November is tot nu toe een groot feest geweest. Het begon met Divali, het kerstmis en nieuwjaar van India. De rede voor de lange stroomstoringen waar ik het eerder over had werd al snel duidelijk in de aanloop naar Divali: er moest electriciteit opgespaard worden. Dit feest heet niet voor niets het festival van het licht, en de Pink City, het centrum van Jaipur, was veranderd in een zee van licht. Ook alle huizen waren behangen met verlichting, hoe meer kleurtjes en knipperende lampjes hoe beter natuurlijk. In veel huizen werden ook de vloeren beschilderd met figuren, ook bij ons thuis. Daarnaast gaat Divali gepaard met vuurwerk - heel veel vuurwerk. Daar kunnen wij in Nederland met Oud en Nieuw niet aan tippen, vooral ook omdat Divali meerdere dagen duurt, en elke avond een achterlijke hoeveelheid kruit de lucht ingaat.
Op de belangrijkste avond van Divali was ik bij mijn collega thuis uitgenodigd. Eerst gingen we naar ons kantoor om daar een puja, een gebedsritueel uit te voeren. Een belangrijk deel van het festival draait namelijk om Lakshmi, de godin van het geld, en het is natuurlijk erg belangrijk om haar ook op kantoor gunstig te stemmen. Elke puja gaat gepaard met het plaatsen van een rode stip met een paar korrels rijst op het voorhoofd, en een rood-geel gestreept touwtje om de pols. Op kantoor werden ook de computers betrokken in het ritueel: elk beeldscherm kreeg een rode stip, en het snoer van de muis kreeg een touwtje omgebonden!
Bij mijn collega thuis werd ik volgestopt met zoetigheid, een andere vaste gewoonte van Divali. Verder was het een groot komen en gaan van vrienden en familieleden. De vrouwen waren stuk voor stuk op z'n allermooist gekleed in met goud bestikte sari's en behangen met gouden juwelen. Ik had m'n best gedaan met m'n nieuwe Divali outfit, maar ik viel natuurlijk in het niets bij al deze pracht.
De kruitdamp was nauwelijks opgestegen of het volgende feest stond alweer voor de deur: ik werd 25! Ik wil iedereen in Nederland die mij verjaardagskaarten, -pakketten, -smsjes en -telefoontjes heeft gestuurd heel erg bedanken, of ze nou aangekomen zijn of niet! Weten dat er 5000 km verderop zoveel mensen aan je denken is fantastisch. Ik heb een topdag gehad. De avond voor mijn verjaardag heb ik doorgebracht in een hippe tent waar ik mijn nieuwe levensjaar kon inluiden met een glas wijn, de eerste in vier maanden! Mijn huisgenootjes hadden een taart met 'Happy Birthday Meinke' erop geschreven geregeld, ik heb een paar cd's met religieuze Hinduistische muziek gekregen en een Nederlands vriendinnetje had een Viva en een half rolletje Venco op de kop weten te tikken, dus mijn avond kon niet meer stuk.
Mijn verjaardag was tevens de laatste dag van mijn stage. Ondanks dat ik mijn laatste opdracht niet zo geslaagd vond, heb ik het toch heel erg naar mijn zin gehad bij HEDCON en heb ik ongelooflijk veel geleerd. Hoewel ik het niet erg vond dat ik nu verlost was van de evaluatie, vond ik het toch hee jammer dat mijn tijd bij deze organisatie af was gelopen. Uit het feit dat mijn baas mij op de valreep praktisch een baan aanbood kan ik opmaken dat hij het ook wel jammer vond dat ik wegging.
De volgende dag weer een feest: de verloving van de zus van mijn collega! Deze keer had ik geen halve maatregelen genomen en verscheen ik in een rood met gouddraad bestikte sari. Behalve dat ik soms het idee had dat ik meer aandacht kreeg dan de bruid was het geweldig. Klein detail van de Indiase gewoontes rondom verlovingsfeesten: hoewel er zo'n 35 familieleden van de kant van de schoonfamilie waren, schitterde de bruidegom zelf door afwezigheid! Toen het stel elkaar begin vorige maand voor het eerst zag, werd al direct besloten dat dit het zou worden. Op dat moment werden de verlovingsringen al uitgewisseld. De eerstvolgende keer wanneer het stel elkaar weer zal zien is tijdens de trouwerij, niet eerder. De verlovingsceremonie is eigenlijk gewoon een grote uitwisseling van kado's, om de band tussen beide families te bezegelen. Zo kregen alle vrouwelijke leden van de schoonfamilie sari's, de mannen kregen dekens en tafelkleden. De schoonfamilie verschafte de bruid tien nieuwe sari's, en gouden ringen, kettingen, enkelbandjes en armbanden. Er werd nog veel meer uitgewisseld.
De dag daarna zat ik om zeven uur 's ochtends in de bus op weg naar het volgende festijn, het kamelenfestival in Pushkar. Wat een gekkenhuis, geweldig! Tienduizenden mensen kwamen hier opaf: pelgrims die een bad nemen in het heilige meer van Pushkar, de meest bizar uitgedoste Sadhus (mensen die hun wereldse bezittingen hebben opgegeven om verlichting te vinden en bedelend rondtreken), eindeloos veel bedelaars, velen vreselijk gehandicapt, toeristen en fotografen uit alle windstreken, natuurlijk heeeeel veel kamelen en... Anita, een vriendinnetje uit Utrecht die met haar zus door India aan het reizen is. Samen met hen heb ik een paar dagen door Pushkar gestruind.
De afgelopen paar dagen heb ik hen door 'mijn' Jaipur mogen rondleiden. Dat kwam prima uit, want hoewel ik de afgelopen paar maanden heel Rajasthan heb doorkruisd, had ik van de stad waar ik woon alle touristische dingen nog maar weinig gezien. Dus hebben we een paar forten aan de rand van de stad bekeken, een mooie tempel en het stadspaleis. Maar de dames waren vooral erg onder de indruk van de shopping-heaven van de pink city van Jaipur en...tada... van mijn gedrevenheid in het afdingen!
Hoewel ik dus volop aan het genieten ben van mijn laatste weken in India, ben ik me ook zeer bewust dat het einde van mijn verblijf hier heel snel nadert. Natuurlijk heb ik zin om mijn familie en vriendje en vriendinnetjes weer te zien, maar ik vind het toch vooral erg jammer dat dit avontuur ten einde gaat komen. Ik doe nu veel dingen 'voor het laatst'. Zo had ik gisteravond mijn laatste 'trainee dinner', het wekelijkse etentje met alle aiesec-trainees. Volgende week ga ik met een paar huisgenootjes op mijn laatste trip, naar Mumbai (Bombay) en Goa (het strandoord van India). Daarna kom ik nog even terug naar Jaipur om mijn spullen op te halen, en dan zal het feest hier in India voor mij tot een einde komen.
Op de belangrijkste avond van Divali was ik bij mijn collega thuis uitgenodigd. Eerst gingen we naar ons kantoor om daar een puja, een gebedsritueel uit te voeren. Een belangrijk deel van het festival draait namelijk om Lakshmi, de godin van het geld, en het is natuurlijk erg belangrijk om haar ook op kantoor gunstig te stemmen. Elke puja gaat gepaard met het plaatsen van een rode stip met een paar korrels rijst op het voorhoofd, en een rood-geel gestreept touwtje om de pols. Op kantoor werden ook de computers betrokken in het ritueel: elk beeldscherm kreeg een rode stip, en het snoer van de muis kreeg een touwtje omgebonden!
Bij mijn collega thuis werd ik volgestopt met zoetigheid, een andere vaste gewoonte van Divali. Verder was het een groot komen en gaan van vrienden en familieleden. De vrouwen waren stuk voor stuk op z'n allermooist gekleed in met goud bestikte sari's en behangen met gouden juwelen. Ik had m'n best gedaan met m'n nieuwe Divali outfit, maar ik viel natuurlijk in het niets bij al deze pracht.
De kruitdamp was nauwelijks opgestegen of het volgende feest stond alweer voor de deur: ik werd 25! Ik wil iedereen in Nederland die mij verjaardagskaarten, -pakketten, -smsjes en -telefoontjes heeft gestuurd heel erg bedanken, of ze nou aangekomen zijn of niet! Weten dat er 5000 km verderop zoveel mensen aan je denken is fantastisch. Ik heb een topdag gehad. De avond voor mijn verjaardag heb ik doorgebracht in een hippe tent waar ik mijn nieuwe levensjaar kon inluiden met een glas wijn, de eerste in vier maanden! Mijn huisgenootjes hadden een taart met 'Happy Birthday Meinke' erop geschreven geregeld, ik heb een paar cd's met religieuze Hinduistische muziek gekregen en een Nederlands vriendinnetje had een Viva en een half rolletje Venco op de kop weten te tikken, dus mijn avond kon niet meer stuk.
Mijn verjaardag was tevens de laatste dag van mijn stage. Ondanks dat ik mijn laatste opdracht niet zo geslaagd vond, heb ik het toch heel erg naar mijn zin gehad bij HEDCON en heb ik ongelooflijk veel geleerd. Hoewel ik het niet erg vond dat ik nu verlost was van de evaluatie, vond ik het toch hee jammer dat mijn tijd bij deze organisatie af was gelopen. Uit het feit dat mijn baas mij op de valreep praktisch een baan aanbood kan ik opmaken dat hij het ook wel jammer vond dat ik wegging.
De volgende dag weer een feest: de verloving van de zus van mijn collega! Deze keer had ik geen halve maatregelen genomen en verscheen ik in een rood met gouddraad bestikte sari. Behalve dat ik soms het idee had dat ik meer aandacht kreeg dan de bruid was het geweldig. Klein detail van de Indiase gewoontes rondom verlovingsfeesten: hoewel er zo'n 35 familieleden van de kant van de schoonfamilie waren, schitterde de bruidegom zelf door afwezigheid! Toen het stel elkaar begin vorige maand voor het eerst zag, werd al direct besloten dat dit het zou worden. Op dat moment werden de verlovingsringen al uitgewisseld. De eerstvolgende keer wanneer het stel elkaar weer zal zien is tijdens de trouwerij, niet eerder. De verlovingsceremonie is eigenlijk gewoon een grote uitwisseling van kado's, om de band tussen beide families te bezegelen. Zo kregen alle vrouwelijke leden van de schoonfamilie sari's, de mannen kregen dekens en tafelkleden. De schoonfamilie verschafte de bruid tien nieuwe sari's, en gouden ringen, kettingen, enkelbandjes en armbanden. Er werd nog veel meer uitgewisseld.
De dag daarna zat ik om zeven uur 's ochtends in de bus op weg naar het volgende festijn, het kamelenfestival in Pushkar. Wat een gekkenhuis, geweldig! Tienduizenden mensen kwamen hier opaf: pelgrims die een bad nemen in het heilige meer van Pushkar, de meest bizar uitgedoste Sadhus (mensen die hun wereldse bezittingen hebben opgegeven om verlichting te vinden en bedelend rondtreken), eindeloos veel bedelaars, velen vreselijk gehandicapt, toeristen en fotografen uit alle windstreken, natuurlijk heeeeel veel kamelen en... Anita, een vriendinnetje uit Utrecht die met haar zus door India aan het reizen is. Samen met hen heb ik een paar dagen door Pushkar gestruind.
De afgelopen paar dagen heb ik hen door 'mijn' Jaipur mogen rondleiden. Dat kwam prima uit, want hoewel ik de afgelopen paar maanden heel Rajasthan heb doorkruisd, had ik van de stad waar ik woon alle touristische dingen nog maar weinig gezien. Dus hebben we een paar forten aan de rand van de stad bekeken, een mooie tempel en het stadspaleis. Maar de dames waren vooral erg onder de indruk van de shopping-heaven van de pink city van Jaipur en...tada... van mijn gedrevenheid in het afdingen!
Hoewel ik dus volop aan het genieten ben van mijn laatste weken in India, ben ik me ook zeer bewust dat het einde van mijn verblijf hier heel snel nadert. Natuurlijk heb ik zin om mijn familie en vriendje en vriendinnetjes weer te zien, maar ik vind het toch vooral erg jammer dat dit avontuur ten einde gaat komen. Ik doe nu veel dingen 'voor het laatst'. Zo had ik gisteravond mijn laatste 'trainee dinner', het wekelijkse etentje met alle aiesec-trainees. Volgende week ga ik met een paar huisgenootjes op mijn laatste trip, naar Mumbai (Bombay) en Goa (het strandoord van India). Daarna kom ik nog even terug naar Jaipur om mijn spullen op te halen, en dan zal het feest hier in India voor mij tot een einde komen.
Posts
