Ik woon dus in een gebied waar sharia, Islamitische wetgeving geldt. Mijn westerse hoofdje associeert het woord sharia onbewust met allerlei enge beelden: burka's, naqibs, steniging, onderdrukking en vrouwendiscriminatie, dat soort ellende. Atjeh doet dergelijke stereotypes over Islam snel verdwijnen.
Weinig soepjurken hier: vooral de jongere vrouwen gaan veelal modieus westers met een oosterse touch gekleed over straat. Alleen welteverstaan, en op weg naar school of werk. Vrouwen zijn hier mondig en nemen volop deel van het openbare leven. Dat was in het gebied waar ik was in India wel anders.
Islamitische vrouwen moeten hier op straat een hoofddoek dragen, en dat gebod wordt vrij strikt nageleefd. Maar de hoofddoek is vaak een hip of sierlijk ding, perfect passend bij de rest van de outfit. Niet-moslimvrouwen hoeven geen hoofddoek te dragen. Een van mijn collega's gooit zodra ze op kantoor is haar hoofddoek af. Mijn andere vrouwelijke collega heb ik zelfs nog nooit met een hoofddoek gezien. Meestal doet zij het met een petje af. In winkeltjes kom ik ook regelmatig ongesluierde vrouwen tegen die uit het zicht van de straat aan het werk zijn. Het kan zijn dat al die vrouwen toevallig niet Islamitisch zijn, maar ik denk toch eerder dat men het buiten het zicht van de sharia-politie niet zo nauw neemt met de regels.
Een van mijn mannelijke collega's, voldoet trouwens ook niet helemaal aan mijn verwachtingspatroon. Deze jongen is zo proto-type gay als het maar zijn kan, meer het typje Chelsea, New York.
Net zoals in India wordt in het openbaar affectie tonen voor het andere geslacht niet geaccepteerd. Ririn vertelde laatst giechelend hoe ze een vrouw die achterop een brommer zat haar man een zoen in zijn nek zag geven. "Haha, that was so craziieee!"
Alcohol is dus ook verboden, maar gelukkig is er voor mij nog geen zaterdag voorbij gegaan zonder de nodige alcoholische versnaperingen. Binnen een dag was ik door de expats op de hoogte gebracht van de plekjes waar alcohol verkocht wordt, niet eens tegen al te hoge woekerprijzen. Alcohol is te krijgen in enkele supermarkten (gewoon een tijdje wat doelloos ronddwalen, dan komt er vanzelf iemand op je af die vraagt wat je wil hebben, wat je vervolgens discreet in een zwarte plactic tas aangereikt krijgt). Er zijn ook een paar restaurants die alcohol schenken, die zitten steevast stampvol met expats. Ook steeds meer Indonesiërs weten hun weg naar deze restaurants te vinden.
Afgelopen zaterdag was ik in Pace Bene, een van deze restaurants. Pace Bene is een begrip onder de expats, het staat bekend om zijn slechte Italiaanse eten, goede sfeer en knappe eigenaresse. De wijn is puissant duur, maar dat is noodzakelijk om het smeergeld dat betaald moet worden aan de politie op te brengen. Ik werd mee uit eten genomen door Lex, een Nederlandse man van een jaar of zestig die werkelijk over de hele wereld al heeft gewerkt en vol met prachtige verhalen zit over primitieve Namibische stammen ("die wassen zich nooit joh!"), Noord-Korea ("de beste tijd van mn leven daar"), Congo ten tijde van de Rwanda oorlog ("goede VN-feesten daarzo toen!") en ga zo maar door.
Het weekend daarvoor had ik mijn allereerste echte Indonesische feestje. Didi, één van mijn collega´s, was jarig. Het was een tuinfeestje, met veeeel eten en veeeel drank. Geen hoofddoek te bekennen, en soms vroeg ik me af of ik niet toevallig op een feestje uit de Amsterdamse gay-scene was beland. Zo was er Louis, door zijn vrienden ook wel Louise genoemd, die maar nier uitgepraat kon raken over darkrooms en latex. Mijn collega Husney had het er prima naar zijn zin. Het was al bij al niet het soort feestje dat ik had verwacht in sharialand!
De werkelijkheid zit een stuk ingewikkelder in elkaar dan eerste indrukken van een buitenstaander kunnen opvangen. Cynici zeggen bijvoorbeeld dat dit liberale klimaat samen met de internationale hulporganisaties binnen een jaar zal verdwijnen. En de rol en macht van deze schimmige sharia-politie is mij ook nog niet echt duidelijk. Maar in ieder geval is van mijn schrikbeeld van een conservatief fundamentalistisch gebied vol met stugge vrouwonvriendelijke mensen weinig meer over!
Weinig soepjurken hier: vooral de jongere vrouwen gaan veelal modieus westers met een oosterse touch gekleed over straat. Alleen welteverstaan, en op weg naar school of werk. Vrouwen zijn hier mondig en nemen volop deel van het openbare leven. Dat was in het gebied waar ik was in India wel anders.
Islamitische vrouwen moeten hier op straat een hoofddoek dragen, en dat gebod wordt vrij strikt nageleefd. Maar de hoofddoek is vaak een hip of sierlijk ding, perfect passend bij de rest van de outfit. Niet-moslimvrouwen hoeven geen hoofddoek te dragen. Een van mijn collega's gooit zodra ze op kantoor is haar hoofddoek af. Mijn andere vrouwelijke collega heb ik zelfs nog nooit met een hoofddoek gezien. Meestal doet zij het met een petje af. In winkeltjes kom ik ook regelmatig ongesluierde vrouwen tegen die uit het zicht van de straat aan het werk zijn. Het kan zijn dat al die vrouwen toevallig niet Islamitisch zijn, maar ik denk toch eerder dat men het buiten het zicht van de sharia-politie niet zo nauw neemt met de regels.
Een van mijn mannelijke collega's, voldoet trouwens ook niet helemaal aan mijn verwachtingspatroon. Deze jongen is zo proto-type gay als het maar zijn kan, meer het typje Chelsea, New York.
Net zoals in India wordt in het openbaar affectie tonen voor het andere geslacht niet geaccepteerd. Ririn vertelde laatst giechelend hoe ze een vrouw die achterop een brommer zat haar man een zoen in zijn nek zag geven. "Haha, that was so craziieee!"
Alcohol is dus ook verboden, maar gelukkig is er voor mij nog geen zaterdag voorbij gegaan zonder de nodige alcoholische versnaperingen. Binnen een dag was ik door de expats op de hoogte gebracht van de plekjes waar alcohol verkocht wordt, niet eens tegen al te hoge woekerprijzen. Alcohol is te krijgen in enkele supermarkten (gewoon een tijdje wat doelloos ronddwalen, dan komt er vanzelf iemand op je af die vraagt wat je wil hebben, wat je vervolgens discreet in een zwarte plactic tas aangereikt krijgt). Er zijn ook een paar restaurants die alcohol schenken, die zitten steevast stampvol met expats. Ook steeds meer Indonesiërs weten hun weg naar deze restaurants te vinden.
Afgelopen zaterdag was ik in Pace Bene, een van deze restaurants. Pace Bene is een begrip onder de expats, het staat bekend om zijn slechte Italiaanse eten, goede sfeer en knappe eigenaresse. De wijn is puissant duur, maar dat is noodzakelijk om het smeergeld dat betaald moet worden aan de politie op te brengen. Ik werd mee uit eten genomen door Lex, een Nederlandse man van een jaar of zestig die werkelijk over de hele wereld al heeft gewerkt en vol met prachtige verhalen zit over primitieve Namibische stammen ("die wassen zich nooit joh!"), Noord-Korea ("de beste tijd van mn leven daar"), Congo ten tijde van de Rwanda oorlog ("goede VN-feesten daarzo toen!") en ga zo maar door.
Het weekend daarvoor had ik mijn allereerste echte Indonesische feestje. Didi, één van mijn collega´s, was jarig. Het was een tuinfeestje, met veeeel eten en veeeel drank. Geen hoofddoek te bekennen, en soms vroeg ik me af of ik niet toevallig op een feestje uit de Amsterdamse gay-scene was beland. Zo was er Louis, door zijn vrienden ook wel Louise genoemd, die maar nier uitgepraat kon raken over darkrooms en latex. Mijn collega Husney had het er prima naar zijn zin. Het was al bij al niet het soort feestje dat ik had verwacht in sharialand!
De werkelijkheid zit een stuk ingewikkelder in elkaar dan eerste indrukken van een buitenstaander kunnen opvangen. Cynici zeggen bijvoorbeeld dat dit liberale klimaat samen met de internationale hulporganisaties binnen een jaar zal verdwijnen. En de rol en macht van deze schimmige sharia-politie is mij ook nog niet echt duidelijk. Maar in ieder geval is van mijn schrikbeeld van een conservatief fundamentalistisch gebied vol met stugge vrouwonvriendelijke mensen weinig meer over!
Posts
No comments:
Post a Comment