Weer twee weken voorbij, weer veel meegemaakt. Hard gewerkt en veel lol gemaakt.
Hard gewerkt omdat ik dacht voor elkaar gekregen te hebben dat een mevrouw van Novib langs zou komen bij onze organisatie. We wilden per se nog een paar dingen af hebben voor haar bezoek. Helaas heeft ze haar bezoek af moeten zeggen, dus was alle opschudding voor niets. Ondanks deze tegenvaller vind ik m'n werk nog steeds erg leuk.
Veel lol, want bijna elke avond is er wel ergens iets te doen, een etentje of een feestje. Elke woensdagavond is er sowieso trainee dinner, een etentje met alle trainees en veel aiesecers, meestal gevolgd door een bezoekje aan een van de schaarse cafes die Jaipur kent. Altijd als er een trainee naar huis gaat is dat rede voor een afscheidsfeestje, en aangezien het verloop in de trainee-populatie groot is, is er vaak rede voor een feestje. Soms is het zelfs een beetje te veel, want er moet de volgende dag natuurlijk weer gewoon gewerkt worden.
Afgelopen woensdag was er een trainee dinner in een heus soort van partycentrum aan de rand van Jaipur. Echt een hele hippe tent, zou zo in Utrecht kunnen staan. Maar natuurlijk viel de stroom uit, en dan weet je weer dat je toch echt in India bent.
Vorige week was er een staking van rikshaw drivers. "Autorikshaws are a pretty low life form in the traffic hierarchy, but they act as if they own the roads. What they lack in size, they make up for in numbers. They’re noisy, uncomfortable, and polluting. Whenever autorikshaws drivers go on strike, traffic flows so smoothly, it hardly seems like India anymore. Still, everybody is vastly relieved when they get back on the job, because the city cannot function without them." Aldus een van mijn boeken over India.
En inderdaad, toen ik 's avonds op weg ging naar weer een afscheidsfeestje viel het me al op hoe rustig het op straat was. Op de plek waar normaal de rikshaws staan te wachten was het leeg, en even verderop was ook niets te vinden. Uiteindelijk vond ik er toch eentje, die mij voor een te hoog bedrag (welliefst anderhalve euro) wel wilde brengen. Waarschijnlijk was dit de enige rikshaw die in de hele stad te vinden was, want toen ik op het feestje aankwam was iedereen erg verbaasd dat ik er een had kunnen vinden. Wanneer fanatieke stakers een rikshaw vinden die niet meedoet met de staking, wordt zowel de driver als de rikshaw flink in elkaar geslagen, zo wist een Nederlandse ooggetuige mij te vertellen.
De rede voor de staking scheen te zijn dat de politie nu daadwerkelijk af zou gaan dwingen dat de rikshaws op de meter gingen rijden. Elke rikshaw heeft een meter, maar die hangt er vooral voor de decoratie. De prijs wordt altijd van tevoren afgesproken. Nu, anderhalve week na de staking, is dat natuurlijk nog steeds zo, met dat verschil dat er voor de vorm een haal aan de meter gegeven wordt en tussen de klant en de driver naast de prijs nu ook wordt afgesproken dat wanneer de politie controleert, we zullen zeggen dat we op de meter rijden. Een andere rede voor de staking was dat de politie niet meer toe zou staan dat er meer dan vier passagiers in een rikshaw zitten. Met z'n vijven achterin de rikshaw geperst en dan nog eentje voorin bij de chaufeur is heel normaal, en met een beetje goede wil kan er nog veel meer in gepropt.
Allemaal mooi en aardig, maar hoe ik nu naar huis zou komen was een andere vraag! Nog een autorikshaw vinden was onmogelijk. Maar dan zijn er natuurlijk altijd nog de cycle rikshaws. Hoewel cycle rikshaw drivers altijd om het hardst bedelen of ze je alsjeblieft ergens heen kunnen brengen, probeer ik ze toch vaak te ontwijken, omdat ik me een verschikkelijke uitbuiter voel als ik me zo laat rondfietsen. Deze mensen zijn echt zo arm, de meesten hebben weinig anders dan hun fiets, waar ze ook op slapen. De cycle rikshaw drivers staakten gelukkig niet, en natuurlijk was er wel eentje bereid om me naar huis te brengen, ruim een half uur stevig doortrappen, voor tachtig eurocent.
Afgelopen weekend ben ik er weer op uit geweest. Een trainee had een tripje naar Samode georganiseerd, een dorp niet ver van Jaipur vandaan. De organisatie waar zij werkt probeert het toerisme in Jaipur te bevorderen en heeft een project gestart waarbij mensen kunnen verblijven bij gastgezinnen. Wij, de trainees, dienden als proefkonijnen waarop de toekomstige gastgezinnen konden oefenen.
Afgelopen zaterdag gingen we eerst op bezoek bij een shelter voor dakloze kinderen in Jaipur, gerund door dezelfde organisatie. Daar woonden vijfentwintig jongetjes die door de organisatie van straat geplukt waren. Allemaal in dezelfde bloesjes zaten ze vol verwachtig op ons te wachten toen we aankwamen. Ons werd verteld dat alleen Jaipur al naar schatting zo´n tienduizend straatkinderen telt, en dat er maar een paar opvanghuizen zijn. Veel kinderen lopen weg van huis omdat ze mishandeld worden, of omdat hun ouders niet voor hen kunnen zorgen.
Daarna dus op naar Samode. Stel je geen volstrekt afgelegen gehucht met hutjes in de bush bush voor, want zo was het niet. Samode heeft tienduizend inwoners en gewoon stenen huizen. Maar de sfeer was natuurlijk wel anders dan in de grote stad. En hoewel ik hier in Jaipur natuurlijk ook in het huis van een Indiase familie woon, was dit toch een andere ervaring. Het gastgezin waar ik samen met Jacobine uit Utrecht sliep was geweldig. Alleen papa en de oudste dochter spraken een beetje Engels, maar we kwamen er prima uit.
Zondag hebben we Samode bekeken. Gedurende twee weken was er een festival aan de gang rondom de tempel op de top van de heuvel bij het dorp. Het verhaal is dat er eens zeven engelen gingen baden in het meertje op de heuvel (geen meer te bekennen, maar die schijnt er geweest te zijn). Een god zag hen en stal hun kleren. De engelen smeekten vervolgens of ze hun kleren terugmochten, en uiteindelijk stemde de god toe, mits ze twee maal per jaar gedurende vijftien dagen naar deze plek terug zouden keren om de ziekten van de mensen te genezen.
Wat er nu hier gebeurt tijdens deze twee periodes van vijftien dagen is echt ongelooflijk. Mensen komen vanuit alle windstreken naar deze plek, en ontdoen zich van hun kleren, in de verwachting dat ze genezen worden van hun ziekte. Wanneer ze een ziekte of ongemak aan hun bovenlichaam hebben gooien ze hun bovenkleren weg, als ze iets hebben aan hun onderlichaam, doen ze hun broek weg. Of gewoon maar al hun kleren, voor de zekerheid. De plek waar het meer geweest zou zijn was dan ook bezaaid met kleren, en hier en daar een klein offervuurtje. En stront, heel veel stront, want mensen geloven blijkbaar ook dat dat zou kunnen helpen. Rondom de tempel was het een drukte van belang en een gekrioel van mensen. Voor de tempel zaten twee mannen met slangen, die natuurlijk ook heilig waren. Ik had het idee dat de mensen die hier kwamen vooral van tribale afkomst waren.
Naast deze tempel had het dorp nog een paleis te bieden, maar wat paleizen en forten betreft ben ik al erg verwend geworden, en vond ik deze niet zo bijster interessant. Verder had Samode vooral erg veel kinderen, die achter ons aan renden en eindeloos om geld, pennen en chocolade schreeuwden, wat behoorlijk op de zenuwen gaat werken.
Dit weekend ga ik er samen met Jacobine voor een week tussenuit, op naar de Himalaya´s! Zaterdagavond vertrekken we eerst richting Amritsar het religieuze centrum van de Sikhs. Daarna gaan we naar Dharamsala, waar de Tibetaanse regering in ballingschap zetelt, en McLeod Ganj, waar de Dalai Lama zijn residentie houdt. Ik zal weer veel te vertellen hebben in mijn volgende weblog!
Hard gewerkt omdat ik dacht voor elkaar gekregen te hebben dat een mevrouw van Novib langs zou komen bij onze organisatie. We wilden per se nog een paar dingen af hebben voor haar bezoek. Helaas heeft ze haar bezoek af moeten zeggen, dus was alle opschudding voor niets. Ondanks deze tegenvaller vind ik m'n werk nog steeds erg leuk.
Veel lol, want bijna elke avond is er wel ergens iets te doen, een etentje of een feestje. Elke woensdagavond is er sowieso trainee dinner, een etentje met alle trainees en veel aiesecers, meestal gevolgd door een bezoekje aan een van de schaarse cafes die Jaipur kent. Altijd als er een trainee naar huis gaat is dat rede voor een afscheidsfeestje, en aangezien het verloop in de trainee-populatie groot is, is er vaak rede voor een feestje. Soms is het zelfs een beetje te veel, want er moet de volgende dag natuurlijk weer gewoon gewerkt worden.
Afgelopen woensdag was er een trainee dinner in een heus soort van partycentrum aan de rand van Jaipur. Echt een hele hippe tent, zou zo in Utrecht kunnen staan. Maar natuurlijk viel de stroom uit, en dan weet je weer dat je toch echt in India bent.
Vorige week was er een staking van rikshaw drivers. "Autorikshaws are a pretty low life form in the traffic hierarchy, but they act as if they own the roads. What they lack in size, they make up for in numbers. They’re noisy, uncomfortable, and polluting. Whenever autorikshaws drivers go on strike, traffic flows so smoothly, it hardly seems like India anymore. Still, everybody is vastly relieved when they get back on the job, because the city cannot function without them." Aldus een van mijn boeken over India.
En inderdaad, toen ik 's avonds op weg ging naar weer een afscheidsfeestje viel het me al op hoe rustig het op straat was. Op de plek waar normaal de rikshaws staan te wachten was het leeg, en even verderop was ook niets te vinden. Uiteindelijk vond ik er toch eentje, die mij voor een te hoog bedrag (welliefst anderhalve euro) wel wilde brengen. Waarschijnlijk was dit de enige rikshaw die in de hele stad te vinden was, want toen ik op het feestje aankwam was iedereen erg verbaasd dat ik er een had kunnen vinden. Wanneer fanatieke stakers een rikshaw vinden die niet meedoet met de staking, wordt zowel de driver als de rikshaw flink in elkaar geslagen, zo wist een Nederlandse ooggetuige mij te vertellen.
De rede voor de staking scheen te zijn dat de politie nu daadwerkelijk af zou gaan dwingen dat de rikshaws op de meter gingen rijden. Elke rikshaw heeft een meter, maar die hangt er vooral voor de decoratie. De prijs wordt altijd van tevoren afgesproken. Nu, anderhalve week na de staking, is dat natuurlijk nog steeds zo, met dat verschil dat er voor de vorm een haal aan de meter gegeven wordt en tussen de klant en de driver naast de prijs nu ook wordt afgesproken dat wanneer de politie controleert, we zullen zeggen dat we op de meter rijden. Een andere rede voor de staking was dat de politie niet meer toe zou staan dat er meer dan vier passagiers in een rikshaw zitten. Met z'n vijven achterin de rikshaw geperst en dan nog eentje voorin bij de chaufeur is heel normaal, en met een beetje goede wil kan er nog veel meer in gepropt.
Allemaal mooi en aardig, maar hoe ik nu naar huis zou komen was een andere vraag! Nog een autorikshaw vinden was onmogelijk. Maar dan zijn er natuurlijk altijd nog de cycle rikshaws. Hoewel cycle rikshaw drivers altijd om het hardst bedelen of ze je alsjeblieft ergens heen kunnen brengen, probeer ik ze toch vaak te ontwijken, omdat ik me een verschikkelijke uitbuiter voel als ik me zo laat rondfietsen. Deze mensen zijn echt zo arm, de meesten hebben weinig anders dan hun fiets, waar ze ook op slapen. De cycle rikshaw drivers staakten gelukkig niet, en natuurlijk was er wel eentje bereid om me naar huis te brengen, ruim een half uur stevig doortrappen, voor tachtig eurocent.
Afgelopen weekend ben ik er weer op uit geweest. Een trainee had een tripje naar Samode georganiseerd, een dorp niet ver van Jaipur vandaan. De organisatie waar zij werkt probeert het toerisme in Jaipur te bevorderen en heeft een project gestart waarbij mensen kunnen verblijven bij gastgezinnen. Wij, de trainees, dienden als proefkonijnen waarop de toekomstige gastgezinnen konden oefenen.
Afgelopen zaterdag gingen we eerst op bezoek bij een shelter voor dakloze kinderen in Jaipur, gerund door dezelfde organisatie. Daar woonden vijfentwintig jongetjes die door de organisatie van straat geplukt waren. Allemaal in dezelfde bloesjes zaten ze vol verwachtig op ons te wachten toen we aankwamen. Ons werd verteld dat alleen Jaipur al naar schatting zo´n tienduizend straatkinderen telt, en dat er maar een paar opvanghuizen zijn. Veel kinderen lopen weg van huis omdat ze mishandeld worden, of omdat hun ouders niet voor hen kunnen zorgen.
Daarna dus op naar Samode. Stel je geen volstrekt afgelegen gehucht met hutjes in de bush bush voor, want zo was het niet. Samode heeft tienduizend inwoners en gewoon stenen huizen. Maar de sfeer was natuurlijk wel anders dan in de grote stad. En hoewel ik hier in Jaipur natuurlijk ook in het huis van een Indiase familie woon, was dit toch een andere ervaring. Het gastgezin waar ik samen met Jacobine uit Utrecht sliep was geweldig. Alleen papa en de oudste dochter spraken een beetje Engels, maar we kwamen er prima uit.
Zondag hebben we Samode bekeken. Gedurende twee weken was er een festival aan de gang rondom de tempel op de top van de heuvel bij het dorp. Het verhaal is dat er eens zeven engelen gingen baden in het meertje op de heuvel (geen meer te bekennen, maar die schijnt er geweest te zijn). Een god zag hen en stal hun kleren. De engelen smeekten vervolgens of ze hun kleren terugmochten, en uiteindelijk stemde de god toe, mits ze twee maal per jaar gedurende vijftien dagen naar deze plek terug zouden keren om de ziekten van de mensen te genezen.
Wat er nu hier gebeurt tijdens deze twee periodes van vijftien dagen is echt ongelooflijk. Mensen komen vanuit alle windstreken naar deze plek, en ontdoen zich van hun kleren, in de verwachting dat ze genezen worden van hun ziekte. Wanneer ze een ziekte of ongemak aan hun bovenlichaam hebben gooien ze hun bovenkleren weg, als ze iets hebben aan hun onderlichaam, doen ze hun broek weg. Of gewoon maar al hun kleren, voor de zekerheid. De plek waar het meer geweest zou zijn was dan ook bezaaid met kleren, en hier en daar een klein offervuurtje. En stront, heel veel stront, want mensen geloven blijkbaar ook dat dat zou kunnen helpen. Rondom de tempel was het een drukte van belang en een gekrioel van mensen. Voor de tempel zaten twee mannen met slangen, die natuurlijk ook heilig waren. Ik had het idee dat de mensen die hier kwamen vooral van tribale afkomst waren.
Naast deze tempel had het dorp nog een paleis te bieden, maar wat paleizen en forten betreft ben ik al erg verwend geworden, en vond ik deze niet zo bijster interessant. Verder had Samode vooral erg veel kinderen, die achter ons aan renden en eindeloos om geld, pennen en chocolade schreeuwden, wat behoorlijk op de zenuwen gaat werken.
Dit weekend ga ik er samen met Jacobine voor een week tussenuit, op naar de Himalaya´s! Zaterdagavond vertrekken we eerst richting Amritsar het religieuze centrum van de Sikhs. Daarna gaan we naar Dharamsala, waar de Tibetaanse regering in ballingschap zetelt, en McLeod Ganj, waar de Dalai Lama zijn residentie houdt. Ik zal weer veel te vertellen hebben in mijn volgende weblog!
Posts
