Toen van het weekend mijn metrokaart niet meer geldig bleek, realiseerde ik me dat ik hier alweer een maand ben. En sinds mijn vorige berichtje is er veel gebeurd!
Vorige week ging ik op 'community weekend' met een groepje van mijn International House. We gingen naar een natuurgebied bij Cold Spring, ruim een uur van New York vandaan. Het hele gebeuren was mij iets teveel 'cummunity' en iets te weinig 'weekend', maar het was heerlijk om weer eens echte natuur te ruiken en een goede gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen.
Zaterdagochtend op een eng vroeg tijdstip moesten we present zijn om met een gele schoolbus richting Cold Spring te rijden. Het grootste deel van de rest van die dag werd gevuld met van die nare groepsactiviteiten en teambuildingellende. Van die rottige raadsels die je dan met de hele groep moet gaan oplossen, om vervolgens een eeuwigheid te gaan analyseren hoe iedereen in de groep functioneerde. Dat had ik niet helemaal zien aankomen en was even een dompertje, maar gelukkig werd de rest van het weekend gevuld met kampvuurtjes en kanoën op een meertje.
We verbleven op een soort van jeugdherberg, waar je in blokhutten verspreid over het terrein sliep. Nederland heeft de reputatie een betuttelend land te zijn, maar ik vind dat die Amerikanen er ook wat van kunnen. Zo hing bijvoorbeeld in de vierkante blokhut met twee kamertjes een heel evacuatieschema met vluchtroutes. Het bootjesvaren op het meertje ging vooraf aan een uitgebreide briefing over de betekenis van de fluitsignalen van de toezichthouder ("Mocht er plotseling een storm opsteken, dan fluit ik drie keer lang en moeten jullie direct terugkomen!" - dit onder een staalblauwe hemel zonder een zuchtje wind), mocht alleen met zwemvest aan, en onder toezicht ("en niet naar dat ene hoekje varen waar je niet gezien kan worden!"), en zwemmen was ten strengste verboden. Het toppunt vond ik nog wel het bordje dat hing in de 'dining hall': "Magic words: Thank you!!" Waaah!
Na deze overkill aan community spirit volgde wat in het jargon van Buitenlandse Zaken de M-week heet. Dat is de week waarin het Algemeen Debat van de Algemene Vergadering van de VN geopend wordt. In tegenstelling tot wat je zou verwachten is dit geen debat, maar een gelegenheid waarbij alle 192 lidstaten van de VN een toespraak voor de Algemene Vergadering houden. De meeste landen laten hier hun staatshoofd of minister van buitenlandse zaken voor overkomen. Ook onze minister Bot was present. Wat betreft het BNners spotten begon deze week bijzonder goed: maandagavond organiseerde de Nederlandse Missie een borrel waarbij onder andere Ben Bot, Jan Pronk, Ad Melkert en Jaap De Hoop-Scheffer een wijntje meedronken.
Dinsdag had wat betreft het beroemdheden spotten het hoogtepunt van de week moeten vormen: Bush en Kofi Annan hielden die dag hun toespraak voor de Algemene Vergadering en wij stagiaires hadden kaartjes! Het VN-gebouw was die week omgetoverd in een ware vesting. New Yorkers hebben een hekel aan deze weken, want drie blokken van het gebouw vandaan begonnen de afzettingen al. Zonder VN-pas kwam je er niet meer doorheen, wat voor enorme verkeersopstoppingen zorgde. Het wemelde overal van de politie, en boven ons cirkelden de hele dag helikopters. Voor het VN gebouw had een lange rij perswagens zich opgesteld en de straten stonden vol met sjieke zwarte ambtswagens en limo’s. De aankomst van Bush bij de VN was bizar, een onvoorstelbaar lange stoet motoren, pantserwagens, ME-busjes en jeeps trok er voorbij.
Dat was helaas het enige dat ik van Bush heb mogen meemaken. Bij de vergaderzaal bleek dat wij door een administratieve fout de verkeerde toegangskaarten gekregen. Grrrr. De geluksvogels onder de stagiaires die toch binnen wisten te sneaken hebben niet alleen Bush en Annan gezien, maar ook Condi, Clinton, Chirac…
Niet dat ik veel gemist heb aan de toespraak van Bush. Zijn verhaal over de verspreiding van 'freedom and democracy' over het Midden-Oosten kon niet veel verder van de werkelijkheid verwijderd zijn. Wat mij vooral erg tegen de borst stuit is dat hij er de laatste tijd een handje van heeft de strijd tegen het terrorisme de als 'de' ideologische strijd van de 21e eeuw te duiden. In de aanloop naar 11 september hield Bush ook een aantal toespraken, waarin hij de strijd tegen het terrorisme vergeleek met de strijd tegen het nazisme. Hoe kan je nou een totalitaire seculiere ideologie georganiseerd vanuit de staat vergelijken met een fenomeen waar staten en regeringen geen greep op hebben, dat juist gekenmerkt wordt door haar ongrijpbaarheid, diverse achtergronden en motieven? Door 'de' strijd tegen 'het' terrorisme in die termen af te schilderen construeer je volgens mij een eenheid die er helemaal niet is.
De rest van de week en nog een deel van de volgende week werd gevuld door de toespraken van de overige 191 lidstaten. Van Andorra tot Zimbabwe, elk land krijgt twintig minuten de tijd om zijn zegje te doen. Wij stagiaires werden ingezet om verslag te leggen van deze toespraken. Veel landen zien die twintig minuten meer als een minimum, waardoor de sessies vaak tot ver in de avond doorliepen. De meeste verhalen, waaronder die van onze minister, waren een dulle aaneenschakeling van plichtplegingen en gemeenplaatsen. Maar er zaten ook toespraken bij die je weer even recht overeind in je stoel (achter het bordje NETHERLANDS, toch leuk) deden zitten. Zo was er Hugo Chavez van Venezuela die Bush 'el diablo' noemde, waarmee hij een langdurig applaus binnenhaalde. Ook het 'Israel-bashing' was bij de toespraken van vooral de Arabische landen niet van de lucht. Wat natuurlijk ook altijd leuk is, is de toespraak van Nauru in het Arabisch of Russisch te beluisteren door de koptelefoon.
Mijn eigenlijke werkzaamheden spelen zich meestal ver van de internationale schijnwerpers af. Ik houd mij bezig de Vijfde Commissie van de Algemene Vergadering, die zich richt op de administratieve en budgettaire aangelegenheden binnen de VN. Wat voor aangelegenheden dat dan zijn heb ik de afgelopen weken proberen uit te vinden. Vanaf het begin was mij al wel duidelijk dat het vooral erg veel aangelegenheden waren. Een eerste blik op de twee archiefkasten van Klaus, mijn begeleider, maakte dit duidelijk. Rijen archiefmappen met reeksen termen en afkortingen: CPC, CMP, ACABQ, HRM, OIOS, CONUN, Pattern of Conferences, Scales of Assessments, PPB... Toen ik voorgesteld werd aan de medewerkers van de Missie hielden de meeste blikken het midden tussen leedvermaak en medelijden: "Ach, de Vijfde Commissie... nou, sterkte he!" Het schijnt dat mijn commissie de helft van de werklast van alle zes commissies van de Algemene Vergadering op zich neemt. Langzamerhand begin ik een beetje wegwijs te worden in de archiefkasten van Klaus, en daarmee ook in het werk van de Vijfde Commissie.
Zo behandelt de Vijfde Commissie bijvoorbeeld het budget van de VN, en bepaalt het de contributies van de landen aan de VN. Over dat laatste moet deze herfst overeenstemming bereikt worden. En dat is helemaal niet zo gemakkelijk als het lijkt. De VN verkrijgt haar inkomsten op verschillende manieren. Het reguliere budget wordt betaald door middel van contributies. Maar dit vormt maar een klein deel van de totale geldstroom die er in de VN omgaat. De fondsen en programma's van de VN, zoals bijvoorbeeld UNICEF, worden betaald door zogenaamde vrijwillige bijdragen van landen. En de vredesoperaties van de VN, die inmiddels wel de helft van het totale budget van de VN vormen, worden weer door middel van contributies betaald, maar dan op een andere manier dan bij de contributies van het reguliere budget. Zijn we daar nog?
Deze herfst moet onderhandeld worden over de contributies voor het reguliere budget. En hoewel dit dus maar ongeveer eenvijfde van de totale inkomsten van de VN vormt, is hier altijd de grootste ruzie over. In principe wordt de contributie bepaald op basis van het Bruto Nationaal Product van een land. Maar voor de heel arme landen wordt een uitzondering gemaakt, die hoeven minder te betalen. En veel andere landen hebben zich in de loop der jaren in een uitzonderingspositie weten te manoeuvreren. Zo hebben de VS voor elkaar gekregen dat zij 'slechts' 22% van het budget betalen, terwijl hun aandeel in de wereldeconomie veel groter is. Wat zij minder betalen moet door andere landen opgevangen worden. Over de methode waarop de contributies gebaseerd zijn gaan we de hele herfst lekker bakkeleien.
Dan is er ook nog de kwestie van de achterstallige betalingen. De VS hebben er een handje van hun contributies te gebruiken als drukmiddel om hervormingen van de VN door te drukken. Zo hebben zij de organisatie al meerdere malen op het randje van faillissement gebracht. Op dit moment hebben de VN te kampen met miljarden in achterstallige betalingen. De VS hadden in 2000 voor elkaar gekregen dat zij maar 22% van het budget hoefden te betalen, waarbij zij min of meer hadden beloofd dat zij hun achterstallige contributies zouden betalen. Aangezien zij dat nog steeds niet gedaan hebben vinden veel landen dat die uitzonderingspositie van de VS dan ook wel weer opgeheven kan worden. Toen de VS daar lucht van kregen, hebben ze direct in niet mis te verstane bewoordingen te kennen gegeven dat hierover niet te onderhandelen valt. Dat gaat gezellig worden!!
De meeste hervormingen die de VS eisen vallen trouwens ook onder het terrein van 'mijn' commissie. In het verleden is de VN geteisterd door corruptieschandalen, die de VN enorme schade hebben toegebracht. De meest bekende hiervan is ongetwijfeld het Olie-voor-Voedsel schandaal, waarbij miljarden in de zakken van de verkeerden zijn beland. Corruptie op dergelijke schaal is alleen mogelijk wanneer er geen behoorlijk systeem van toezicht bestaat in een organisatie over waar het geld naartoe gaat, en wanneer leidinggevenden niet verantwoordelijk worden gehouden voor wat er gebeurt in hun afdeling. In het jargon, het systeem van 'governance en oversight' functioneert slecht, er mankeert van alles aan het 'internal control framework', het orgaan verantwoordelijk voor 'audits' doet zijn werk niet goed en er moet een cultuur van 'accountability' komen. Hier is een dik rapport over verschenen, waar de lidstaten (ik dus) zich nu doorheen moeten worstelen.
Tot zover een klein tipje van de sluier van waar ik mij zoal mee bezig houd. Volgende keer wellicht een lesje HRM of CMP Ik heb nog veel meer meegemaakt, zo heb ik bijvoorbeeld nog niets verteld over de Broadway-show waar ik naartoe ben geweest, mijn bezoek aan het MoMa die mijn visie op moderne kunst heeft veranderd en het bezoek van mijn studiegenoot Abel aan The Big A. Nou ja, ik moet ook wat mooie verhalen overhouden voor als ik weer thuis ben!
Vorige week ging ik op 'community weekend' met een groepje van mijn International House. We gingen naar een natuurgebied bij Cold Spring, ruim een uur van New York vandaan. Het hele gebeuren was mij iets teveel 'cummunity' en iets te weinig 'weekend', maar het was heerlijk om weer eens echte natuur te ruiken en een goede gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen.
Zaterdagochtend op een eng vroeg tijdstip moesten we present zijn om met een gele schoolbus richting Cold Spring te rijden. Het grootste deel van de rest van die dag werd gevuld met van die nare groepsactiviteiten en teambuildingellende. Van die rottige raadsels die je dan met de hele groep moet gaan oplossen, om vervolgens een eeuwigheid te gaan analyseren hoe iedereen in de groep functioneerde. Dat had ik niet helemaal zien aankomen en was even een dompertje, maar gelukkig werd de rest van het weekend gevuld met kampvuurtjes en kanoën op een meertje.
We verbleven op een soort van jeugdherberg, waar je in blokhutten verspreid over het terrein sliep. Nederland heeft de reputatie een betuttelend land te zijn, maar ik vind dat die Amerikanen er ook wat van kunnen. Zo hing bijvoorbeeld in de vierkante blokhut met twee kamertjes een heel evacuatieschema met vluchtroutes. Het bootjesvaren op het meertje ging vooraf aan een uitgebreide briefing over de betekenis van de fluitsignalen van de toezichthouder ("Mocht er plotseling een storm opsteken, dan fluit ik drie keer lang en moeten jullie direct terugkomen!" - dit onder een staalblauwe hemel zonder een zuchtje wind), mocht alleen met zwemvest aan, en onder toezicht ("en niet naar dat ene hoekje varen waar je niet gezien kan worden!"), en zwemmen was ten strengste verboden. Het toppunt vond ik nog wel het bordje dat hing in de 'dining hall': "Magic words: Thank you!!" Waaah!
Na deze overkill aan community spirit volgde wat in het jargon van Buitenlandse Zaken de M-week heet. Dat is de week waarin het Algemeen Debat van de Algemene Vergadering van de VN geopend wordt. In tegenstelling tot wat je zou verwachten is dit geen debat, maar een gelegenheid waarbij alle 192 lidstaten van de VN een toespraak voor de Algemene Vergadering houden. De meeste landen laten hier hun staatshoofd of minister van buitenlandse zaken voor overkomen. Ook onze minister Bot was present. Wat betreft het BNners spotten begon deze week bijzonder goed: maandagavond organiseerde de Nederlandse Missie een borrel waarbij onder andere Ben Bot, Jan Pronk, Ad Melkert en Jaap De Hoop-Scheffer een wijntje meedronken.
Dinsdag had wat betreft het beroemdheden spotten het hoogtepunt van de week moeten vormen: Bush en Kofi Annan hielden die dag hun toespraak voor de Algemene Vergadering en wij stagiaires hadden kaartjes! Het VN-gebouw was die week omgetoverd in een ware vesting. New Yorkers hebben een hekel aan deze weken, want drie blokken van het gebouw vandaan begonnen de afzettingen al. Zonder VN-pas kwam je er niet meer doorheen, wat voor enorme verkeersopstoppingen zorgde. Het wemelde overal van de politie, en boven ons cirkelden de hele dag helikopters. Voor het VN gebouw had een lange rij perswagens zich opgesteld en de straten stonden vol met sjieke zwarte ambtswagens en limo’s. De aankomst van Bush bij de VN was bizar, een onvoorstelbaar lange stoet motoren, pantserwagens, ME-busjes en jeeps trok er voorbij.
Dat was helaas het enige dat ik van Bush heb mogen meemaken. Bij de vergaderzaal bleek dat wij door een administratieve fout de verkeerde toegangskaarten gekregen. Grrrr. De geluksvogels onder de stagiaires die toch binnen wisten te sneaken hebben niet alleen Bush en Annan gezien, maar ook Condi, Clinton, Chirac…
Niet dat ik veel gemist heb aan de toespraak van Bush. Zijn verhaal over de verspreiding van 'freedom and democracy' over het Midden-Oosten kon niet veel verder van de werkelijkheid verwijderd zijn. Wat mij vooral erg tegen de borst stuit is dat hij er de laatste tijd een handje van heeft de strijd tegen het terrorisme de als 'de' ideologische strijd van de 21e eeuw te duiden. In de aanloop naar 11 september hield Bush ook een aantal toespraken, waarin hij de strijd tegen het terrorisme vergeleek met de strijd tegen het nazisme. Hoe kan je nou een totalitaire seculiere ideologie georganiseerd vanuit de staat vergelijken met een fenomeen waar staten en regeringen geen greep op hebben, dat juist gekenmerkt wordt door haar ongrijpbaarheid, diverse achtergronden en motieven? Door 'de' strijd tegen 'het' terrorisme in die termen af te schilderen construeer je volgens mij een eenheid die er helemaal niet is.
De rest van de week en nog een deel van de volgende week werd gevuld door de toespraken van de overige 191 lidstaten. Van Andorra tot Zimbabwe, elk land krijgt twintig minuten de tijd om zijn zegje te doen. Wij stagiaires werden ingezet om verslag te leggen van deze toespraken. Veel landen zien die twintig minuten meer als een minimum, waardoor de sessies vaak tot ver in de avond doorliepen. De meeste verhalen, waaronder die van onze minister, waren een dulle aaneenschakeling van plichtplegingen en gemeenplaatsen. Maar er zaten ook toespraken bij die je weer even recht overeind in je stoel (achter het bordje NETHERLANDS, toch leuk) deden zitten. Zo was er Hugo Chavez van Venezuela die Bush 'el diablo' noemde, waarmee hij een langdurig applaus binnenhaalde. Ook het 'Israel-bashing' was bij de toespraken van vooral de Arabische landen niet van de lucht. Wat natuurlijk ook altijd leuk is, is de toespraak van Nauru in het Arabisch of Russisch te beluisteren door de koptelefoon.
Mijn eigenlijke werkzaamheden spelen zich meestal ver van de internationale schijnwerpers af. Ik houd mij bezig de Vijfde Commissie van de Algemene Vergadering, die zich richt op de administratieve en budgettaire aangelegenheden binnen de VN. Wat voor aangelegenheden dat dan zijn heb ik de afgelopen weken proberen uit te vinden. Vanaf het begin was mij al wel duidelijk dat het vooral erg veel aangelegenheden waren. Een eerste blik op de twee archiefkasten van Klaus, mijn begeleider, maakte dit duidelijk. Rijen archiefmappen met reeksen termen en afkortingen: CPC, CMP, ACABQ, HRM, OIOS, CONUN, Pattern of Conferences, Scales of Assessments, PPB... Toen ik voorgesteld werd aan de medewerkers van de Missie hielden de meeste blikken het midden tussen leedvermaak en medelijden: "Ach, de Vijfde Commissie... nou, sterkte he!" Het schijnt dat mijn commissie de helft van de werklast van alle zes commissies van de Algemene Vergadering op zich neemt. Langzamerhand begin ik een beetje wegwijs te worden in de archiefkasten van Klaus, en daarmee ook in het werk van de Vijfde Commissie.
Zo behandelt de Vijfde Commissie bijvoorbeeld het budget van de VN, en bepaalt het de contributies van de landen aan de VN. Over dat laatste moet deze herfst overeenstemming bereikt worden. En dat is helemaal niet zo gemakkelijk als het lijkt. De VN verkrijgt haar inkomsten op verschillende manieren. Het reguliere budget wordt betaald door middel van contributies. Maar dit vormt maar een klein deel van de totale geldstroom die er in de VN omgaat. De fondsen en programma's van de VN, zoals bijvoorbeeld UNICEF, worden betaald door zogenaamde vrijwillige bijdragen van landen. En de vredesoperaties van de VN, die inmiddels wel de helft van het totale budget van de VN vormen, worden weer door middel van contributies betaald, maar dan op een andere manier dan bij de contributies van het reguliere budget. Zijn we daar nog?
Deze herfst moet onderhandeld worden over de contributies voor het reguliere budget. En hoewel dit dus maar ongeveer eenvijfde van de totale inkomsten van de VN vormt, is hier altijd de grootste ruzie over. In principe wordt de contributie bepaald op basis van het Bruto Nationaal Product van een land. Maar voor de heel arme landen wordt een uitzondering gemaakt, die hoeven minder te betalen. En veel andere landen hebben zich in de loop der jaren in een uitzonderingspositie weten te manoeuvreren. Zo hebben de VS voor elkaar gekregen dat zij 'slechts' 22% van het budget betalen, terwijl hun aandeel in de wereldeconomie veel groter is. Wat zij minder betalen moet door andere landen opgevangen worden. Over de methode waarop de contributies gebaseerd zijn gaan we de hele herfst lekker bakkeleien.
Dan is er ook nog de kwestie van de achterstallige betalingen. De VS hebben er een handje van hun contributies te gebruiken als drukmiddel om hervormingen van de VN door te drukken. Zo hebben zij de organisatie al meerdere malen op het randje van faillissement gebracht. Op dit moment hebben de VN te kampen met miljarden in achterstallige betalingen. De VS hadden in 2000 voor elkaar gekregen dat zij maar 22% van het budget hoefden te betalen, waarbij zij min of meer hadden beloofd dat zij hun achterstallige contributies zouden betalen. Aangezien zij dat nog steeds niet gedaan hebben vinden veel landen dat die uitzonderingspositie van de VS dan ook wel weer opgeheven kan worden. Toen de VS daar lucht van kregen, hebben ze direct in niet mis te verstane bewoordingen te kennen gegeven dat hierover niet te onderhandelen valt. Dat gaat gezellig worden!!
De meeste hervormingen die de VS eisen vallen trouwens ook onder het terrein van 'mijn' commissie. In het verleden is de VN geteisterd door corruptieschandalen, die de VN enorme schade hebben toegebracht. De meest bekende hiervan is ongetwijfeld het Olie-voor-Voedsel schandaal, waarbij miljarden in de zakken van de verkeerden zijn beland. Corruptie op dergelijke schaal is alleen mogelijk wanneer er geen behoorlijk systeem van toezicht bestaat in een organisatie over waar het geld naartoe gaat, en wanneer leidinggevenden niet verantwoordelijk worden gehouden voor wat er gebeurt in hun afdeling. In het jargon, het systeem van 'governance en oversight' functioneert slecht, er mankeert van alles aan het 'internal control framework', het orgaan verantwoordelijk voor 'audits' doet zijn werk niet goed en er moet een cultuur van 'accountability' komen. Hier is een dik rapport over verschenen, waar de lidstaten (ik dus) zich nu doorheen moeten worstelen.
Tot zover een klein tipje van de sluier van waar ik mij zoal mee bezig houd. Volgende keer wellicht een lesje HRM of CMP Ik heb nog veel meer meegemaakt, zo heb ik bijvoorbeeld nog niets verteld over de Broadway-show waar ik naartoe ben geweest, mijn bezoek aan het MoMa die mijn visie op moderne kunst heeft veranderd en het bezoek van mijn studiegenoot Abel aan The Big A. Nou ja, ik moet ook wat mooie verhalen overhouden voor als ik weer thuis ben!
Posts
No comments:
Post a Comment