Update uit Tha Big A

Toen van het weekend mijn metrokaart niet meer geldig bleek, realiseerde ik me dat ik hier alweer een maand ben. En sinds mijn vorige berichtje is er veel gebeurd!

Vorige week ging ik op 'community weekend' met een groepje van mijn International House. We gingen naar een natuurgebied bij Cold Spring, ruim een uur van New York vandaan. Het hele gebeuren was mij iets teveel 'cummunity' en iets te weinig 'weekend', maar het was heerlijk om weer eens echte natuur te ruiken en een goede gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen.

Zaterdagochtend op een eng vroeg tijdstip moesten we present zijn om met een gele schoolbus richting Cold Spring te rijden. Het grootste deel van de rest van die dag werd gevuld met van die nare groepsactiviteiten en teambuildingellende. Van die rottige raadsels die je dan met de hele groep moet gaan oplossen, om vervolgens een eeuwigheid te gaan analyseren hoe iedereen in de groep functioneerde. Dat had ik niet helemaal zien aankomen en was even een dompertje, maar gelukkig werd de rest van het weekend gevuld met kampvuurtjes en kanoën op een meertje.

We verbleven op een soort van jeugdherberg, waar je in blokhutten verspreid over het terrein sliep. Nederland heeft de reputatie een betuttelend land te zijn, maar ik vind dat die Amerikanen er ook wat van kunnen. Zo hing bijvoorbeeld in de vierkante blokhut met twee kamertjes een heel evacuatieschema met vluchtroutes. Het bootjesvaren op het meertje ging vooraf aan een uitgebreide briefing over de betekenis van de fluitsignalen van de toezichthouder ("Mocht er plotseling een storm opsteken, dan fluit ik drie keer lang en moeten jullie direct terugkomen!" - dit onder een staalblauwe hemel zonder een zuchtje wind), mocht alleen met zwemvest aan, en onder toezicht ("en niet naar dat ene hoekje varen waar je niet gezien kan worden!"), en zwemmen was ten strengste verboden. Het toppunt vond ik nog wel het bordje dat hing in de 'dining hall': "Magic words: Thank you!!" Waaah!

Na deze overkill aan community spirit volgde wat in het jargon van Buitenlandse Zaken de M-week heet. Dat is de week waarin het Algemeen Debat van de Algemene Vergadering van de VN geopend wordt. In tegenstelling tot wat je zou verwachten is dit geen debat, maar een gelegenheid waarbij alle 192 lidstaten van de VN een toespraak voor de Algemene Vergadering houden. De meeste landen laten hier hun staatshoofd of minister van buitenlandse zaken voor overkomen. Ook onze minister Bot was present. Wat betreft het BNners spotten begon deze week bijzonder goed: maandagavond organiseerde de Nederlandse Missie een borrel waarbij onder andere Ben Bot, Jan Pronk, Ad Melkert en Jaap De Hoop-Scheffer een wijntje meedronken.

Dinsdag had wat betreft het beroemdheden spotten het hoogtepunt van de week moeten vormen: Bush en Kofi Annan hielden die dag hun toespraak voor de Algemene Vergadering en wij stagiaires hadden kaartjes! Het VN-gebouw was die week omgetoverd in een ware vesting. New Yorkers hebben een hekel aan deze weken, want drie blokken van het gebouw vandaan begonnen de afzettingen al. Zonder VN-pas kwam je er niet meer doorheen, wat voor enorme verkeersopstoppingen zorgde. Het wemelde overal van de politie, en boven ons cirkelden de hele dag helikopters. Voor het VN gebouw had een lange rij perswagens zich opgesteld en de straten stonden vol met sjieke zwarte ambtswagens en limo’s. De aankomst van Bush bij de VN was bizar, een onvoorstelbaar lange stoet motoren, pantserwagens, ME-busjes en jeeps trok er voorbij.

Dat was helaas het enige dat ik van Bush heb mogen meemaken. Bij de vergaderzaal bleek dat wij door een administratieve fout de verkeerde toegangskaarten gekregen. Grrrr. De geluksvogels onder de stagiaires die toch binnen wisten te sneaken hebben niet alleen Bush en Annan gezien, maar ook Condi, Clinton, Chirac…

Niet dat ik veel gemist heb aan de toespraak van Bush. Zijn verhaal over de verspreiding van 'freedom and democracy' over het Midden-Oosten kon niet veel verder van de werkelijkheid verwijderd zijn. Wat mij vooral erg tegen de borst stuit is dat hij er de laatste tijd een handje van heeft de strijd tegen het terrorisme de als 'de' ideologische strijd van de 21e eeuw te duiden. In de aanloop naar 11 september hield Bush ook een aantal toespraken, waarin hij de strijd tegen het terrorisme vergeleek met de strijd tegen het nazisme. Hoe kan je nou een totalitaire seculiere ideologie georganiseerd vanuit de staat vergelijken met een fenomeen waar staten en regeringen geen greep op hebben, dat juist gekenmerkt wordt door haar ongrijpbaarheid, diverse achtergronden en motieven? Door 'de' strijd tegen 'het' terrorisme in die termen af te schilderen construeer je volgens mij een eenheid die er helemaal niet is.

De rest van de week en nog een deel van de volgende week werd gevuld door de toespraken van de overige 191 lidstaten. Van Andorra tot Zimbabwe, elk land krijgt twintig minuten de tijd om zijn zegje te doen. Wij stagiaires werden ingezet om verslag te leggen van deze toespraken. Veel landen zien die twintig minuten meer als een minimum, waardoor de sessies vaak tot ver in de avond doorliepen. De meeste verhalen, waaronder die van onze minister, waren een dulle aaneenschakeling van plichtplegingen en gemeenplaatsen. Maar er zaten ook toespraken bij die je weer even recht overeind in je stoel (achter het bordje NETHERLANDS, toch leuk) deden zitten. Zo was er Hugo Chavez van Venezuela die Bush 'el diablo' noemde, waarmee hij een langdurig applaus binnenhaalde. Ook het 'Israel-bashing' was bij de toespraken van vooral de Arabische landen niet van de lucht. Wat natuurlijk ook altijd leuk is, is de toespraak van Nauru in het Arabisch of Russisch te beluisteren door de koptelefoon.

Mijn eigenlijke werkzaamheden spelen zich meestal ver van de internationale schijnwerpers af. Ik houd mij bezig de Vijfde Commissie van de Algemene Vergadering, die zich richt op de administratieve en budgettaire aangelegenheden binnen de VN. Wat voor aangelegenheden dat dan zijn heb ik de afgelopen weken proberen uit te vinden. Vanaf het begin was mij al wel duidelijk dat het vooral erg veel aangelegenheden waren. Een eerste blik op de twee archiefkasten van Klaus, mijn begeleider, maakte dit duidelijk. Rijen archiefmappen met reeksen termen en afkortingen: CPC, CMP, ACABQ, HRM, OIOS, CONUN, Pattern of Conferences, Scales of Assessments, PPB... Toen ik voorgesteld werd aan de medewerkers van de Missie hielden de meeste blikken het midden tussen leedvermaak en medelijden: "Ach, de Vijfde Commissie... nou, sterkte he!" Het schijnt dat mijn commissie de helft van de werklast van alle zes commissies van de Algemene Vergadering op zich neemt. Langzamerhand begin ik een beetje wegwijs te worden in de archiefkasten van Klaus, en daarmee ook in het werk van de Vijfde Commissie.

Zo behandelt de Vijfde Commissie bijvoorbeeld het budget van de VN, en bepaalt het de contributies van de landen aan de VN. Over dat laatste moet deze herfst overeenstemming bereikt worden. En dat is helemaal niet zo gemakkelijk als het lijkt. De VN verkrijgt haar inkomsten op verschillende manieren. Het reguliere budget wordt betaald door middel van contributies. Maar dit vormt maar een klein deel van de totale geldstroom die er in de VN omgaat. De fondsen en programma's van de VN, zoals bijvoorbeeld UNICEF, worden betaald door zogenaamde vrijwillige bijdragen van landen. En de vredesoperaties van de VN, die inmiddels wel de helft van het totale budget van de VN vormen, worden weer door middel van contributies betaald, maar dan op een andere manier dan bij de contributies van het reguliere budget. Zijn we daar nog?

Deze herfst moet onderhandeld worden over de contributies voor het reguliere budget. En hoewel dit dus maar ongeveer eenvijfde van de totale inkomsten van de VN vormt, is hier altijd de grootste ruzie over. In principe wordt de contributie bepaald op basis van het Bruto Nationaal Product van een land. Maar voor de heel arme landen wordt een uitzondering gemaakt, die hoeven minder te betalen. En veel andere landen hebben zich in de loop der jaren in een uitzonderingspositie weten te manoeuvreren. Zo hebben de VS voor elkaar gekregen dat zij 'slechts' 22% van het budget betalen, terwijl hun aandeel in de wereldeconomie veel groter is. Wat zij minder betalen moet door andere landen opgevangen worden. Over de methode waarop de contributies gebaseerd zijn gaan we de hele herfst lekker bakkeleien.

Dan is er ook nog de kwestie van de achterstallige betalingen. De VS hebben er een handje van hun contributies te gebruiken als drukmiddel om hervormingen van de VN door te drukken. Zo hebben zij de organisatie al meerdere malen op het randje van faillissement gebracht. Op dit moment hebben de VN te kampen met miljarden in achterstallige betalingen. De VS hadden in 2000 voor elkaar gekregen dat zij maar 22% van het budget hoefden te betalen, waarbij zij min of meer hadden beloofd dat zij hun achterstallige contributies zouden betalen. Aangezien zij dat nog steeds niet gedaan hebben vinden veel landen dat die uitzonderingspositie van de VS dan ook wel weer opgeheven kan worden. Toen de VS daar lucht van kregen, hebben ze direct in niet mis te verstane bewoordingen te kennen gegeven dat hierover niet te onderhandelen valt. Dat gaat gezellig worden!!

De meeste hervormingen die de VS eisen vallen trouwens ook onder het terrein van 'mijn' commissie. In het verleden is de VN geteisterd door corruptieschandalen, die de VN enorme schade hebben toegebracht. De meest bekende hiervan is ongetwijfeld het Olie-voor-Voedsel schandaal, waarbij miljarden in de zakken van de verkeerden zijn beland. Corruptie op dergelijke schaal is alleen mogelijk wanneer er geen behoorlijk systeem van toezicht bestaat in een organisatie over waar het geld naartoe gaat, en wanneer leidinggevenden niet verantwoordelijk worden gehouden voor wat er gebeurt in hun afdeling. In het jargon, het systeem van 'governance en oversight' functioneert slecht, er mankeert van alles aan het 'internal control framework', het orgaan verantwoordelijk voor 'audits' doet zijn werk niet goed en er moet een cultuur van 'accountability' komen. Hier is een dik rapport over verschenen, waar de lidstaten (ik dus) zich nu doorheen moeten worstelen.

Tot zover een klein tipje van de sluier van waar ik mij zoal mee bezig houd. Volgende keer wellicht een lesje HRM of CMP Ik heb nog veel meer meegemaakt, zo heb ik bijvoorbeeld nog niets verteld over de Broadway-show waar ik naartoe ben geweest, mijn bezoek aan het MoMa die mijn visie op moderne kunst heeft veranderd en het bezoek van mijn studiegenoot Abel aan The Big A. Nou ja, ik moet ook wat mooie verhalen overhouden voor als ik weer thuis ben!

This is New York!!

Vandaag stond in het teken van wat er vijf jaar geleden in deze stad gebeurde. Sowieso is er gedurende de ruim twee weken dat ik hier ben nauwelijks een dag voorbij gegaan zonder herinnerd te worden aan de aanslagen op het WTC.

Natuurlijk hebben Onno en ik Ground Zero bezocht, en waren wij allebei erg onder de indruk van de soberheid waarmee de aanslagen daar herdacht worden. Niks geen overkill aan Amerikaanse vlaggen en ander patriottistisch vertoon wat ons vaak in het verkeerde keelgat schiet. Slechts een reeks borden, opgehangen aan het hek dat het gebied afsluit dat inmiddels een enorme bouwput geworden is, met een aantal geniale foto’s en een chronologische beschrijving van wat er op 11 september gebeurd is. Meer dan genoeg om je de omvang van het drama ten volle te realiseren. Daaromheen raast het dagelijkse leven midden in het financiele district van New York gewoon door.

De kranten stonden de afgelopen twee weken bol van 11 september. Gister en vandaag werden er tientallen programma's uitgezonden ter herdenking van de aanslagen. Zelfs zonder tv kan je er niet omheen: gisteravond in de fitnessruimte in mijn gebouw stonden twee tv´s te tetteren. zodat ik tijdens het hardlopen een een docu meepakte over kinderen die een ouder hadden verloren aan de aanslagen.

Een hot issue gaat over de nieuwe bouwplannen voor het WTC-gebied die afgelopen week gepresenteerd zijn. Een ander heet hangijzer dat de gemoederen flink beroert is de kwestie van de gezondheidsklachten van de mensen die tijdens en na de aanslagen op het WTC gebied waren. Tijdens de instorting van de torens zijn een enorme hoeveelheid asbest en andere giftige stoffen vrijgekomen. Een vorige week uitgebrachte studie stelt dan zo’n tweederde van de hulpverleners die tijdens of vlak na de aanslagen bij het WTC waren, last heeft van gezondheidsklachten. Een heel aantal van hen is al overleden, en anderen zijn arbeidsongeschikt geraakt. Velen van hen, vijf jaar geleden geroemd als helden, hebben nu met het rare Amerikaanse systeem van sociale zekerheid geen recht op een uitkering of vergoeding van hun medische behandeling. De burgemeester van New York, bang voor de kosten van een ruimhartige regeling, heeft erg veel kwaad bloed gezet door te stellen dat er geen direct verband valt te leggen tussen de aanslagen en de individuele gezondheidsklachten.

Ook in het dagelijkse openbare leven word je constant herinnerd aan de terreurdreiging. In de metro word je gewaarschuwd alert te zijn en op te letten voor verlaten bagage, en veel gebouwen kom je zonder ID en screening van je bagage niet in. Het heeft een vreemde uitwerking op mij. Vooral in een volle metro die tussen de stations in stil blijft staan (wat geregeld gebeurt) word ik als nuchtere Hollander opeens erg claustrofobisch. Het geeft mij een heel klein beetje een idee van het soort gevoelens dat mensen in bijvoorbeeld Israël dagelijks moeten ondervinden.

Inmiddels is het alweer bijna een week geleden dat mijn broertje vertrokken is en heb ik er alweer vijf dagen als stagiar opzitten. Onno en ik hebben er een geweldige week opzitten. We hebben ons niet laten inpakken door het slechte weer en hebben heerlijk de toerist uitgehangen. Empire State, Chrystler Building, Brooklyn Bridge, Wall Street... been there, done that!

Maar daarna was er toch echt een eind gekomen aan mijn eindeloze vakantie. Na nog een dagje respijt vanwege de Amerikaanse Labor Day begon vorige week dinsdag mijn stage. De eerste dagen waren overweldigend. Ik moest er even inkomen, zullen we maar zeggen. Na twee dagen vol namen, gezichten, afkortingen, stapels documenten over mijn werkgebied en recepties met nog meer nieuwe namen en gezichten was er alleen nog maar mist in mijn hoofd. Mijn begeleider (Klaus) is gelukkig vol begrip en ik krijg veel ruimte om me in te lezen in de verschillende onderwerpen. Ik zal later meer vertellen over mijn aandachtsgebied, want nu is de brij in mijn hoofd nog te groot om er iets zinnigs over te kunnen vertellen.

Alle begin is moeilijk, maar zeker ook leuk. Het uitprinten van de visitekaartjes (“Ms Meinke Lignac, Assistant Attache”) was voor mij en mijn zes medestagiaires een groot feest, evenals het toegang krijgen tot het (geheime!!) berichtenverkeer tussen Den Haag en de verschillende ambassades over de hele wereld. Het extreem lekkere eten op de receptie van de Maleisische Missie was niet vervelend, en de eerste echte vergadering die ik mocht bijwonen en waarvan ik verslag moest leggen zorgde ook wel voor een triomfmomentje. Daar zat ik dan opgetut in mn zwarte pakje en puntschoentjes, 28-hoog met een adembenemend uitzicht van Chrystler Building tot Hudson River, in een sjieke vergaderzaal met diplomaten uit de hele wereld een briefing over ‘internal auditing’ aan te horen, en ik begreep het ook nog!

Naast werk is er ook nog (een beetje) vrije tijd. En ook daarin is teveel te doen. New York staat er bekend om een stad te zijn die je het gevoel geeft altijd iets te missen, en daar heb ik ook last van. Er is zoveel te doen: filmfestivals, Fashion Week, musicals, concerten, lezingen, kroegjes, bars, clubs... In I-House salsa-avonden, filmprogramma's, kennismakingsavonden, excursies... Ik moet mensen leren kennen, vriendschappen voor het leven sluiten, de stad ervaren, vet feesten, shoppen (de dresscodes op het werk zijn een stuk formeler dan ik gehoopt had..), de krant lezen, sporten, af en toe een beetje slapen... Ik moet nog een goede balans tussen al deze dingen vinden.

Er zijn de medestagiaires die een leuk groepje vormen om mee te eten en (vieze Amerikaanse) biertjes te drinken, wat we al een aantal keer gedaan hebben. Afgelopen week had ik helaas geen tijd voor de activiteiten van I-House, maar van het weekend heb ik bijvoorbeeld deelgenomen aan een groepswandeling door Harlem. Harlem is mooi!!! Vergeet de beelden van achterbuurt en ghetto, en verruil het voor een beeld van een prachtige wijk met sjieke huizen, veel kerken en theaters, met een multiculturele gemeenschap waar wij in Nederland nog wat van zouden kunnen leren (camera vergeten, sorry 'bout that...).

Gister, na een middag genietend van een mooie nazomerdag in Central Park (met een romannetje, of toch maar een boek over onderhandelingsstrategieën, of de New York Times van vrijdag en zaterdag, of gewoon kijken naar de stroom hardlopers, fietsers, skaters en wandelaars...) liet ik mij door mijn Canadese huisgenootje overhalen om toch nog even naar de de pub beneden te gaan. In mijn buurt zitten meerdere conservatoria, en daarom wonen er veel muziekstudenten in I-House. Vandaar is er elke zondagavond een jamsession. Van de goede voornemens uitgeslapen de nieuwe week te beginnen zal niets terecht komen. Wauw, een geweldige jazzsession, omringd door studenten uit de hele wereld, en ik hoef alleen maar de lift te nemen om erbij te zijn. This is New York, en ik zal mijn draai hier wel vinden!