank van verschillende bussen arriveerden we weer veilig in Jaipur. Inmiddels heb ik alweer een werkweek achter de rug. Mijn baas had een nieuwe opdracht voor mij in petto: het maken van een evaluatie van een groot ontwikelingsproject. Volgende week ga ik samen met mijn baas op field trip om informatie te verzamelen. Waarschijnlijk zitten er de komende weken nog wel meer fieldtrips aan te komen. Ik heb de afgelopen maanden zoveel geschreven over het leven in de woestijn, dat ik er erg naar uitkijk om het met eigen ogen te zien.
O en last but lot least, India is leuk, maar er zijn grenzen: Sinterklaas mag ik natuurlijk niet missen! 4 december zal ik daarom weer voet op Nederlandse bodem zetten.
Het is weer hoog tijd voor een update!
In mijn vorige weblog had ik genoemd dat er een mevrouw van Novib langs zou komen bij onze organisatie, maar dat ze had afgezegd. Nou, ze kwam toch! In allerijl moest er op het laatste moment nog van alles geregeld worden, maar uiteindelijk was alles erg goed gegaan. Nu is het maar afwachten of HEDCON in aanmerking kan komen voor financiering van Novib.
De mevrouw van Novib was nauwelijks vertrokken of ik stapte samen met Jacobine in de trein naar Amritsar. Dat was een negentien uur lange treinreis hier vandaan. Ik vind in de trein reizen hier geweldig. Ik reis altijd tweede klas, wat betekent dat je een sleeper bank hebt zonder airco. De wagon is niet onderverdeeld in coupe's zoals in Europese nachttreinen. Alle ramen zijn open, evenals de treindeuren. Als buitenlander ben je natuurlijk een enorme attractie. Vaak is dat leuk: moeders willen dat hun kind bij jou op schoot komt zitten, ze willen met je op de foto, maken een praatje. Minder leuk is de aandacht van mannen. Binnen de kortste keren heeft zich een publiek van een man of vijf om je heen verzameld, die je eindeloos met open mond en een ranzige blik aan zitten te staren.
Tijdens de reis trekt een eindeloze stroom verkopers voorbij. Chai (Indiase thee), koffie, sandwiches, fruitsalades, alles wordt langsgedragen en aangeprezen met en een typische jel die alle verkopers gebruiken. Dan zijn er natuurlijk nog de 'gewone' bedelaars, meestal zwaar gehandicapt, die vaak kruipend om een paar roepies vragen. Schoenpoetsertjes, een man die ongevraagd de vloer schoonmaakt en daar geld voor vraagt, je kan het zo gek niet verzinnen of het komt voorbij.
In Amritsar staat de Golden Temple, de heiligste tempel van de Sikhs. De Sikhs knippen hun haar nooit en je kan hen herkennen aan hun prachtige tulbanden. Het Sikhisme is een mengvorm tussen het Hinduisme en de Islam. Het Sikhisme is onder andere ontstaan uit verzet tegen het kastesysteem, en een van de manieren om dat uit te drukken is dat iedereen gratis kan slapen en eten in elke tempel van de Sikhs (binnen het kastesysteem kunnen verschillende kasten niet samen eten). In de Golden Temple wordt er dagelijks voor meer dan dertigduizend mensen eten gemaakt.
Gratis eten en onderdak konden wij ons als Nederlanders natuurlijk niet laten ontzeggen. Ook wij hebben geslapen in de tempel en hebben bij de Sikhs aangeschoven voor het avondeten en het ontbijt. In een grote zaal gaan iedereen in lange rijen in kleermakerszit zitten, terwijl mensen langslopen om het eten uit te delen. De tempel zelf is een enorm complex, met een grote binnenplaats met een vijver. In die vijver staat de eigenlijke tempel, die, inderdaad, van goud is. In die tempel ligt overdag het heilige boek van de Sikhs. Daar wordt de hele dag uit voorgelezen, op een zangerige toon, begeleid door muziek. Door middel van luidsprekers is dat door het hele complex te horen, wat een hele vredige atmosfeer creeert. Het tempelcomplex is werkelijk ongelooflijk mooi.
Van de langharige Sikhs reden we de volgende dag in een vreselijk brakke bus naar de kale Boeddhistische monniken in de Himalaya's. Ik ben NIET naar Tibet geweest, zoals sommigen van mijn trouwe lezertjes dachten. Tibet is niet erg gezellig. Je kan er alleen binnenkomen als je accepteert dat je 24 uur per dag begeleid word door een Chinese gids, die bepaalt met wie je praat en waar je naartoe gaat. In 1959, na de "bevrijding" van Tibet door China, is de Dalai Lama gevlucht voor de Chinezen en heeft hij asiel aangevraagd in India.
Onze reis voerde naar McLeod Ganj, waar de Tibetaanse regering in ballingschap nu zetelt, en waar de Dalai Lama ook woont. In deze regio wonen ook veel gemeenschappen van Tibetaanse vluchtelingen. In McLeod zijn ook veel Tibetaanse monniken, in hun typische rode gewaden, die in en om het gebouw van de Tibetaanse regering in ballingschap wonen. Dit gebouw is vrij toegankelijk voor iedereen, en wij zijn daar dan ook naartoe geweest. Helaas was de Dalai Lama zelf niet aanwezig. Bij het gebouw was ook het Tibet museum, wat een erg indrukwekkend verslag gaf van wat er met Tibet is gebeurd na de invasie van China.
Ook zijn we naar een Gompa geweest, een Tibetaans klooster. Toen we daar aankwamen was er juist een gebedssessie aan de gang. Wat een geluid, met die typische grote Tibetaanse hoorns en slagwerk, prachtig en magisch.
Mc Leod zelf is een grote toeristische attractie, vol met verdwaalde hippies op zoek naar zichzelf. Het geeft een typische sfeer, volstrekt niet "Indiaas". Er bestaat ook een backpackersmode, een vreemde mix tussen hippiestijl en Indiaas. In de steden waar veel backpackers komen stikt het van de winkeltjes met hippiekleding, waar geen indier zich ooit in zou wagen.
Jacobine en ik hebben ook veel gewandeld in de bergen. Na 2,5 maand Jaipur was ik aartslui geworden en vond ik tien minuten naar de bus lopen al een enorme opgave. Het was heerlijk (en pijnlijk) om weer eens wat lichaamsbeweging te hebben, en de natuur was prachtig. Als je tenminste een stuk uit de bewoonde wereld loopt. Want ook in de Himalaya's groeit het afvalprobleem. Het echt schokkend om te zien hoe de prachtige natuur verpest wordt door bergen stinkend afval en zwerfvuil.
Na een paar dagen McLeod gingen we verder naar Manali. Ook dat is een belanrijk toeristisch centrum. Naast veel Indiase toeristen waren de hippies ook hier in ruime hoeveelheden aanwezig. En maken ze uitgebreid gebruik van geestverruimende middelen om zichzelf te vinden. Wij lieten de toeristenkit van Manali voor wat het was en settelden in Vashist, een klein schattig dorpje in de buurt. Ook daar hebben we weer stevig gewandeld.
Op de laatste dag zijn we op stap geweest met een Tibetaanse jongen die we bij een tempel in Manali waren tegengekomen. Hij bracht ons naar een Tibetaans klooster hoog in de bergen. Wat een toplocatie, daar raak je direct al in hoger sferen. Hier waren meer dan honderd vrouwelijke monniken aan het mediteren. Ik vond het een ongelooflijk bijzondere ervaring om mee te mogen maken.
De Tibetaanse jongen had hierna nog een verrassing voor ons in petto, een bezoekje aan de filmset van een Bollywood film! En het leuke was dat de actuers en regisseurs ons als buitenlanders minstens even interessant vonden als wij hen. Zodra een van de acteurs mij opmerkte stond hij erop dat ik op zijn paard klom, wat ik mij natuurlijk niet liet ontzeggen! Ook hebben we een praatje gemaakt met de schrijver en de regisseur van de film.
Na meer dan 24 uur hobbelen op de achterbank van verschillende bussen arriveerden we weer veilig in Jaipur. Inmiddels heb ik alweer een werkweek achter de rug. Mijn baas had een nieuwe opdracht voor mij in petto: het maken van een evaluatie van een groot ontwikelingsproject. Volgende week ga ik samen met mijn baas op field trip om informatie te verzamelen. Waarschijnlijk zitten er de komende weken nog wel meer fieldtrips aan te komen. Ik heb de afgelopen maanden zoveel geschreven over het leven in de woestijn, dat ik er erg naar uitkijk om het met eigen ogen te zien.
O en last but lot least, India is leuk, maar er zijn grenzen: Sinterklaas mag ik natuurlijk niet missen! 4 december zal ik daarom weer voet op Nederlandse bodem zetten.
Posts
No comments:
Post a Comment