Schmeink on the move again!!
Ditmaal niet naar het verre oosten, maar naar het wilde westen: ik ben in New York! Vanaf volgende week ga ik stage lopen bij de Nederlandse Vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties (http://pvnewyork.org/). Deze stage zal tot eind december duren. Ik ben neergestreken in Harlem (oooeee), in International House (http://www.ihouse-nyc.org/), een groot complex waar zo’n 800 internationale studenten verblijven. Het is een blok van Broadway (yeah!) vandaan, vlakbij de Colombia University.
Hier volgt dan de eerste update uit The Big Apple.
De reis hier naartoe, vorige week donderdag, is niet geheel vlekkeloos verlopen. Vliegen in deze periode van verhoogde terreurdreiging is niet echt een pretje meer. In het vliegtuig waarmee ik naar Londen (Heathrow ja...) zou vliegen was bij aankomst in Schiphol een laptop achtergelaten door één van de passagiers. Dit leidde ertoe dat het hele vliegtuig door speciale teams binnenstebuiten gekeerd moest worden, en dat een een "sample" van de laptop genomen moest worden (whatever that may be...). Dat nam ruim 1,5 uur in beslag, waardoor ik landde op Heathrow precies op het moment dat mijn aansluitende vlucht zou vetrekken. In dat vliegtuig had ik trouwens wel een plekje aan het raam, wat mij een prachtig uitzicht over Londen opleverde. Ik zag de Thames die door de stad slingerde, en ik kon zelfs het House of Parliament en de Big Ben prachtig zien liggen!
Op Heathrow bleek dat ik niet de enige gestrande reiziger was: zo'n twintig anderen zaten in hetzelfde schuitje. De veiligheidsmaatregelen op Heathrow zijn trouwens echt extreem: twee keer wordt je bagage en jezelf helemaal binnenstebuiten gekeerd, wat tot eindeloze rijen leidt. Je mag ook maar één tas van beperkte afmetingen meenemen als handbagage, en geen vloeistoffen mee het vliegtuig innemen. Met erg strategisch pakken en erg veel persen voldeed mijn rugzak aan de maximum-afmetingen en ik moest de bewaker erg smekend aankijken om mijn lenzenvloeistof te mogen behouden. Misschien dat sommige mensen zich hierdoor veiliger voelen, en natuurlijk is het goed dat ze het doen, maar ik word er niet echt relaxed van moet ik zeggen.
Ik raakte aan de praat met wat mensen van mijn leeftijd, en wat bleek.... één van hen bleek mijn medestagiair op de Nederlandse Missie te zijn! In het volgende vliegtuig naar New York hebben we maar getoast op een mooie tijd bij de VN.
Aangekomen op New York JFK bleek onze vrees bewaarheid: geen bagage! Na nog de zoveelste lange rij van vandaag doorgeploeterd te hebben bij het baggage-claim kantoor deelde ik met wat lotgenoten een taxi naar Manhattan, waar ik afgezet werd bij wat de komende maanden mijn huis zou worden. Ik kwam binnen via de achteringang van het complex, zoals 's avonds na elven moest. Godzijdank wisten ze dat ik kwam en lag de sleutel van mijn appartement voor me klaar. Door een lang en schimmig gangenstelsel van de kelder van het gebouw moest ik mij vervolgens met een lift naar de negende verdieping begeven. Na nog wat bochten kwam ik uit bij mijn appartement. Het is een appartement met een gemeenschappelijk keukentje en drie slaapkamers. De keuken heeft geen ramen en is met tl verlicht. Mijn kamer is groot, maar kaal en met een verlopen indruk. Bovenal was het hele appartement superranzig. Op het internet had het er allemaal veel mooier uitgezien... Uitgeput (het was inmiddels al half zeven 's ochtends volgens mijn biologische klokje) en ietwat teleurgesteld en ongerust ging ik slapen in mijn nieuwe (erg oude) bed.
Om de volgende ochtend om zes uur weer klaarwakker te zijn... hello jetlag. De rest van de dag heb ik als een zombie rondgelopen. Eerst wat praktische zaken geregeld in I-House, om vervolgens the big city in te trekken op zoek naar schone onderbroeken... Op advies van het meisje achter de balie toog ik naar 34st St, een grote winkelstraat.
De eerste stappen in Manhatten waren 'unreal': de brede lanen, de gele taxis, de hoge huizenrijen met brandtrappen, zo typisch voor Harlem (denk West Side Story), de eerste keer met de metro (die hier geen metro maar 'train' heet), zoveel beelden die je zo vaak gezien hebt op tv en film dat ze bijna vertrouwd zijn, maar toch is het nieuw. De eerste wolkenkrabbers toen ik de metro uitkwam op 34st Street, terwijl net twee vette, New Yorks pratende ‘cops’ voorbij kwamen lopen... unreal.
's Avonds werd er door I-House een kleine rondleiding in de buurt voor nieuwkomers gegeven. Morningsight Heights, de wijk rondom Colombia University, is leuk, met veel deli's (kleine supermarken), restaurantjes en afhaalrestaurants. Het was natuurlijk ook een mooie gelegenheid om mensen te leren kennen, en met het avondeten in de Amerikaanse versie van een Japans restaurant had ik twintig nieuwe vrienden. Geen slechte score voor iemand die nog geen 24 uur in het land is! Na nog twee biertjes in de pub van het complex, ging ik tollend en zwaar hikkend naar bed.
Om de volgende dag tot welliefst half zeven 's ochtends uit te slapen en met een zware koppijn wakker te worden. Nog steeds zonder bagage, wat me inmiddels behoorlijk op de zenuwen begon te werken. 's Middags ging ik mijn broertje ophalen van het vliegveld. Hij zal de komende week bij mij verblijven, en samen gaan wij het stadje verkennen. Een uitgebreide studie van de metrokaart kon niet verhinderen dat ik jammerlijk faalde en door de koppijn en het slaaptekort helemaal verdwaald raakte in het metronet. Uiteindelijk gaf ik op en heb ik een taxi genomen naar het vliegveld. (Hand omhoog en: "Yo, taxi!" ).
Onno en ik troffen elkaar op het immense JFK zonder problemen, en ook de terugweg, ditmaal wel met de metro, verliep gladjes. Nadat Onno zn spullen had uitgepakt (hij wel!), verlekkerd naar de sirenes die vanuit de stad klonken had geluisterd en we een pizza op Amsterdam (!) Avenue hadden gegeten, waren Onno en ik allebei uitgeput.
Zondag had ik eindelijk weer eens acht uur geslapen, wat de wereld er gelijk een stuk normaler uit deed zien. Onno en ik gingen op pad: eerst naar Central Park, waar mijn lang gekoesterde droom in vervulling ging: joggen in Central Park! Daarna begon het te stortregenen, en dat hield die dag eigenlijk niet meer op. We vluchtten de metro in en stapten weer uit op Times Square, die ook in de regen nog steeds erg indrukwekkend is. Je bent op Times Square dus ga je naar de MacDonalds, natuurlijk ook zwaar in de flitsende bling bling. Ik bedacht me dat de laatste keer dat ik in een Mac was waarschijnlijk in Jaipur, India was, wat een verschil... Die dag hebben we nog wat door de stad gedwaald. Per ongeluk langs het Empire State Building gelopen, ons vergaapt aan het Rockefeller Center, onwetend een Medium Coffee bij Starbucks besteld (dat krijg je dus een halve liter, dat soort zaken.
Maandag (nog steeds regen, nog steeds geen bagage) zijn we naar het VN-gebouw gegaan. We gingen via Grand Central Terminal, een prachtig 19e eeuws treinstation. Bij de VN hebben we de rondleiding genomen. Het was vreemd me te bedenken dat ik daar de komende maanden zou werken.
Nadat we wat potten en pannen hadden gekocht en uitgebreid boodschappen hadden gedaan in de supermarkt bij mij om de hoek, kon ik voor het eerst in mijn appartement koken. Inmiddels is het hier schoon, heb ik telefoon en internet op mijn kamer, heeft Onno een lamp op mijn kamer gefixed waardoor we niet meer afhankelijk zijn van de tl, en heeft mijn Canadese huisgenootje die hier vorig jaar ook al woonde haar spullen uit de opslag gehaald en uitgepakt, waardoor het er hier al veel meer als een echt huisje uitziet. Het wordt wel wat hier!
Gisteren (nog steeds regen, maar één tas is gearriveerd!) hebben Onno en ik twee musea bezocht: het Guggenheim en het Museum of the City of New York. Het Guggenheim was natuurlijk geweldig, maar ook het minder bekende museum die de geschiedenis van de stad vertelt, deed mijn historische hartje sneller kloppen. Gisteravond zouden we eigenlijk naar een honkbalwedsrijd van de Yankees gaan, maar door de regen is die verzet naar vanmiddag.
Tijd om er een einde aan te breien.
Ditmaal niet naar het verre oosten, maar naar het wilde westen: ik ben in New York! Vanaf volgende week ga ik stage lopen bij de Nederlandse Vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties (http://pvnewyork.org/). Deze stage zal tot eind december duren. Ik ben neergestreken in Harlem (oooeee), in International House (http://www.ihouse-nyc.org/), een groot complex waar zo’n 800 internationale studenten verblijven. Het is een blok van Broadway (yeah!) vandaan, vlakbij de Colombia University.
Hier volgt dan de eerste update uit The Big Apple.
De reis hier naartoe, vorige week donderdag, is niet geheel vlekkeloos verlopen. Vliegen in deze periode van verhoogde terreurdreiging is niet echt een pretje meer. In het vliegtuig waarmee ik naar Londen (Heathrow ja...) zou vliegen was bij aankomst in Schiphol een laptop achtergelaten door één van de passagiers. Dit leidde ertoe dat het hele vliegtuig door speciale teams binnenstebuiten gekeerd moest worden, en dat een een "sample" van de laptop genomen moest worden (whatever that may be...). Dat nam ruim 1,5 uur in beslag, waardoor ik landde op Heathrow precies op het moment dat mijn aansluitende vlucht zou vetrekken. In dat vliegtuig had ik trouwens wel een plekje aan het raam, wat mij een prachtig uitzicht over Londen opleverde. Ik zag de Thames die door de stad slingerde, en ik kon zelfs het House of Parliament en de Big Ben prachtig zien liggen!
Op Heathrow bleek dat ik niet de enige gestrande reiziger was: zo'n twintig anderen zaten in hetzelfde schuitje. De veiligheidsmaatregelen op Heathrow zijn trouwens echt extreem: twee keer wordt je bagage en jezelf helemaal binnenstebuiten gekeerd, wat tot eindeloze rijen leidt. Je mag ook maar één tas van beperkte afmetingen meenemen als handbagage, en geen vloeistoffen mee het vliegtuig innemen. Met erg strategisch pakken en erg veel persen voldeed mijn rugzak aan de maximum-afmetingen en ik moest de bewaker erg smekend aankijken om mijn lenzenvloeistof te mogen behouden. Misschien dat sommige mensen zich hierdoor veiliger voelen, en natuurlijk is het goed dat ze het doen, maar ik word er niet echt relaxed van moet ik zeggen.
Ik raakte aan de praat met wat mensen van mijn leeftijd, en wat bleek.... één van hen bleek mijn medestagiair op de Nederlandse Missie te zijn! In het volgende vliegtuig naar New York hebben we maar getoast op een mooie tijd bij de VN.
Aangekomen op New York JFK bleek onze vrees bewaarheid: geen bagage! Na nog de zoveelste lange rij van vandaag doorgeploeterd te hebben bij het baggage-claim kantoor deelde ik met wat lotgenoten een taxi naar Manhattan, waar ik afgezet werd bij wat de komende maanden mijn huis zou worden. Ik kwam binnen via de achteringang van het complex, zoals 's avonds na elven moest. Godzijdank wisten ze dat ik kwam en lag de sleutel van mijn appartement voor me klaar. Door een lang en schimmig gangenstelsel van de kelder van het gebouw moest ik mij vervolgens met een lift naar de negende verdieping begeven. Na nog wat bochten kwam ik uit bij mijn appartement. Het is een appartement met een gemeenschappelijk keukentje en drie slaapkamers. De keuken heeft geen ramen en is met tl verlicht. Mijn kamer is groot, maar kaal en met een verlopen indruk. Bovenal was het hele appartement superranzig. Op het internet had het er allemaal veel mooier uitgezien... Uitgeput (het was inmiddels al half zeven 's ochtends volgens mijn biologische klokje) en ietwat teleurgesteld en ongerust ging ik slapen in mijn nieuwe (erg oude) bed.
Om de volgende ochtend om zes uur weer klaarwakker te zijn... hello jetlag. De rest van de dag heb ik als een zombie rondgelopen. Eerst wat praktische zaken geregeld in I-House, om vervolgens the big city in te trekken op zoek naar schone onderbroeken... Op advies van het meisje achter de balie toog ik naar 34st St, een grote winkelstraat.
De eerste stappen in Manhatten waren 'unreal': de brede lanen, de gele taxis, de hoge huizenrijen met brandtrappen, zo typisch voor Harlem (denk West Side Story), de eerste keer met de metro (die hier geen metro maar 'train' heet), zoveel beelden die je zo vaak gezien hebt op tv en film dat ze bijna vertrouwd zijn, maar toch is het nieuw. De eerste wolkenkrabbers toen ik de metro uitkwam op 34st Street, terwijl net twee vette, New Yorks pratende ‘cops’ voorbij kwamen lopen... unreal.
's Avonds werd er door I-House een kleine rondleiding in de buurt voor nieuwkomers gegeven. Morningsight Heights, de wijk rondom Colombia University, is leuk, met veel deli's (kleine supermarken), restaurantjes en afhaalrestaurants. Het was natuurlijk ook een mooie gelegenheid om mensen te leren kennen, en met het avondeten in de Amerikaanse versie van een Japans restaurant had ik twintig nieuwe vrienden. Geen slechte score voor iemand die nog geen 24 uur in het land is! Na nog twee biertjes in de pub van het complex, ging ik tollend en zwaar hikkend naar bed.
Om de volgende dag tot welliefst half zeven 's ochtends uit te slapen en met een zware koppijn wakker te worden. Nog steeds zonder bagage, wat me inmiddels behoorlijk op de zenuwen begon te werken. 's Middags ging ik mijn broertje ophalen van het vliegveld. Hij zal de komende week bij mij verblijven, en samen gaan wij het stadje verkennen. Een uitgebreide studie van de metrokaart kon niet verhinderen dat ik jammerlijk faalde en door de koppijn en het slaaptekort helemaal verdwaald raakte in het metronet. Uiteindelijk gaf ik op en heb ik een taxi genomen naar het vliegveld. (Hand omhoog en: "Yo, taxi!" ).
Onno en ik troffen elkaar op het immense JFK zonder problemen, en ook de terugweg, ditmaal wel met de metro, verliep gladjes. Nadat Onno zn spullen had uitgepakt (hij wel!), verlekkerd naar de sirenes die vanuit de stad klonken had geluisterd en we een pizza op Amsterdam (!) Avenue hadden gegeten, waren Onno en ik allebei uitgeput.
Zondag had ik eindelijk weer eens acht uur geslapen, wat de wereld er gelijk een stuk normaler uit deed zien. Onno en ik gingen op pad: eerst naar Central Park, waar mijn lang gekoesterde droom in vervulling ging: joggen in Central Park! Daarna begon het te stortregenen, en dat hield die dag eigenlijk niet meer op. We vluchtten de metro in en stapten weer uit op Times Square, die ook in de regen nog steeds erg indrukwekkend is. Je bent op Times Square dus ga je naar de MacDonalds, natuurlijk ook zwaar in de flitsende bling bling. Ik bedacht me dat de laatste keer dat ik in een Mac was waarschijnlijk in Jaipur, India was, wat een verschil... Die dag hebben we nog wat door de stad gedwaald. Per ongeluk langs het Empire State Building gelopen, ons vergaapt aan het Rockefeller Center, onwetend een Medium Coffee bij Starbucks besteld (dat krijg je dus een halve liter, dat soort zaken.
Maandag (nog steeds regen, nog steeds geen bagage) zijn we naar het VN-gebouw gegaan. We gingen via Grand Central Terminal, een prachtig 19e eeuws treinstation. Bij de VN hebben we de rondleiding genomen. Het was vreemd me te bedenken dat ik daar de komende maanden zou werken.
Nadat we wat potten en pannen hadden gekocht en uitgebreid boodschappen hadden gedaan in de supermarkt bij mij om de hoek, kon ik voor het eerst in mijn appartement koken. Inmiddels is het hier schoon, heb ik telefoon en internet op mijn kamer, heeft Onno een lamp op mijn kamer gefixed waardoor we niet meer afhankelijk zijn van de tl, en heeft mijn Canadese huisgenootje die hier vorig jaar ook al woonde haar spullen uit de opslag gehaald en uitgepakt, waardoor het er hier al veel meer als een echt huisje uitziet. Het wordt wel wat hier!
Gisteren (nog steeds regen, maar één tas is gearriveerd!) hebben Onno en ik twee musea bezocht: het Guggenheim en het Museum of the City of New York. Het Guggenheim was natuurlijk geweldig, maar ook het minder bekende museum die de geschiedenis van de stad vertelt, deed mijn historische hartje sneller kloppen. Gisteravond zouden we eigenlijk naar een honkbalwedsrijd van de Yankees gaan, maar door de regen is die verzet naar vanmiddag.
Tijd om er een einde aan te breien.
Posts
