Een dag bij de Vijde Commissie

WAARSCHUWING: De onderstaande informatie is en blijft uitsluitend de persoonlijke mening of visie van de auteur, en kan nimmer worden uitgelegd als standpunt, visie of denkwijze van het Ministerie van Buitenlandse Zaken of de Nederlandse regering... zit je al op het puntje van je stoel?

Afgelopen vrijdag was de spannendste dag in de Vijfde Commissie tot nu toe. Hoewel ik vrees dat velen van jullie alsnog in slaap zullen vallen bij mijn verhaal hierover, lijkt het me toch een goede gelegenheid om wat meer te vertellen over hoe het er in 'mijn' commissie aan toe gaat. De ga er lekker bij zitten, pak een kop koffie en hou vol, zo kom ik mn dagen hier ook door!

Hoewel de Vijfde Commissie regelmatig beslist over de besteding van miljoenen, hield afgelopen vrijdag de besteding van 'slechts' honderddertigduizend dollar de delegaties een hele dag in zijn greep. Het begon allemaal een week of twee geleden, toen het Israelische leger per ongeluk met een raketaanval 18 Palestijnen in Beit Hanoun doodde. In de hele wereld werd met verontwaardiging en ongeloof gereageerd, en vonden er woedende demonstraties plaats in de Arabische landen. Ook de VN-Veiligheidsraad hield zich met het voorval bezig. Qatar, het enige Arabische land dat momenteel zitting heeft in de Veiligheidsraad, introduceerde een resolutie die een harde veroordeling van Israël bevatte. In eerste instantie was het een eenzijdige resolutie, die bijvoorbeeld geen melding maakte van het feit dat ook de Palestijnen raketaanvallen uitoefenen op Israël. Ondanks het feit dat de resolutie na onderhandelingen wat verzacht was, was deze voor de VS nog steeds niet acceptabel, en blokkeerden zij deze op 11 november door een veto uit te spreken.

Hoewel dit Amerikaanse veto tot boze reacties uit de Arabische wereld leidde, is het waarschijnlijk dat de Arabische landen bewust hierop hebben aangekoerst door niet teveel concessies te doen. Het veto leidde er namelijk toe dat behandeling in de Algemene Vergadering van de VN mogelijk werd. In de Algemene Vergadering hebben alle lidstaten zitting, en geldt er geen veto. De meeste besluiten kunnen met een simpele meerderheid van stemmen genomen worden. Volgens de regels van de VN mag de Algemene Vergadering zich niet bezig houden met zaken waar de Veiligheidsraad zich over buigt. Mocht de Veiligheidsraad echter in een patstelling verkeren doordat één van de permanente leden zijn vetomacht gebruikt, dan mag de Algemene Vergadering zich volgens de 'Uniting for Peace' resolutie met de kwestie bezighouden. Deze regeling stamt uit het tijdperk van de Koude Oorlog, toen actie van de Veiligheidsraad vaak onmogelijk was doordat de VS en Rusland over bijna alle kwesties van vrede en veiligheid recht tegenover elkaar stonden.

Het Amerikaanse veto van 11 november maakte dus een hervatting mogelijk van de tiende 'Emergency Special Session on illegal Israeli actions in occupied East Jerusalem and the rest of the occupied territory'. Deze sessie begon in 1997, toen de Veiligheidsraad niet tot overeenstemming kon komen over de bouw van Israëlische nederzettingen op Palestijns gebied, en is sindsdien regelmatig hervat. Qatar introduceerde hier opnieuw de eerste versie van zijn resolutie, ditmaal niet gehinderd door de dreiging van een Amerikaans veto.

En daarmee kwam 'mijn' Vijfde Commissie in beeld. De ontwerpresolutie riep namelijk op tot het instellen van een 'fact finding missie' die de gebeurtenissen in Beit Hanoun moest gaan onderzoeken. Een fact finding missie kost geld, en alles wat geld kost moet door de Vijfde Commissie eerst behandeld worden voordat de Algemene Vergadering het goed kan keuren.

Afgelopen donderdagavond verscheen de 'pbi', de programme budget implication, zoals het jargon gaat, op de mail. Dat is een document waarin het Secretariaat van de VN aangeeft hoeveel een actie zal gaan kosten en hoe dit gefinancierd zou moeten worden. Hmmm, "illegal Israeli actions..." mijn commissie houdt zich doorgaans verre van dat soort politiek geladen taal dus dat beloofde interessant te worden. En ja hoor, de volgende ochtend lag er zelfs zowaar een instructie uit Nederland te wachten over hoe wij ons in de Vijfde Commissie moesten gedragen. Dat was sinds ik hier ben pas een keer eerder voorgekomen, toen er verkiezingen plaatsvonden van leden van verschillende organen.

Tijdens de EU-coördinatie bijeenkomst die morgen werd definitief duidelijk dat het een spannende dag zou worden. Het gerucht was namelijk dat de VS het in de Vijfde Commissie op een stemming zou laten aankomen over deze kwestie. En dat is zeer uitzonderlijk. In de meeste organen en commissies worden de besluiten met stemmingen genomen, maar in de Vijfde Commissie worden de beslissingen in de regel met consensus genomen. Dit heeft ermee te maken dat besluiten in deze commissie in tegenstelling tot die van andere commissies bindend voor alle lidstaten zijn. Resoluties van andere commissies zijn slechts aanbevelingen. Dit is ook de rede dat de besluitvorming in de Vijfde Commissie vaak zo eindeloos duurt: het kost tijd om 192 neuzen één kant op te krijgen.

De VS waren echter blijkbaar zo tegen deze resolutie gekant dat zij bereid waren het principe van consensusbesluitvorming opzij te zetten om zich tegen de resolutie uit te kunnen spreken. De lidstaten van de EU waren het erover eens dat geprobeerd moest worden dit te voorkomen. In de Vijfde Commissie moet het gaan over budgettaire en administratieve aangelegenheden, en niet over de politieke kant van de zaak.

De Vijfde Commissie neemt besluiten over zeer technische en ingewikkelde vraagstukken. Maar ze wordt bemand door diplomaten die in de regel weinig van dit soort zaken afweten. Daarom is er een adviescomiteetje in het leven geroepen waar experts zitting in hebben. Zij schrijven een rapportje over elke kwestie waar de Vijfde Commissie zich mee bezig houdt, waarin zij adviseren over de te nemen besluiten. Dit comité moest dus ook een advies uitbrengen over de pbi van deze fact finding mission naar Beit Hanoun. Het was de vraag of de kosten voor deze missie bovenop het bestaande budget zou komen, of dat er misschien nog wel wat geld over was binnen het budget over was om het van te betalen.

Omdat het over een relatief klein bedrag ging, zo'n 130 000 dollar, neigden de EU-lidstaten ertoe er vanuit te gaan dat er nog wel wat ruimte was om dit binnen het budget te financieren. Het Secretariaat van de VN had echter voorgesteld de kosten bovenop het budget te laten komen. Wij waren daarom benieuwd wat het adviescomité hiervan zou zeggen.

Tijdens de vergadering van de Vijfde Commissie die ochtend bleek echter dat het adviescomité nog niet tot een oordeel was gekomen. Het comite had verschillende vragen gesteld aan het Secretariaat, bijvoorbeeld over hoeveel geld er nog in de verschillende potjes zat, en wachtte op een antwoord. Daarmee restte de Vijfde Commissie ook niets anders dan wachten. Dit was de G77, de groep van (veel meer dan zevenenzeventig) niet-westerse en ontwikkelingslanden een doorn in het oog. Zij waren zeer gebrand op aanname van de resolutie in de Algemene Vergadering, en wilden voorkomen dat de resolutie opgehouden werd in de Vijfde Commissie.

Wat volgde was in essentie zeven uur lang wachten. Het waren uren vol vragen, wilde geruchten en speculaties. Regelmatig kwamen de EU-delegaties in hoekjes bijeen om te overleggen over de strategie. Wanneer zou het adviescomite met aanbevelingen komen, en wat zou de aanbeveling zijn? Hoe zullen wij daarop reageren, en wat zou de G77 ervan vinden? Zou de G77 aandringen op actie wanneer het comité niet snel met een aanbeveling komt, en hoe zullen wij daarmee omgaan? En de VS, wat zouden zij doen? Zouden zij het, no matter what, op een stemming laten aankomen? En hoe zouden wij dan stemmen?

Ons gedrag in de Vijfde Commissie was niet alleen afhankelijk van de aanbevelingen van het adviescomite. Ergens anders in het VN-gebouw werd namelijk ondertussen nog hard onderhandeld over de politieke inhoud van de resolutie in de Algemene Vergadering. Aan het eind van de dag was de inhoud van de resolutie zo aangepast dat de EU kon instemmen met de resolutie. Zo werd bijvoorbeeld een paragraaf toegevoegd waarin de Palestijnse Autoriteit werd opgeroepen actie te ondernemen om een einde te maken aan de raketbeschietingen op Israël.

Enkele malen kwam de voorzitter van het adviescomité naar de Vijfde Commissie met een update over hoever het comité was. Hoe goedbedoeld ook, maakte dit de G77 alleen maar ongeduldiger. Rond een uur of vier verloor een woordvoerder van de G77 even zijn zelfbeheersing, en beschuldigde hij het adviescomité van politieke spelletjes door het hele proces te rekken en zo een beslissing in de Algemene Vergadering onmogelijk te maken.

In de loop van de middag verzamelden steeds meer hoge piefen zich in de zaal van de Vijfde Commissie. Het gerucht dat de VS het op een stemming zouden laten aankomen had zich als een lopend vuurtje verspreid. Ook John Bolton, de Amerikaanse ambassadeur, liet zich zien. Zo druk had ik het nog nooit gezien.

Pas rond kwart over zes 's avonds begon de ontknoping. Het adviescomité kwam met haar aanbeveling: binnen het bestaande budget bestond volgens het comité nog voldoende ruimte om de missie te financieren. De VS begonnen vervolgens de boel nog een tijdje te rekken om een beslissing uit te stellen door vragen te stellen. Misschien hoopten zij nog dat iemand in Washington op andere gedachten zou komen en andere instructies zou sturen. Maar de G77 en ook de EU voerden de druk op om tot een beslissing te komen, en dwongen de VS zo tot het hoge woord. De vrees werd bewaarheid: de VS vroegen inderdaad een stemming aan. Als reden voerden zij aan dat zij het niet eens waren met de inhoud van de resolutie, omdat die te eenzijdig gericht tegen Israël zou zijn. Daarom konden zij ook niet instemmen met de besteding van geld voor de uitvoering van de resolutie.

Er waren goede redenen om tegen de politieke inhoud van de resolutie te zijn. Zo was er bijvoorbeeld afgelopen week al een fact finding mission ingesteld door de Mensenrechtenraad in Gènève, en liep er ook al een Israelisch onderzoek naar de zaak. Dus er konden zeer zeker vraagtekens gezet worden bij het nut van deze missie. Maar discussies over dit soort kwesties moeten in de Algemene Vergadering plaatsvinden. De Vijfde Commissie is daar niet het juiste forum voor. Daar heb je het over de technische kant van het verhaal. Men kijkt bijvoorbeeld of teveel geld is beraamd voor de actie, en of het budgetplan goed in elkaar zit. De VS waren echter niet op technische gronden tegen het budgetvoorstel.

De stemming was ook volstrekt zinloos: het besluit werd met een overweldigende meerderheid van stemmen aangenomen. Slechts vijf landen stemden tegen: VS, Israël, Australië en nog twee microstaatjes die altijd met de VS meestemmen. Vervolgens werd de resolutie in no time in de Algemene Vergadering met dezelfde meerderheid aangenomen.

Het was dus pure symboolpolitiek van de VS, en ik kan er met mn pet niet bij waarom zij zo hebben gehandeld. Waarom hebben zij zich niet door middel van een verklaring gedistantieerd van de consensus, zoals gebruikelijk is wanneer een land het niet eens is met een beslissing, maar weet dat hij het niet kan tegenhouden? Als er namelijk iemand belang bij heeft de praktijk van consensusbesluitvorming in de Vijfde Commissie in stand te houden, dan is het wel de VS, en de andere rijke landen die veel bijdragen aan het budget. Want moet je voorstellen wat er gebeurt wanneer deze praktijk wordt verlaten en voortaan beslissingen met meerderheid van stemmen worden genomen. Dan kunnen de arme landen, die weinig bijdragen aan het budget van de VN maar veruit in de meerderheid zijn, beslissingen doordrukken over de besteding van geld. Geld dat voor het overgrote deel door een kleine groep rijke landen wordt betaald. Met andere woorden, het arme Zuiden krijgt dan controle over de portemonnee van het rijke Noorden.

Volgens mij schieten de VS zich dus op deze manier lelijk in de eigen voet. Het zal de stemming in de Vijfde Commissie er ook niet gezelliger op maken. Misschien zullen de arme landen over een maandje wel een stemming aanvragen over de contributieschaal van de VN, en zo het bestedingsplafond van de VS doen opheffen. De VS hebben namelijk nu een regeling waarbij zij slechts 22% van het budget betalen, terwijl hun aandeel in de wereldeconomie veel groter is. Maar ach, aan de andere kant, de VS betalen hun contributies nu toch al niet, dus wat zou dat ook eigenlijk uitmaken...? Welkom in de wondere wereld van de VN.

Autumn in New York

Het thuisfront begint te morren, en terecht, want het is al veel te lang geleden dat ik iets geschreven heb. Waar te beginnen?

Wellicht bij het letterlijke hoogtepunt van mijn verblijf hier: een helikoptervlucht over Manhattan! Vorige week zaterdag had ik mijn verjaardagskadootje van Remco, die zich voor tien dagen bij mij had gevoegd, alvast gekregen. Remco had het tot we zo ongeveer voor de helikopter stonden een verrassing weten te houden, wat het nog leuker maakte. We vlogen om de kop van Manhattan heen en maakten een rondje over het Vrijheidsbeeld. Fantastisch, geweldig, wat een rush! Al met al één van de meest bijzondere vijf tot zeven minuten van mijn leven.

Afgelopen donderdag was ik pas echt jarig. In de koffer van Remco lagen al een week allemaal pakjes op mij te wachten, wat natuurlijk een enorme tantaluskwelling was. Woensdagavond had ik Remco met het argument dat ik in Nederland al jarig was overtuigd dat ik de pakjes eindelijk open mocht maken. Iedereen die mij een (e-)kaartje of kadootje of smsje heeft gestuurd: ge-wel-dig bedankt! Het is echt zooo leuk als je in het buitenland bent te weten dat er thuis aan je gedacht wordt. You made my day!

Remco en ik hebben een heerlijke tijd gehad in New York. Ik had een lang weekend vrij genomen, waarin we saampjes de stad in trokken. Vooral op muzikaal gebied hebben we veel van New York genoten. Op zondag woonden we in een kerk in Harlem een stampende gospel service bij, compleet met koor, vleugel en blazers. Het was voor mij al de derde keer dat ik hier in New York de zondagochtend in een kerk doorbracht bij een gospel service, waarmee ik het totaal aantal keer dat ik een kerkdienst heb bezocht zo'n beetje verdubbeld heb denk ik. Alle drie waren erg verschillend. De eerste, in de Abyssinian Baptist Church, was de strengste. Stipt om negen uur begon een strak geregisseerde dienst, met een lange, prachtige donderpreek vol maatschappijkritiek. Mijn ouders, met wie ik deze dienst bezocht, vonden het op hersenspoeling lijken, terwijl ik mn best moest doen Pulp Fiction associaties te onderdrukken. De tweede dienst waar ik naartoe ging was totaal anders. Deze dienst begon pas om elf uur, maar twintig minuten van te voren stond de band al warm te draaien en het koor mee te deinen. Nix geen donderpreek hier, slechts enkele luchtige Bijbelversjes, maar vooral veel "Praise the Lord!" en prachtige gospels in een stampende kerk.

De kerk waar ik met Remco naartoe ging was in tegenstelling tot de twee vorige, die allebei propvol waren, om elf uur nog vrijwel helemaal uitgestorven. Langzaamaan druppelden er nog wat mensen binnen, opvallend genoeg bijna alleen maar (erg) jonge moeders met kleine kinderen. Uiteindelijk was Remco, samen met een Japanse toerist, de enige mannelijke bezoeker. Hoe strak de vorige twee diensten georganiseerd waren, hoe knullig deze verliep, met microfoons die op hol sloegen en de dominee die zich meerdere malen versprak, wat bij Remco ernstige Blues Brothers vibes opriep.

Sowieso is het best gek te merken dat je als tv-kijkende Europeaan Amerika door de bril van Hollywood ziet. Zoveel taferelen die ik al eerder in films en series had gezien. Zo herkende ik bijvoorbeeld het Met (Metropolitan Musuem of Art, het Louvre van New York) van een Friends aflevering (Ross adviseert Joey met zijn date naar het Met te gaan, Joey: "no man, the Mets suck!".

Zondagavond genoten Remco en ik van de jam session in mijn International House, en maandagavond gingen we naar Smalls, een jazz club in Greenwich Village. Dat is zoals de naam al aangeeft een piepklein jazzclubje in een kelder, waar je heel karakteristiek eens in de paar minuten de metro langs voelt trillen. Je zou het bijna jammer gaan vinden dat het roken in openbare gelegenheden hier is afgeschaft, want bij zo'n plek als dit horen overvolle asbakken en dikke rookpluimen er toch wel een beetje bij. In de pauze vertrok vrijwel het gehele publiek plus band dan ook naar buiten om te roken.

Woensdag was het tijd voor de legendarische Amateur Night in Apollo Theater. In dit beroemde theater in Harlem heeft elke zwarte artiest die in de twintigste eeuw ook maar iets te betekenen heeft gehad opgetreden. Tijdens de Amateur Night bepaalt het publiek door middel van gejuich of boe-geroep of degene op het podium zijn act mag afmaken en of hij een volgende keer mag terugkomen. Zo zijn al meerdere sterren, zoals Jackson Five, en Lauryn Hill geboren. Afgelopen woensdag echter hebben Remco en ik geen legende geboren mogen zien worden: vrijwel alle amateurs waren tenenkrommend slecht. De grootste attractie was de man, zelf een product van de Amateur Night, die de acts aan elkaar praatte. Vooral het afzeiken van de artiesten die weggejoeld waren was erg vermakelijk.

Vandaag heb ik voor het eerst in bijna twee weken geen gasten over de vloer. Voordat Remco hier kwam had ik Koen en Ines, twee vrienden die ik vorig jaar in India heb leren kennen, op bezoek. Zij stonden op een zaterdagavond met grote verschrikte ogen bij mij voor de deur: ze hadden de verkeerde metro genomen en stonden opeens met hun koffers in een van de wat minder prettige gedeeltes van Harlem. De volgende ochtend was de schrik verdwenen en stonden ze, hun bioklokjes nog op Europese tijd, om zeven uur alweer te trappelen om de deur uit te gaan. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat hebben we door de stad gelopen. Het was superleuk om hun enthousiasme over de stad te zien, wat me deed realiseren al gewend ben aan de allerdaagse dingen hier en hoe geweldig en bijzonder deze stad toch ook is.

Ik heb sowieso geen tekort aan bezoek. Alweer ruim een maand geleden waren mijn ouders hier een weekje. Ter gelegenheid van mijn moeders zestigste verjaardag gingen we naar een concert in Lincoln Center, "the world's largest performing arts center" (Amerikanen zijn er dol op te vertellen hoe groot dingen zijn). Het is een prachtig complex. Het plein met een enorme fontein, omringd door het operagebouw en de concertzaal van het New York Philharmonic is denk ik het mooiste wat ik tot nu toe in New York heb gezien.

Hoe leuk New York ook is, een paar weken terug besloten ik en een aantal andere stagiaires om The City een weekendje achter ons te laten en van de prachtige herfstbossen in de omgeving te genieten. Het was een bliksemactie: op vrijdagmiddag reserveerden we twee 'cottages' in de Catskills, een natuurgebied een paar uur van New York vandaan, en op zaterdagochtend moest de auto geregeld nog worden.

Maar aan het eind van de ochtend verdwenen de wolkenkrabbers toch echt achter de horizon en vertrokken we met een auto vol lekker eten en vooral veel drinken richting de natuur. Wat is de herfst toch mooi! Misschien is het omdat ik vorig jaar in India was en dus niet echt de herfst heb meegemaakt, misschien lag het aan het glooiende landschap en de staalblauwe hemel dat de herfstbossen met alle prachtige kleuren zo mooi doet uitkomen, in ieder had ik het idee de herfst nog nooit zo mooi gezien te hebben. Het was Indian Summer ten voeten uit.

Door het bacchanaal dat zich die avond voordeed in de huisjes en bij het kampvuur kwam er de volgende dag niet veel meer van ´hiking´ terecht (wandelen in de natuur noemen ze hier gelijk 'hiking'). Heel Amerikaans zijn we met onze station wagon door de omgeving gaan rijden, om af en toe even te stoppen om een foto te maken, of bij een diner een ranzige pizza slice te happen.

Eigenlijk is er zelden een avond dat ik thuis ben, er is gewoon teveel te doen en mee te maken hier. En nog steeds mis ik van alles. De Halloween-parade (wederom: the biggest in de US!!) heb ik gemist: ik moest die avond kiezen tussen een receptie voor Nederlandse stagiaires bij de VN, een bierparty bij de Tsjechische missie en een vriend die ik uit India kende was ook nog in de stad. Het werden de receptie en de bierparty... keuzes keuzes! Ook de New York Marathon is grotendeels aan mij voorbij gegaan, omdat ik toen aan het swingen was in de gospel kerk.

Al met al zou je bijna vergeten dat ik eigenlijk ook nog een drukke stage heb hier. Ik ben inmiddels goed op gang gekomen op mijn stage, en heb het enorm naar mn zin. De sessie van Vijfde Commissie is ook lekker op stoom gekomen, dus er is genoeg te doen. De volgende keer zal ik wat meer vertellen waar men zich in de Vijfde Commissie deze maanden zoal druk over maakt.

Tot zover!

Update uit Tha Big A

Toen van het weekend mijn metrokaart niet meer geldig bleek, realiseerde ik me dat ik hier alweer een maand ben. En sinds mijn vorige berichtje is er veel gebeurd!

Vorige week ging ik op 'community weekend' met een groepje van mijn International House. We gingen naar een natuurgebied bij Cold Spring, ruim een uur van New York vandaan. Het hele gebeuren was mij iets teveel 'cummunity' en iets te weinig 'weekend', maar het was heerlijk om weer eens echte natuur te ruiken en een goede gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen.

Zaterdagochtend op een eng vroeg tijdstip moesten we present zijn om met een gele schoolbus richting Cold Spring te rijden. Het grootste deel van de rest van die dag werd gevuld met van die nare groepsactiviteiten en teambuildingellende. Van die rottige raadsels die je dan met de hele groep moet gaan oplossen, om vervolgens een eeuwigheid te gaan analyseren hoe iedereen in de groep functioneerde. Dat had ik niet helemaal zien aankomen en was even een dompertje, maar gelukkig werd de rest van het weekend gevuld met kampvuurtjes en kanoën op een meertje.

We verbleven op een soort van jeugdherberg, waar je in blokhutten verspreid over het terrein sliep. Nederland heeft de reputatie een betuttelend land te zijn, maar ik vind dat die Amerikanen er ook wat van kunnen. Zo hing bijvoorbeeld in de vierkante blokhut met twee kamertjes een heel evacuatieschema met vluchtroutes. Het bootjesvaren op het meertje ging vooraf aan een uitgebreide briefing over de betekenis van de fluitsignalen van de toezichthouder ("Mocht er plotseling een storm opsteken, dan fluit ik drie keer lang en moeten jullie direct terugkomen!" - dit onder een staalblauwe hemel zonder een zuchtje wind), mocht alleen met zwemvest aan, en onder toezicht ("en niet naar dat ene hoekje varen waar je niet gezien kan worden!"), en zwemmen was ten strengste verboden. Het toppunt vond ik nog wel het bordje dat hing in de 'dining hall': "Magic words: Thank you!!" Waaah!

Na deze overkill aan community spirit volgde wat in het jargon van Buitenlandse Zaken de M-week heet. Dat is de week waarin het Algemeen Debat van de Algemene Vergadering van de VN geopend wordt. In tegenstelling tot wat je zou verwachten is dit geen debat, maar een gelegenheid waarbij alle 192 lidstaten van de VN een toespraak voor de Algemene Vergadering houden. De meeste landen laten hier hun staatshoofd of minister van buitenlandse zaken voor overkomen. Ook onze minister Bot was present. Wat betreft het BNners spotten begon deze week bijzonder goed: maandagavond organiseerde de Nederlandse Missie een borrel waarbij onder andere Ben Bot, Jan Pronk, Ad Melkert en Jaap De Hoop-Scheffer een wijntje meedronken.

Dinsdag had wat betreft het beroemdheden spotten het hoogtepunt van de week moeten vormen: Bush en Kofi Annan hielden die dag hun toespraak voor de Algemene Vergadering en wij stagiaires hadden kaartjes! Het VN-gebouw was die week omgetoverd in een ware vesting. New Yorkers hebben een hekel aan deze weken, want drie blokken van het gebouw vandaan begonnen de afzettingen al. Zonder VN-pas kwam je er niet meer doorheen, wat voor enorme verkeersopstoppingen zorgde. Het wemelde overal van de politie, en boven ons cirkelden de hele dag helikopters. Voor het VN gebouw had een lange rij perswagens zich opgesteld en de straten stonden vol met sjieke zwarte ambtswagens en limo’s. De aankomst van Bush bij de VN was bizar, een onvoorstelbaar lange stoet motoren, pantserwagens, ME-busjes en jeeps trok er voorbij.

Dat was helaas het enige dat ik van Bush heb mogen meemaken. Bij de vergaderzaal bleek dat wij door een administratieve fout de verkeerde toegangskaarten gekregen. Grrrr. De geluksvogels onder de stagiaires die toch binnen wisten te sneaken hebben niet alleen Bush en Annan gezien, maar ook Condi, Clinton, Chirac…

Niet dat ik veel gemist heb aan de toespraak van Bush. Zijn verhaal over de verspreiding van 'freedom and democracy' over het Midden-Oosten kon niet veel verder van de werkelijkheid verwijderd zijn. Wat mij vooral erg tegen de borst stuit is dat hij er de laatste tijd een handje van heeft de strijd tegen het terrorisme de als 'de' ideologische strijd van de 21e eeuw te duiden. In de aanloop naar 11 september hield Bush ook een aantal toespraken, waarin hij de strijd tegen het terrorisme vergeleek met de strijd tegen het nazisme. Hoe kan je nou een totalitaire seculiere ideologie georganiseerd vanuit de staat vergelijken met een fenomeen waar staten en regeringen geen greep op hebben, dat juist gekenmerkt wordt door haar ongrijpbaarheid, diverse achtergronden en motieven? Door 'de' strijd tegen 'het' terrorisme in die termen af te schilderen construeer je volgens mij een eenheid die er helemaal niet is.

De rest van de week en nog een deel van de volgende week werd gevuld door de toespraken van de overige 191 lidstaten. Van Andorra tot Zimbabwe, elk land krijgt twintig minuten de tijd om zijn zegje te doen. Wij stagiaires werden ingezet om verslag te leggen van deze toespraken. Veel landen zien die twintig minuten meer als een minimum, waardoor de sessies vaak tot ver in de avond doorliepen. De meeste verhalen, waaronder die van onze minister, waren een dulle aaneenschakeling van plichtplegingen en gemeenplaatsen. Maar er zaten ook toespraken bij die je weer even recht overeind in je stoel (achter het bordje NETHERLANDS, toch leuk) deden zitten. Zo was er Hugo Chavez van Venezuela die Bush 'el diablo' noemde, waarmee hij een langdurig applaus binnenhaalde. Ook het 'Israel-bashing' was bij de toespraken van vooral de Arabische landen niet van de lucht. Wat natuurlijk ook altijd leuk is, is de toespraak van Nauru in het Arabisch of Russisch te beluisteren door de koptelefoon.

Mijn eigenlijke werkzaamheden spelen zich meestal ver van de internationale schijnwerpers af. Ik houd mij bezig de Vijfde Commissie van de Algemene Vergadering, die zich richt op de administratieve en budgettaire aangelegenheden binnen de VN. Wat voor aangelegenheden dat dan zijn heb ik de afgelopen weken proberen uit te vinden. Vanaf het begin was mij al wel duidelijk dat het vooral erg veel aangelegenheden waren. Een eerste blik op de twee archiefkasten van Klaus, mijn begeleider, maakte dit duidelijk. Rijen archiefmappen met reeksen termen en afkortingen: CPC, CMP, ACABQ, HRM, OIOS, CONUN, Pattern of Conferences, Scales of Assessments, PPB... Toen ik voorgesteld werd aan de medewerkers van de Missie hielden de meeste blikken het midden tussen leedvermaak en medelijden: "Ach, de Vijfde Commissie... nou, sterkte he!" Het schijnt dat mijn commissie de helft van de werklast van alle zes commissies van de Algemene Vergadering op zich neemt. Langzamerhand begin ik een beetje wegwijs te worden in de archiefkasten van Klaus, en daarmee ook in het werk van de Vijfde Commissie.

Zo behandelt de Vijfde Commissie bijvoorbeeld het budget van de VN, en bepaalt het de contributies van de landen aan de VN. Over dat laatste moet deze herfst overeenstemming bereikt worden. En dat is helemaal niet zo gemakkelijk als het lijkt. De VN verkrijgt haar inkomsten op verschillende manieren. Het reguliere budget wordt betaald door middel van contributies. Maar dit vormt maar een klein deel van de totale geldstroom die er in de VN omgaat. De fondsen en programma's van de VN, zoals bijvoorbeeld UNICEF, worden betaald door zogenaamde vrijwillige bijdragen van landen. En de vredesoperaties van de VN, die inmiddels wel de helft van het totale budget van de VN vormen, worden weer door middel van contributies betaald, maar dan op een andere manier dan bij de contributies van het reguliere budget. Zijn we daar nog?

Deze herfst moet onderhandeld worden over de contributies voor het reguliere budget. En hoewel dit dus maar ongeveer eenvijfde van de totale inkomsten van de VN vormt, is hier altijd de grootste ruzie over. In principe wordt de contributie bepaald op basis van het Bruto Nationaal Product van een land. Maar voor de heel arme landen wordt een uitzondering gemaakt, die hoeven minder te betalen. En veel andere landen hebben zich in de loop der jaren in een uitzonderingspositie weten te manoeuvreren. Zo hebben de VS voor elkaar gekregen dat zij 'slechts' 22% van het budget betalen, terwijl hun aandeel in de wereldeconomie veel groter is. Wat zij minder betalen moet door andere landen opgevangen worden. Over de methode waarop de contributies gebaseerd zijn gaan we de hele herfst lekker bakkeleien.

Dan is er ook nog de kwestie van de achterstallige betalingen. De VS hebben er een handje van hun contributies te gebruiken als drukmiddel om hervormingen van de VN door te drukken. Zo hebben zij de organisatie al meerdere malen op het randje van faillissement gebracht. Op dit moment hebben de VN te kampen met miljarden in achterstallige betalingen. De VS hadden in 2000 voor elkaar gekregen dat zij maar 22% van het budget hoefden te betalen, waarbij zij min of meer hadden beloofd dat zij hun achterstallige contributies zouden betalen. Aangezien zij dat nog steeds niet gedaan hebben vinden veel landen dat die uitzonderingspositie van de VS dan ook wel weer opgeheven kan worden. Toen de VS daar lucht van kregen, hebben ze direct in niet mis te verstane bewoordingen te kennen gegeven dat hierover niet te onderhandelen valt. Dat gaat gezellig worden!!

De meeste hervormingen die de VS eisen vallen trouwens ook onder het terrein van 'mijn' commissie. In het verleden is de VN geteisterd door corruptieschandalen, die de VN enorme schade hebben toegebracht. De meest bekende hiervan is ongetwijfeld het Olie-voor-Voedsel schandaal, waarbij miljarden in de zakken van de verkeerden zijn beland. Corruptie op dergelijke schaal is alleen mogelijk wanneer er geen behoorlijk systeem van toezicht bestaat in een organisatie over waar het geld naartoe gaat, en wanneer leidinggevenden niet verantwoordelijk worden gehouden voor wat er gebeurt in hun afdeling. In het jargon, het systeem van 'governance en oversight' functioneert slecht, er mankeert van alles aan het 'internal control framework', het orgaan verantwoordelijk voor 'audits' doet zijn werk niet goed en er moet een cultuur van 'accountability' komen. Hier is een dik rapport over verschenen, waar de lidstaten (ik dus) zich nu doorheen moeten worstelen.

Tot zover een klein tipje van de sluier van waar ik mij zoal mee bezig houd. Volgende keer wellicht een lesje HRM of CMP Ik heb nog veel meer meegemaakt, zo heb ik bijvoorbeeld nog niets verteld over de Broadway-show waar ik naartoe ben geweest, mijn bezoek aan het MoMa die mijn visie op moderne kunst heeft veranderd en het bezoek van mijn studiegenoot Abel aan The Big A. Nou ja, ik moet ook wat mooie verhalen overhouden voor als ik weer thuis ben!

This is New York!!

Vandaag stond in het teken van wat er vijf jaar geleden in deze stad gebeurde. Sowieso is er gedurende de ruim twee weken dat ik hier ben nauwelijks een dag voorbij gegaan zonder herinnerd te worden aan de aanslagen op het WTC.

Natuurlijk hebben Onno en ik Ground Zero bezocht, en waren wij allebei erg onder de indruk van de soberheid waarmee de aanslagen daar herdacht worden. Niks geen overkill aan Amerikaanse vlaggen en ander patriottistisch vertoon wat ons vaak in het verkeerde keelgat schiet. Slechts een reeks borden, opgehangen aan het hek dat het gebied afsluit dat inmiddels een enorme bouwput geworden is, met een aantal geniale foto’s en een chronologische beschrijving van wat er op 11 september gebeurd is. Meer dan genoeg om je de omvang van het drama ten volle te realiseren. Daaromheen raast het dagelijkse leven midden in het financiele district van New York gewoon door.

De kranten stonden de afgelopen twee weken bol van 11 september. Gister en vandaag werden er tientallen programma's uitgezonden ter herdenking van de aanslagen. Zelfs zonder tv kan je er niet omheen: gisteravond in de fitnessruimte in mijn gebouw stonden twee tv´s te tetteren. zodat ik tijdens het hardlopen een een docu meepakte over kinderen die een ouder hadden verloren aan de aanslagen.

Een hot issue gaat over de nieuwe bouwplannen voor het WTC-gebied die afgelopen week gepresenteerd zijn. Een ander heet hangijzer dat de gemoederen flink beroert is de kwestie van de gezondheidsklachten van de mensen die tijdens en na de aanslagen op het WTC gebied waren. Tijdens de instorting van de torens zijn een enorme hoeveelheid asbest en andere giftige stoffen vrijgekomen. Een vorige week uitgebrachte studie stelt dan zo’n tweederde van de hulpverleners die tijdens of vlak na de aanslagen bij het WTC waren, last heeft van gezondheidsklachten. Een heel aantal van hen is al overleden, en anderen zijn arbeidsongeschikt geraakt. Velen van hen, vijf jaar geleden geroemd als helden, hebben nu met het rare Amerikaanse systeem van sociale zekerheid geen recht op een uitkering of vergoeding van hun medische behandeling. De burgemeester van New York, bang voor de kosten van een ruimhartige regeling, heeft erg veel kwaad bloed gezet door te stellen dat er geen direct verband valt te leggen tussen de aanslagen en de individuele gezondheidsklachten.

Ook in het dagelijkse openbare leven word je constant herinnerd aan de terreurdreiging. In de metro word je gewaarschuwd alert te zijn en op te letten voor verlaten bagage, en veel gebouwen kom je zonder ID en screening van je bagage niet in. Het heeft een vreemde uitwerking op mij. Vooral in een volle metro die tussen de stations in stil blijft staan (wat geregeld gebeurt) word ik als nuchtere Hollander opeens erg claustrofobisch. Het geeft mij een heel klein beetje een idee van het soort gevoelens dat mensen in bijvoorbeeld Israël dagelijks moeten ondervinden.

Inmiddels is het alweer bijna een week geleden dat mijn broertje vertrokken is en heb ik er alweer vijf dagen als stagiar opzitten. Onno en ik hebben er een geweldige week opzitten. We hebben ons niet laten inpakken door het slechte weer en hebben heerlijk de toerist uitgehangen. Empire State, Chrystler Building, Brooklyn Bridge, Wall Street... been there, done that!

Maar daarna was er toch echt een eind gekomen aan mijn eindeloze vakantie. Na nog een dagje respijt vanwege de Amerikaanse Labor Day begon vorige week dinsdag mijn stage. De eerste dagen waren overweldigend. Ik moest er even inkomen, zullen we maar zeggen. Na twee dagen vol namen, gezichten, afkortingen, stapels documenten over mijn werkgebied en recepties met nog meer nieuwe namen en gezichten was er alleen nog maar mist in mijn hoofd. Mijn begeleider (Klaus) is gelukkig vol begrip en ik krijg veel ruimte om me in te lezen in de verschillende onderwerpen. Ik zal later meer vertellen over mijn aandachtsgebied, want nu is de brij in mijn hoofd nog te groot om er iets zinnigs over te kunnen vertellen.

Alle begin is moeilijk, maar zeker ook leuk. Het uitprinten van de visitekaartjes (“Ms Meinke Lignac, Assistant Attache”) was voor mij en mijn zes medestagiaires een groot feest, evenals het toegang krijgen tot het (geheime!!) berichtenverkeer tussen Den Haag en de verschillende ambassades over de hele wereld. Het extreem lekkere eten op de receptie van de Maleisische Missie was niet vervelend, en de eerste echte vergadering die ik mocht bijwonen en waarvan ik verslag moest leggen zorgde ook wel voor een triomfmomentje. Daar zat ik dan opgetut in mn zwarte pakje en puntschoentjes, 28-hoog met een adembenemend uitzicht van Chrystler Building tot Hudson River, in een sjieke vergaderzaal met diplomaten uit de hele wereld een briefing over ‘internal auditing’ aan te horen, en ik begreep het ook nog!

Naast werk is er ook nog (een beetje) vrije tijd. En ook daarin is teveel te doen. New York staat er bekend om een stad te zijn die je het gevoel geeft altijd iets te missen, en daar heb ik ook last van. Er is zoveel te doen: filmfestivals, Fashion Week, musicals, concerten, lezingen, kroegjes, bars, clubs... In I-House salsa-avonden, filmprogramma's, kennismakingsavonden, excursies... Ik moet mensen leren kennen, vriendschappen voor het leven sluiten, de stad ervaren, vet feesten, shoppen (de dresscodes op het werk zijn een stuk formeler dan ik gehoopt had..), de krant lezen, sporten, af en toe een beetje slapen... Ik moet nog een goede balans tussen al deze dingen vinden.

Er zijn de medestagiaires die een leuk groepje vormen om mee te eten en (vieze Amerikaanse) biertjes te drinken, wat we al een aantal keer gedaan hebben. Afgelopen week had ik helaas geen tijd voor de activiteiten van I-House, maar van het weekend heb ik bijvoorbeeld deelgenomen aan een groepswandeling door Harlem. Harlem is mooi!!! Vergeet de beelden van achterbuurt en ghetto, en verruil het voor een beeld van een prachtige wijk met sjieke huizen, veel kerken en theaters, met een multiculturele gemeenschap waar wij in Nederland nog wat van zouden kunnen leren (camera vergeten, sorry 'bout that...).

Gister, na een middag genietend van een mooie nazomerdag in Central Park (met een romannetje, of toch maar een boek over onderhandelingsstrategieën, of de New York Times van vrijdag en zaterdag, of gewoon kijken naar de stroom hardlopers, fietsers, skaters en wandelaars...) liet ik mij door mijn Canadese huisgenootje overhalen om toch nog even naar de de pub beneden te gaan. In mijn buurt zitten meerdere conservatoria, en daarom wonen er veel muziekstudenten in I-House. Vandaar is er elke zondagavond een jamsession. Van de goede voornemens uitgeslapen de nieuwe week te beginnen zal niets terecht komen. Wauw, een geweldige jazzsession, omringd door studenten uit de hele wereld, en ik hoef alleen maar de lift te nemen om erbij te zijn. This is New York, en ik zal mijn draai hier wel vinden!

Schmeink continues....

Schmeink on the move again!!

Ditmaal niet naar het verre oosten, maar naar het wilde westen: ik ben in New York! Vanaf volgende week ga ik stage lopen bij de Nederlandse Vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties (http://pvnewyork.org/). Deze stage zal tot eind december duren. Ik ben neergestreken in Harlem (oooeee), in International House (http://www.ihouse-nyc.org/), een groot complex waar zo’n 800 internationale studenten verblijven. Het is een blok van Broadway (yeah!) vandaan, vlakbij de Colombia University.

Hier volgt dan de eerste update uit The Big Apple.

De reis hier naartoe, vorige week donderdag, is niet geheel vlekkeloos verlopen. Vliegen in deze periode van verhoogde terreurdreiging is niet echt een pretje meer. In het vliegtuig waarmee ik naar Londen (Heathrow ja...) zou vliegen was bij aankomst in Schiphol een laptop achtergelaten door één van de passagiers. Dit leidde ertoe dat het hele vliegtuig door speciale teams binnenstebuiten gekeerd moest worden, en dat een een "sample" van de laptop genomen moest worden (whatever that may be...). Dat nam ruim 1,5 uur in beslag, waardoor ik landde op Heathrow precies op het moment dat mijn aansluitende vlucht zou vetrekken. In dat vliegtuig had ik trouwens wel een plekje aan het raam, wat mij een prachtig uitzicht over Londen opleverde. Ik zag de Thames die door de stad slingerde, en ik kon zelfs het House of Parliament en de Big Ben prachtig zien liggen!

Op Heathrow bleek dat ik niet de enige gestrande reiziger was: zo'n twintig anderen zaten in hetzelfde schuitje. De veiligheidsmaatregelen op Heathrow zijn trouwens echt extreem: twee keer wordt je bagage en jezelf helemaal binnenstebuiten gekeerd, wat tot eindeloze rijen leidt. Je mag ook maar één tas van beperkte afmetingen meenemen als handbagage, en geen vloeistoffen mee het vliegtuig innemen. Met erg strategisch pakken en erg veel persen voldeed mijn rugzak aan de maximum-afmetingen en ik moest de bewaker erg smekend aankijken om mijn lenzenvloeistof te mogen behouden. Misschien dat sommige mensen zich hierdoor veiliger voelen, en natuurlijk is het goed dat ze het doen, maar ik word er niet echt relaxed van moet ik zeggen.

Ik raakte aan de praat met wat mensen van mijn leeftijd, en wat bleek.... één van hen bleek mijn medestagiair op de Nederlandse Missie te zijn! In het volgende vliegtuig naar New York hebben we maar getoast op een mooie tijd bij de VN.

Aangekomen op New York JFK bleek onze vrees bewaarheid: geen bagage! Na nog de zoveelste lange rij van vandaag doorgeploeterd te hebben bij het baggage-claim kantoor deelde ik met wat lotgenoten een taxi naar Manhattan, waar ik afgezet werd bij wat de komende maanden mijn huis zou worden. Ik kwam binnen via de achteringang van het complex, zoals 's avonds na elven moest. Godzijdank wisten ze dat ik kwam en lag de sleutel van mijn appartement voor me klaar. Door een lang en schimmig gangenstelsel van de kelder van het gebouw moest ik mij vervolgens met een lift naar de negende verdieping begeven. Na nog wat bochten kwam ik uit bij mijn appartement. Het is een appartement met een gemeenschappelijk keukentje en drie slaapkamers. De keuken heeft geen ramen en is met tl verlicht. Mijn kamer is groot, maar kaal en met een verlopen indruk. Bovenal was het hele appartement superranzig. Op het internet had het er allemaal veel mooier uitgezien... Uitgeput (het was inmiddels al half zeven 's ochtends volgens mijn biologische klokje) en ietwat teleurgesteld en ongerust ging ik slapen in mijn nieuwe (erg oude) bed.

Om de volgende ochtend om zes uur weer klaarwakker te zijn... hello jetlag. De rest van de dag heb ik als een zombie rondgelopen. Eerst wat praktische zaken geregeld in I-House, om vervolgens the big city in te trekken op zoek naar schone onderbroeken... Op advies van het meisje achter de balie toog ik naar 34st St, een grote winkelstraat.

De eerste stappen in Manhatten waren 'unreal': de brede lanen, de gele taxis, de hoge huizenrijen met brandtrappen, zo typisch voor Harlem (denk West Side Story), de eerste keer met de metro (die hier geen metro maar 'train' heet), zoveel beelden die je zo vaak gezien hebt op tv en film dat ze bijna vertrouwd zijn, maar toch is het nieuw. De eerste wolkenkrabbers toen ik de metro uitkwam op 34st Street, terwijl net twee vette, New Yorks pratende ‘cops’ voorbij kwamen lopen... unreal.

's Avonds werd er door I-House een kleine rondleiding in de buurt voor nieuwkomers gegeven. Morningsight Heights, de wijk rondom Colombia University, is leuk, met veel deli's (kleine supermarken), restaurantjes en afhaalrestaurants. Het was natuurlijk ook een mooie gelegenheid om mensen te leren kennen, en met het avondeten in de Amerikaanse versie van een Japans restaurant had ik twintig nieuwe vrienden. Geen slechte score voor iemand die nog geen 24 uur in het land is! Na nog twee biertjes in de pub van het complex, ging ik tollend en zwaar hikkend naar bed.

Om de volgende dag tot welliefst half zeven 's ochtends uit te slapen en met een zware koppijn wakker te worden. Nog steeds zonder bagage, wat me inmiddels behoorlijk op de zenuwen begon te werken. 's Middags ging ik mijn broertje ophalen van het vliegveld. Hij zal de komende week bij mij verblijven, en samen gaan wij het stadje verkennen. Een uitgebreide studie van de metrokaart kon niet verhinderen dat ik jammerlijk faalde en door de koppijn en het slaaptekort helemaal verdwaald raakte in het metronet. Uiteindelijk gaf ik op en heb ik een taxi genomen naar het vliegveld. (Hand omhoog en: "Yo, taxi!" ).

Onno en ik troffen elkaar op het immense JFK zonder problemen, en ook de terugweg, ditmaal wel met de metro, verliep gladjes. Nadat Onno zn spullen had uitgepakt (hij wel!), verlekkerd naar de sirenes die vanuit de stad klonken had geluisterd en we een pizza op Amsterdam (!) Avenue hadden gegeten, waren Onno en ik allebei uitgeput.

Zondag had ik eindelijk weer eens acht uur geslapen, wat de wereld er gelijk een stuk normaler uit deed zien. Onno en ik gingen op pad: eerst naar Central Park, waar mijn lang gekoesterde droom in vervulling ging: joggen in Central Park! Daarna begon het te stortregenen, en dat hield die dag eigenlijk niet meer op. We vluchtten de metro in en stapten weer uit op Times Square, die ook in de regen nog steeds erg indrukwekkend is. Je bent op Times Square dus ga je naar de MacDonalds, natuurlijk ook zwaar in de flitsende bling bling. Ik bedacht me dat de laatste keer dat ik in een Mac was waarschijnlijk in Jaipur, India was, wat een verschil... Die dag hebben we nog wat door de stad gedwaald. Per ongeluk langs het Empire State Building gelopen, ons vergaapt aan het Rockefeller Center, onwetend een Medium Coffee bij Starbucks besteld (dat krijg je dus een halve liter, dat soort zaken.

Maandag (nog steeds regen, nog steeds geen bagage) zijn we naar het VN-gebouw gegaan. We gingen via Grand Central Terminal, een prachtig 19e eeuws treinstation. Bij de VN hebben we de rondleiding genomen. Het was vreemd me te bedenken dat ik daar de komende maanden zou werken.

Nadat we wat potten en pannen hadden gekocht en uitgebreid boodschappen hadden gedaan in de supermarkt bij mij om de hoek, kon ik voor het eerst in mijn appartement koken. Inmiddels is het hier schoon, heb ik telefoon en internet op mijn kamer, heeft Onno een lamp op mijn kamer gefixed waardoor we niet meer afhankelijk zijn van de tl, en heeft mijn Canadese huisgenootje die hier vorig jaar ook al woonde haar spullen uit de opslag gehaald en uitgepakt, waardoor het er hier al veel meer als een echt huisje uitziet. Het wordt wel wat hier!

Gisteren (nog steeds regen, maar één tas is gearriveerd!) hebben Onno en ik twee musea bezocht: het Guggenheim en het Museum of the City of New York. Het Guggenheim was natuurlijk geweldig, maar ook het minder bekende museum die de geschiedenis van de stad vertelt, deed mijn historische hartje sneller kloppen. Gisteravond zouden we eigenlijk naar een honkbalwedsrijd van de Yankees gaan, maar door de regen is die verzet naar vanmiddag.

Tijd om er een einde aan te breien.