Pushkar

Deze week zou ik op de helft van mijn avontuur in India zijn. Maar dat idee beviel me maar niets, er is hier nog zoveel te doen! Dus daarom heb ik maar besloten om nog een paar weken aan mijn verblijf vast te plakken. In die paar weken ga ik in ieder geval naar de Pushkar Camel Fair, een groot festijn waar jaarlijks zo'n 200 000 mensen opaf komen, die zo'n 50 000 kamelen met zich mee brengen. Dat wil ik niet missen! De rest van de tijd moet nog ingevuld worden, maar dat gaat vast geen probleem vormen.

Dit weekend ben ik er weer opuit geweest. Met Goska, mijn nieuwe Poolse huisgenootje, ben ik naar Ajmer en Pushkar getrokken. Geen nachtelijke busreizen deze keer, want deze steden liggen slechts 2,5 uur van Jaipur vandaan. Zaterdagochtend vertrokken we naar Ajmer. Dit is een religieus centrum voor moslims omdat een Sufi heilige (ik bespaar jullie zijn onuitsprekelijke naam) hier begraven ligt. De Dargah, het complex waar zijn tombe te vinden is, is een van de belangrijkste bestemmingen in India voor Islamitische pelgrims. Op weg hiernaartoe liepen we door een prachtige kleurrijke bazaar. De Dargah zelf was een drukte van belang. De kleine ruimte waar de tombe van de heilige staat was volledig volgepakt met mensen die offers brachten en een ronde om te tombe probeerden te maken. Wij waren de enige westerlingen, en vormden een geweldige attractie. Goska heeft een digitale camera, wat ons nog veel interessanter maakt. Mensen vinden het fantastisch om te poseren en het resultaat te bekijken. Sowieso waren we volgens mij de enige westerlingen toeristen in Ajmer.

Hierna gingen we naar de Nasiyan Temple. Deze tempel wordt ook wel Golden Temple genoemd, omdat binnenin een enorme maquette, twee verdiepingen hoog, volledig in goud, te vinden is, die de Jainistische visie van het universum weergeeft. Heel erg tof.

Hierna gingen we met de bus naar Pushkar. Het was een mooie rit, en we konden Ajmer prachtig zien liggen vanaf de heuvels. Volgens de legende is het meer van Pushkar ontstaan waar Brahma een lotusbloem vanuit de hemel heeft laten vallen. Daarom is het een belangrijk bedevaartsoord voor Hindus. Een bad in dit meer heeft een reinigende werking. Een ritueel door een priester bij het meer geeft geluk en een nieuw karma of iets dergelijks. Natuurlijk heb ik dit ritueel ondergaan.

Pushkar is de enige stad waar Brahma (zeg maar de hoofdgod van het Hinduisme, maar vertel niet verder dat ik dat zo gezegd heb) vereerd mag worden. De Brahma tempel die hier staat is dan ook de enige in India. De stad herbergt zo'n 400 tempels gewijd aan andere goden, echt op elke hoek van de straat staat een tempel. De bijzondere sfeer in de stad trekt niet alleen veel pelgrims, maar ook heel veel toeristen, en dan vooral heel veel hippies. Die worden onder andere aangetrokken door de Special Lassis, een yoghurtdrank met wiet of marihuana erin vermengd, die hier verkrijgbaar zijn. Het is echt een toeristen trekpleister, met veel winkeltjes met vage hippiekleren, en in het hoogseizoen moet het wel erg vol zijn. Maar nu waren er weinig toeristen.

We hadden zonder het zelf door te hebben het perfecte weekend uitgezocht om naar Pushkar te gaan. Dit weekend werd namelijk Janmashtami, de verjaardag van Krishna, gevierd. Op zaterdagavond bleef iedereen op, om op middernacht de geboorte van Krishna te vieren. In de tempels werd de hele avond muziek gemaakt. De stad met zijn 400 tempels was een kakafonie van muziek, geweldig. Ook de volgende dag waren er verschillende optochten en festivals.

Zoals misschien wel uit het bovestaande duidelijk wordt, is mijn kennis over het Hinduisme nog zeer beperkt. Ik haal de goden steeds door elkaar en herken ze slecht op afbeeldingen. Ook van de rituelen in de tempels snap ik niet veel. Ik ken ze nu wel, maar begrijp weinig van wat erachter schuilt. Vorige week zat ik op een ochtend op kantoor, toen opeens vanuit het huis naast ons kantoor een soort van gezang opsteeg. Een gezelschap van zes man zou gedurende 24 uur de gehele Bhagavad Gita reciteren. Een flinke luidspreker was op het balkon geplaatst, zodat het hele buurt kon meegenieten.

Pas de volgende dag werd mij duidelijk dat dit gebeuren ter gelegenheid van de verjaardag van de zoon des huizes was, die welliefst twee jaar werd. De binnenplaats van ons kantoor was omgetoverd tot gaarkeuken, waar vanaf s ochtends vroeg een enorm maal werd bereid. Op houtvuur, waardoor het kantoor geheel blauw kwam te staan. Ook ik was uitgenodigd voor de maaltijd s avonds. Beetje jammer alleen dat ze me dat niet van tevoren gezegd hadden, zodat ik in mn afgeragte klofje tussen de meest prachtige saris terecht kwam. Het feest vond plaats op het dak van mijn kantoor.

Als ik de vader van de jarige mocht geloven was dit niet zo'n grote viering, met 'slechts' 50 van de meest naaste familieleden. Ik mocht kennis maken met de bedovergrootvader van het feestvarken, die 98 jaar oud was en een erg fitte indruk maakte. Hij sprak prima Engels en vertelde dat hij elke morgen om vier uur opstaat om yoga oefeningen te doen een een stuk te wandelen. Geweldig om vijf generaties naast elkaat te zien. Het is hier de gewoonte dat de jarige de taart aansnijdt en stukjes aan de aanwezigen voert. Als het even kan wordt de jarige flink ingezeept met taart en slagroom. In dit geval mocht de tweejarige de enorme taart aansnijden, en gaf hij het eerste stukje aan zijn bedovergrootvader. Erg tof.

Voor de maaltijd werden twee lange smalle kleden uitgerold, waar iedereen in rijen in kleermakerszit op ging zitten. De familie liep langs om het eten uit te delen. Het was heerlijk. Erg leuk om dit mee te maken, maar nog steeds snap ik niet helemaal waaraan dit jochie nou dit hele festijn aan te danken had...