Tijdens onze wekelijkse stafbijeenkomst vandaag begon alles ineens te trillen, heel kort. Bij de tweede schok stoof iedereen op en rende naar buiten. Eenmaal buiten dacht ik even dat ik duizelig werd van de schrik, maar het bleek dat de aardbeving nog steeds bezig was. Het was een beetje alsof je op een deinend schip staat. Het HelpAge-bord in de tuin zwaaide heen en weer. Voor het eerst zag ik tekenen van het trauma van de tsunami. De kinderen van het schooltje tegenover ons kantoor waren ook naar buiten gerend, en stonden op het pleintje hardop te bidden en te huilen. Mijn collega Ririn stond te beven als een rietje, en nog terwijl de aarde aan het golven was probeerde ze haar moeder en zwangere zus te bellen. Natuurlijk was het netwerk overbezet.
Nadat de aarde stopte met bewegen bleven we nog een tijdje buiten, en na vijf minuten zat Husney (onze kantoornicht) al te grappen dat hij een tweede tsunami zeker niet zou overleven. Maar Ririn bleef nog lang natrillen. Daarna gingen we op zoek naar informatie over de aardbeving. Want natuurlijk is het eerste wat in je opkomt: komt er weer een tsunami? Helaas, ik kon niets vinden op het internet over deze aardbeving. Pas twee uur later vond ik een rapport over de beving. Het bleek een beving van 6,3 op de schaal van Richter geweest te zijn, met het epicentrum in de oceaan, 85km verwijderd van Banda Aceh. De hevigheid van de schok was gelukkig veel te laag om een tsunami teweeg te brengen. Het zal waarschijnlijk niet de laatste keer zijn dat ik een beving mee zal maken. Banda Aceh ligt precies op een grote breuklijn, en de aarde schokt hier regelmatig.
Dat zou ervoor pleiten de vele huizen die hier nu herbouwd worden aardbeving-bestendig te maken, zou je zeggen. Vreemd genoeg schijnt dat niet het geval te zijn, zo vertelde een van mijn hotelgenoten. Hij werkt bij een organisatie die aardbevingsbestendige huizen bouwt, en er bij andere organisaties op aandringt dat zij hun huizen ook zo bouwen. Het blijkt helemaal niet lastig te zijn of meer geld te kosten, je moet gewoon de betonpalen op een bepaalde manier aan elkaar vastmaken tijdens het bouwen, that's it. Maar hij vertelde dat de meeste huizen die hier nu gebouwd worden bij de eerste de beste stevige aardbeving in elkaar zullen storten, met alle dodelijke gevolgen van dien.
Het is heel gemakkelijk schieten op alle blunders en missers die er tijdens de herbouw worden begaan. Vorige keer had ik al verteld over het dorp dat herbouwd was in een hoger gelegen gebied, zonder eerst te kijken of daar water te vinden was. Het blijkt vaker te gebeuren dat de huizen gebouwd worden voordat de infrastructuur wordt aangelegd. Normaal gesproken gebeurt dat andersom, en een van mijn andere hotelgenoten vertelde dat dat hier extra belangrijk is, omdat de grond hier vanwege de aardbevingen altijd in beweging is.
Dan is er het probleem van leegstand. Veel huizen zijn opgeleverd, maar onbewoond. Daar zijn veel verschillende redenen voor. Sommige mensen blijven bijvoorbeeld in hun tijdelijke barakken omdat zij daar voedsel en andere ondersteuning van hulporganisaties ontvangen. Hiermee hangt samen dat met de tsunami hun bron van inkomsten, zoals bijvoorbeeld hun vissersboot, verwoest is. Anderen vinden de huizen te klein en hopen wellicht dat ze nog een groter huis kunnen bemachtigen.
Genoeg aan te merken op de herbouw dus. Hoe kan het nu toch dat er zulke fouten gemaakt worden? Waarom wonen er nog zoveel mensen in tijdelijke onderkomens, terwijl de organisaties zwemmen in het tsunamigeld? Aan de andere kant: het herstellen van de enorme verwoesting die waren aangericht was ook bijna een onmogelijke opgave. Zoveel schade aan infrastructuur, kusten, rivieren, landbouwgrond, honderdduizenden huizen verwoest, hele dorpen weggevaagd... De reconstructie is inmiddels al zover gevorderd dat ik mij maar moeilijk voor kan stellen hoe groot de verwoesting daadwerkelijk geweest is.
En een duidelijke oplossing voor hoe het wel zou moeten is ook niet voor handen. Hulporganisaties hebben de afgelopen jaren ieder met hun eigen filosofietjes driftig geëxperimenteerd met verschillende methodes: de bouw zelf geheel in handen houden, de bouw uitbesteden aan lokale ondernemers, geld geven aan de dorpsgemeenschap voor herbouw, geld geven aan de mensen zodat zij hun huis kunnen herbouwen naar eigen inzicht, enzovoort enzovoort. Een van mijn kennissen heeft er in opdracht van de overheidsinstantie die de reconstructie overziet onderzoek naar gedaan, en is tot de conclusie gekomen dat geen enkele methode zonder gebreken is.
Toch doet het geblunder wat ik hier om mij heen zien mij soms twijfelen aan de juistheid van de projecten die ik onder mijn hoede heb. Dragen die daadwerkelijk bij aan de verbetering van de levensomstandigheden van de mensen hier? Is er daadwerkelijk behoefte aan ons, of hebben wij een behoefte gecreerd? Zitten wij hier alleen maar omdat de hele NGO-wereld hier is neergestreken?
Nuttig of niet, het houdt me in ieder geval wel van de straat. Afgelopen weken was ik ook op zaterdag aan het werk, en had doordeweeks 's avonds vaak vergaderingen. Maar afgelopen zondag had ik een dagje welverdiende rust. Nou ja, rust… ik ging met een Nederlander en een Duitser mountainbiken. Ze hadden me gewaarschuwd dat het wel een pittige tocht kon worden. Maar ik dacht, och, een gezonde Hollanse meid... WRONG! Imagine 3 spinninglessen achter elkaar met 35 graden in de zon en je krijgt een klein beetje een idee. Over steile stenige weggetjes, door junglepaden tot mn knieeen in de modder, en steeds die gasten ver voor me uit... de duik in het helderblauwe zeewater zou een perfecte afsluiting van de rit geweest zijn, ware het niet dat we daarna nog terug moesten.
Goed, het was dus geweldig, en hoewel ik daarna bijna letterlijk in elkaar zakte van vermoeidheid, ben ik sindsdien weer helemaal senang (om maar eens een mooi leenwoord te gebruiken). Na weer een paar lessen Bahasa en een aantal brommerritjes deze week kan ik er weer tegenaan!!
Nadat de aarde stopte met bewegen bleven we nog een tijdje buiten, en na vijf minuten zat Husney (onze kantoornicht) al te grappen dat hij een tweede tsunami zeker niet zou overleven. Maar Ririn bleef nog lang natrillen. Daarna gingen we op zoek naar informatie over de aardbeving. Want natuurlijk is het eerste wat in je opkomt: komt er weer een tsunami? Helaas, ik kon niets vinden op het internet over deze aardbeving. Pas twee uur later vond ik een rapport over de beving. Het bleek een beving van 6,3 op de schaal van Richter geweest te zijn, met het epicentrum in de oceaan, 85km verwijderd van Banda Aceh. De hevigheid van de schok was gelukkig veel te laag om een tsunami teweeg te brengen. Het zal waarschijnlijk niet de laatste keer zijn dat ik een beving mee zal maken. Banda Aceh ligt precies op een grote breuklijn, en de aarde schokt hier regelmatig.
Dat zou ervoor pleiten de vele huizen die hier nu herbouwd worden aardbeving-bestendig te maken, zou je zeggen. Vreemd genoeg schijnt dat niet het geval te zijn, zo vertelde een van mijn hotelgenoten. Hij werkt bij een organisatie die aardbevingsbestendige huizen bouwt, en er bij andere organisaties op aandringt dat zij hun huizen ook zo bouwen. Het blijkt helemaal niet lastig te zijn of meer geld te kosten, je moet gewoon de betonpalen op een bepaalde manier aan elkaar vastmaken tijdens het bouwen, that's it. Maar hij vertelde dat de meeste huizen die hier nu gebouwd worden bij de eerste de beste stevige aardbeving in elkaar zullen storten, met alle dodelijke gevolgen van dien.
Het is heel gemakkelijk schieten op alle blunders en missers die er tijdens de herbouw worden begaan. Vorige keer had ik al verteld over het dorp dat herbouwd was in een hoger gelegen gebied, zonder eerst te kijken of daar water te vinden was. Het blijkt vaker te gebeuren dat de huizen gebouwd worden voordat de infrastructuur wordt aangelegd. Normaal gesproken gebeurt dat andersom, en een van mijn andere hotelgenoten vertelde dat dat hier extra belangrijk is, omdat de grond hier vanwege de aardbevingen altijd in beweging is.
Dan is er het probleem van leegstand. Veel huizen zijn opgeleverd, maar onbewoond. Daar zijn veel verschillende redenen voor. Sommige mensen blijven bijvoorbeeld in hun tijdelijke barakken omdat zij daar voedsel en andere ondersteuning van hulporganisaties ontvangen. Hiermee hangt samen dat met de tsunami hun bron van inkomsten, zoals bijvoorbeeld hun vissersboot, verwoest is. Anderen vinden de huizen te klein en hopen wellicht dat ze nog een groter huis kunnen bemachtigen.
Genoeg aan te merken op de herbouw dus. Hoe kan het nu toch dat er zulke fouten gemaakt worden? Waarom wonen er nog zoveel mensen in tijdelijke onderkomens, terwijl de organisaties zwemmen in het tsunamigeld? Aan de andere kant: het herstellen van de enorme verwoesting die waren aangericht was ook bijna een onmogelijke opgave. Zoveel schade aan infrastructuur, kusten, rivieren, landbouwgrond, honderdduizenden huizen verwoest, hele dorpen weggevaagd... De reconstructie is inmiddels al zover gevorderd dat ik mij maar moeilijk voor kan stellen hoe groot de verwoesting daadwerkelijk geweest is.
En een duidelijke oplossing voor hoe het wel zou moeten is ook niet voor handen. Hulporganisaties hebben de afgelopen jaren ieder met hun eigen filosofietjes driftig geëxperimenteerd met verschillende methodes: de bouw zelf geheel in handen houden, de bouw uitbesteden aan lokale ondernemers, geld geven aan de dorpsgemeenschap voor herbouw, geld geven aan de mensen zodat zij hun huis kunnen herbouwen naar eigen inzicht, enzovoort enzovoort. Een van mijn kennissen heeft er in opdracht van de overheidsinstantie die de reconstructie overziet onderzoek naar gedaan, en is tot de conclusie gekomen dat geen enkele methode zonder gebreken is.
Toch doet het geblunder wat ik hier om mij heen zien mij soms twijfelen aan de juistheid van de projecten die ik onder mijn hoede heb. Dragen die daadwerkelijk bij aan de verbetering van de levensomstandigheden van de mensen hier? Is er daadwerkelijk behoefte aan ons, of hebben wij een behoefte gecreerd? Zitten wij hier alleen maar omdat de hele NGO-wereld hier is neergestreken?
Nuttig of niet, het houdt me in ieder geval wel van de straat. Afgelopen weken was ik ook op zaterdag aan het werk, en had doordeweeks 's avonds vaak vergaderingen. Maar afgelopen zondag had ik een dagje welverdiende rust. Nou ja, rust… ik ging met een Nederlander en een Duitser mountainbiken. Ze hadden me gewaarschuwd dat het wel een pittige tocht kon worden. Maar ik dacht, och, een gezonde Hollanse meid... WRONG! Imagine 3 spinninglessen achter elkaar met 35 graden in de zon en je krijgt een klein beetje een idee. Over steile stenige weggetjes, door junglepaden tot mn knieeen in de modder, en steeds die gasten ver voor me uit... de duik in het helderblauwe zeewater zou een perfecte afsluiting van de rit geweest zijn, ware het niet dat we daarna nog terug moesten.
Goed, het was dus geweldig, en hoewel ik daarna bijna letterlijk in elkaar zakte van vermoeidheid, ben ik sindsdien weer helemaal senang (om maar eens een mooi leenwoord te gebruiken). Na weer een paar lessen Bahasa en een aantal brommerritjes deze week kan ik er weer tegenaan!!
Posts
No comments:
Post a Comment