Vandaag stond in het teken van wat er vijf jaar geleden in deze stad gebeurde. Sowieso is er gedurende de ruim twee weken dat ik hier ben nauwelijks een dag voorbij gegaan zonder herinnerd te worden aan de aanslagen op het WTC.
Natuurlijk hebben Onno en ik Ground Zero bezocht, en waren wij allebei erg onder de indruk van de soberheid waarmee de aanslagen daar herdacht worden. Niks geen overkill aan Amerikaanse vlaggen en ander patriottistisch vertoon wat ons vaak in het verkeerde keelgat schiet. Slechts een reeks borden, opgehangen aan het hek dat het gebied afsluit dat inmiddels een enorme bouwput geworden is, met een aantal geniale foto’s en een chronologische beschrijving van wat er op 11 september gebeurd is. Meer dan genoeg om je de omvang van het drama ten volle te realiseren. Daaromheen raast het dagelijkse leven midden in het financiele district van New York gewoon door.
De kranten stonden de afgelopen twee weken bol van 11 september. Gister en vandaag werden er tientallen programma's uitgezonden ter herdenking van de aanslagen. Zelfs zonder tv kan je er niet omheen: gisteravond in de fitnessruimte in mijn gebouw stonden twee tv´s te tetteren. zodat ik tijdens het hardlopen een een docu meepakte over kinderen die een ouder hadden verloren aan de aanslagen.
Een hot issue gaat over de nieuwe bouwplannen voor het WTC-gebied die afgelopen week gepresenteerd zijn. Een ander heet hangijzer dat de gemoederen flink beroert is de kwestie van de gezondheidsklachten van de mensen die tijdens en na de aanslagen op het WTC gebied waren. Tijdens de instorting van de torens zijn een enorme hoeveelheid asbest en andere giftige stoffen vrijgekomen. Een vorige week uitgebrachte studie stelt dan zo’n tweederde van de hulpverleners die tijdens of vlak na de aanslagen bij het WTC waren, last heeft van gezondheidsklachten. Een heel aantal van hen is al overleden, en anderen zijn arbeidsongeschikt geraakt. Velen van hen, vijf jaar geleden geroemd als helden, hebben nu met het rare Amerikaanse systeem van sociale zekerheid geen recht op een uitkering of vergoeding van hun medische behandeling. De burgemeester van New York, bang voor de kosten van een ruimhartige regeling, heeft erg veel kwaad bloed gezet door te stellen dat er geen direct verband valt te leggen tussen de aanslagen en de individuele gezondheidsklachten.
Ook in het dagelijkse openbare leven word je constant herinnerd aan de terreurdreiging. In de metro word je gewaarschuwd alert te zijn en op te letten voor verlaten bagage, en veel gebouwen kom je zonder ID en screening van je bagage niet in. Het heeft een vreemde uitwerking op mij. Vooral in een volle metro die tussen de stations in stil blijft staan (wat geregeld gebeurt) word ik als nuchtere Hollander opeens erg claustrofobisch. Het geeft mij een heel klein beetje een idee van het soort gevoelens dat mensen in bijvoorbeeld Israël dagelijks moeten ondervinden.
Inmiddels is het alweer bijna een week geleden dat mijn broertje vertrokken is en heb ik er alweer vijf dagen als stagiar opzitten. Onno en ik hebben er een geweldige week opzitten. We hebben ons niet laten inpakken door het slechte weer en hebben heerlijk de toerist uitgehangen. Empire State, Chrystler Building, Brooklyn Bridge, Wall Street... been there, done that!
Maar daarna was er toch echt een eind gekomen aan mijn eindeloze vakantie. Na nog een dagje respijt vanwege de Amerikaanse Labor Day begon vorige week dinsdag mijn stage. De eerste dagen waren overweldigend. Ik moest er even inkomen, zullen we maar zeggen. Na twee dagen vol namen, gezichten, afkortingen, stapels documenten over mijn werkgebied en recepties met nog meer nieuwe namen en gezichten was er alleen nog maar mist in mijn hoofd. Mijn begeleider (Klaus) is gelukkig vol begrip en ik krijg veel ruimte om me in te lezen in de verschillende onderwerpen. Ik zal later meer vertellen over mijn aandachtsgebied, want nu is de brij in mijn hoofd nog te groot om er iets zinnigs over te kunnen vertellen.
Alle begin is moeilijk, maar zeker ook leuk. Het uitprinten van de visitekaartjes (“Ms Meinke Lignac, Assistant Attache”) was voor mij en mijn zes medestagiaires een groot feest, evenals het toegang krijgen tot het (geheime!!) berichtenverkeer tussen Den Haag en de verschillende ambassades over de hele wereld. Het extreem lekkere eten op de receptie van de Maleisische Missie was niet vervelend, en de eerste echte vergadering die ik mocht bijwonen en waarvan ik verslag moest leggen zorgde ook wel voor een triomfmomentje. Daar zat ik dan opgetut in mn zwarte pakje en puntschoentjes, 28-hoog met een adembenemend uitzicht van Chrystler Building tot Hudson River, in een sjieke vergaderzaal met diplomaten uit de hele wereld een briefing over ‘internal auditing’ aan te horen, en ik begreep het ook nog!
Naast werk is er ook nog (een beetje) vrije tijd. En ook daarin is teveel te doen. New York staat er bekend om een stad te zijn die je het gevoel geeft altijd iets te missen, en daar heb ik ook last van. Er is zoveel te doen: filmfestivals, Fashion Week, musicals, concerten, lezingen, kroegjes, bars, clubs... In I-House salsa-avonden, filmprogramma's, kennismakingsavonden, excursies... Ik moet mensen leren kennen, vriendschappen voor het leven sluiten, de stad ervaren, vet feesten, shoppen (de dresscodes op het werk zijn een stuk formeler dan ik gehoopt had..), de krant lezen, sporten, af en toe een beetje slapen... Ik moet nog een goede balans tussen al deze dingen vinden.
Er zijn de medestagiaires die een leuk groepje vormen om mee te eten en (vieze Amerikaanse) biertjes te drinken, wat we al een aantal keer gedaan hebben. Afgelopen week had ik helaas geen tijd voor de activiteiten van I-House, maar van het weekend heb ik bijvoorbeeld deelgenomen aan een groepswandeling door Harlem. Harlem is mooi!!! Vergeet de beelden van achterbuurt en ghetto, en verruil het voor een beeld van een prachtige wijk met sjieke huizen, veel kerken en theaters, met een multiculturele gemeenschap waar wij in Nederland nog wat van zouden kunnen leren (camera vergeten, sorry 'bout that...).
Gister, na een middag genietend van een mooie nazomerdag in Central Park (met een romannetje, of toch maar een boek over onderhandelingsstrategieën, of de New York Times van vrijdag en zaterdag, of gewoon kijken naar de stroom hardlopers, fietsers, skaters en wandelaars...) liet ik mij door mijn Canadese huisgenootje overhalen om toch nog even naar de de pub beneden te gaan. In mijn buurt zitten meerdere conservatoria, en daarom wonen er veel muziekstudenten in I-House. Vandaar is er elke zondagavond een jamsession. Van de goede voornemens uitgeslapen de nieuwe week te beginnen zal niets terecht komen. Wauw, een geweldige jazzsession, omringd door studenten uit de hele wereld, en ik hoef alleen maar de lift te nemen om erbij te zijn. This is New York, en ik zal mijn draai hier wel vinden!
Natuurlijk hebben Onno en ik Ground Zero bezocht, en waren wij allebei erg onder de indruk van de soberheid waarmee de aanslagen daar herdacht worden. Niks geen overkill aan Amerikaanse vlaggen en ander patriottistisch vertoon wat ons vaak in het verkeerde keelgat schiet. Slechts een reeks borden, opgehangen aan het hek dat het gebied afsluit dat inmiddels een enorme bouwput geworden is, met een aantal geniale foto’s en een chronologische beschrijving van wat er op 11 september gebeurd is. Meer dan genoeg om je de omvang van het drama ten volle te realiseren. Daaromheen raast het dagelijkse leven midden in het financiele district van New York gewoon door.
De kranten stonden de afgelopen twee weken bol van 11 september. Gister en vandaag werden er tientallen programma's uitgezonden ter herdenking van de aanslagen. Zelfs zonder tv kan je er niet omheen: gisteravond in de fitnessruimte in mijn gebouw stonden twee tv´s te tetteren. zodat ik tijdens het hardlopen een een docu meepakte over kinderen die een ouder hadden verloren aan de aanslagen.
Een hot issue gaat over de nieuwe bouwplannen voor het WTC-gebied die afgelopen week gepresenteerd zijn. Een ander heet hangijzer dat de gemoederen flink beroert is de kwestie van de gezondheidsklachten van de mensen die tijdens en na de aanslagen op het WTC gebied waren. Tijdens de instorting van de torens zijn een enorme hoeveelheid asbest en andere giftige stoffen vrijgekomen. Een vorige week uitgebrachte studie stelt dan zo’n tweederde van de hulpverleners die tijdens of vlak na de aanslagen bij het WTC waren, last heeft van gezondheidsklachten. Een heel aantal van hen is al overleden, en anderen zijn arbeidsongeschikt geraakt. Velen van hen, vijf jaar geleden geroemd als helden, hebben nu met het rare Amerikaanse systeem van sociale zekerheid geen recht op een uitkering of vergoeding van hun medische behandeling. De burgemeester van New York, bang voor de kosten van een ruimhartige regeling, heeft erg veel kwaad bloed gezet door te stellen dat er geen direct verband valt te leggen tussen de aanslagen en de individuele gezondheidsklachten.
Ook in het dagelijkse openbare leven word je constant herinnerd aan de terreurdreiging. In de metro word je gewaarschuwd alert te zijn en op te letten voor verlaten bagage, en veel gebouwen kom je zonder ID en screening van je bagage niet in. Het heeft een vreemde uitwerking op mij. Vooral in een volle metro die tussen de stations in stil blijft staan (wat geregeld gebeurt) word ik als nuchtere Hollander opeens erg claustrofobisch. Het geeft mij een heel klein beetje een idee van het soort gevoelens dat mensen in bijvoorbeeld Israël dagelijks moeten ondervinden.
Inmiddels is het alweer bijna een week geleden dat mijn broertje vertrokken is en heb ik er alweer vijf dagen als stagiar opzitten. Onno en ik hebben er een geweldige week opzitten. We hebben ons niet laten inpakken door het slechte weer en hebben heerlijk de toerist uitgehangen. Empire State, Chrystler Building, Brooklyn Bridge, Wall Street... been there, done that!
Maar daarna was er toch echt een eind gekomen aan mijn eindeloze vakantie. Na nog een dagje respijt vanwege de Amerikaanse Labor Day begon vorige week dinsdag mijn stage. De eerste dagen waren overweldigend. Ik moest er even inkomen, zullen we maar zeggen. Na twee dagen vol namen, gezichten, afkortingen, stapels documenten over mijn werkgebied en recepties met nog meer nieuwe namen en gezichten was er alleen nog maar mist in mijn hoofd. Mijn begeleider (Klaus) is gelukkig vol begrip en ik krijg veel ruimte om me in te lezen in de verschillende onderwerpen. Ik zal later meer vertellen over mijn aandachtsgebied, want nu is de brij in mijn hoofd nog te groot om er iets zinnigs over te kunnen vertellen.
Alle begin is moeilijk, maar zeker ook leuk. Het uitprinten van de visitekaartjes (“Ms Meinke Lignac, Assistant Attache”) was voor mij en mijn zes medestagiaires een groot feest, evenals het toegang krijgen tot het (geheime!!) berichtenverkeer tussen Den Haag en de verschillende ambassades over de hele wereld. Het extreem lekkere eten op de receptie van de Maleisische Missie was niet vervelend, en de eerste echte vergadering die ik mocht bijwonen en waarvan ik verslag moest leggen zorgde ook wel voor een triomfmomentje. Daar zat ik dan opgetut in mn zwarte pakje en puntschoentjes, 28-hoog met een adembenemend uitzicht van Chrystler Building tot Hudson River, in een sjieke vergaderzaal met diplomaten uit de hele wereld een briefing over ‘internal auditing’ aan te horen, en ik begreep het ook nog!
Naast werk is er ook nog (een beetje) vrije tijd. En ook daarin is teveel te doen. New York staat er bekend om een stad te zijn die je het gevoel geeft altijd iets te missen, en daar heb ik ook last van. Er is zoveel te doen: filmfestivals, Fashion Week, musicals, concerten, lezingen, kroegjes, bars, clubs... In I-House salsa-avonden, filmprogramma's, kennismakingsavonden, excursies... Ik moet mensen leren kennen, vriendschappen voor het leven sluiten, de stad ervaren, vet feesten, shoppen (de dresscodes op het werk zijn een stuk formeler dan ik gehoopt had..), de krant lezen, sporten, af en toe een beetje slapen... Ik moet nog een goede balans tussen al deze dingen vinden.
Er zijn de medestagiaires die een leuk groepje vormen om mee te eten en (vieze Amerikaanse) biertjes te drinken, wat we al een aantal keer gedaan hebben. Afgelopen week had ik helaas geen tijd voor de activiteiten van I-House, maar van het weekend heb ik bijvoorbeeld deelgenomen aan een groepswandeling door Harlem. Harlem is mooi!!! Vergeet de beelden van achterbuurt en ghetto, en verruil het voor een beeld van een prachtige wijk met sjieke huizen, veel kerken en theaters, met een multiculturele gemeenschap waar wij in Nederland nog wat van zouden kunnen leren (camera vergeten, sorry 'bout that...).
Gister, na een middag genietend van een mooie nazomerdag in Central Park (met een romannetje, of toch maar een boek over onderhandelingsstrategieën, of de New York Times van vrijdag en zaterdag, of gewoon kijken naar de stroom hardlopers, fietsers, skaters en wandelaars...) liet ik mij door mijn Canadese huisgenootje overhalen om toch nog even naar de de pub beneden te gaan. In mijn buurt zitten meerdere conservatoria, en daarom wonen er veel muziekstudenten in I-House. Vandaar is er elke zondagavond een jamsession. Van de goede voornemens uitgeslapen de nieuwe week te beginnen zal niets terecht komen. Wauw, een geweldige jazzsession, omringd door studenten uit de hele wereld, en ik hoef alleen maar de lift te nemen om erbij te zijn. This is New York, en ik zal mijn draai hier wel vinden!
Posts
No comments:
Post a Comment