Hallo iedereen!
Ik ben alweer bijna een maand in India, time DOES fly when you're having fun!
Afgelopen weekend heb ik weer een prachtige trip gemaakt, ditmaal naar Jodhpur. Vrijdagavond gingen we daar met een groep van 13 trainees per sleeper bus naartoe. Dat zijn bussen die boven de stoelen een soort van bedden hebben. Het idee van een bed in de bus is leuk, maar de wegen zijn zo hobbelig dat er van slapen niet veel terecht komt.
Hoewel Jodhpur maar ongeveer tweehonder kilometer van Japur vandaan ligt, duurde de reis ruim zeven uur. Om half vier s nachts kwamen we met kleine oogjes in Jodhpur aan. Onderweg naat het hotel, gelegen in de oude ommuurde stad, moest de rikshaw zich door steeds smallere straatjes wringen, ondertussen tientallen slapende koeien ontwijkend. We passeerden een marktplaats, waar allemaal mensen op hun marktkarren lagen te slapen. Het was doodstil, en alles werd beschenen door een waterige volle maan. Het was een surrealistisch gezicht.
In het hotel bleek dat we onze kamers pas s ochtends na tienen in konden. Maar we konden wel op het dak van het hotel wachten. Terwijl ik op een bank op het dak nog wat probeerde te slapen, ontwaakte de stad langzaam met de oproep tot het gebed vanuit verschillende moskeeen. Het was een magisch geluid. Toen het eenmaal licht werd, bleek wat voor een prachtig uitzicht op de stad we hadden vanuit ons dakterras. We konden een groot deel van de stad overzien, en zaten aan de voet van de rots waarop het fort, de grootste bezienswaardigheid van de stad, is gebouwd.
Jodhpur staat bekend om zn blauwgeschilderde huizen in de ommuurde stad. Oorspronkelijk verfden alleen de Brahmans, de leden van de priesterkaste, hun huis blauw, maar tegenwoordig mag iedereen dat doen. Het geeft een schilderachtig gezicht.
Het fort torent boven de hele stad uit. De bouw van dit complex begon in de 15e eeuw en heeft eeuwen in beslag genomen. Hier gingen we zaterdagochtend als eerste naartoe. Het fort heeft de reputatie de mooiste van Rajasthan te zijn, en dat geloof ik graag, want de verschillende gebouwen binnen het fort waren werkelijk adembenemend mooi. Er was een zeer geode audio tour beschikbaar, de eerste in zijn soort in Rajasthan, wat als bijkomend voordeel had dat de opdringerige guides buiten spel waren gezet.
In een deel van het complex woont de Maharaja trouwens nog steeds. De rijkdommen die in de verschillende stallen uiteengezet werden geeft een idee over hoe verschrikkelijk rijk de Maharajas geweest moeten zijn. Het uitzicht over de stad vanuit het fort was prachtig. Na dit hoogtepunt gingen we een tempel bekijken die was gebouwd ter herinnering aan een Maharaja. Verder hebben we een tijd doorgebracht op de bazaar van de stad.
's Avonds wilde een deel van de groep nog wat gaan drinken. Ergens 'even' wat gaan drinken veroorzaakt altijd problemen. India (of in ieder geval Rajasthan) kent geen nachtleven van zichzelf. Vrijwel alle hotels en restaurants hebben ook geen drankvergunning. Alcohol wordt door Indiers gewoon weinig gedronken. Het fenomeen 'café is hier eigenlijk onbekend, hoewel er wel verschillende koffiehuizen zijn. Meestal kom je dan ook bij een sjiek hotel terecht.
Iets ondernemen, wat dan ook, duurt hier sowieso altijd minstens twee keer zo lang dan je gewend bent, en meestal verloopt alles anders dan je gepland had. Wanneer je met een groep bent duurt het allemaal nog veel langer. Het duurde dan ook werkelijk een eeuwigheid voordat we met de groep op weg waren en een tent hadden gevonden waar ze voor niet astronomisch hoge prijzen een biertje verkochten.
Op zulk soort momenten, wanneer alles op zn elfendertigst gaat, moet ik mn best doen om mijn goede humeur te bewaren en te blijven genieten van de dingen die ik om me heen zie: een prachtig versierde rikshaw, tot knipperende discolichtjes aantoe, een groep mensen die zingend gebeden reciteert bij een tempel, een bruiloft met stampende muziek en prachtig aangeklede olifanten.
De volgende dag hebben we nog een paleis bekeken. Deze was van recente datum, pas in 1943 was die af. De bouw was begonnen als een sort sociaal werkgelegenheidsproject tijdens een periode van grote droogte. Gedurende tientallen jaren hebben duizenden mensen daaraan gebouwd. Nog maar enkele jaren konden de Maharajas van hun nieuwe paleis in volle glorie genieten, want na de Indiase onafhankelijkheid in 1947 raakten zij hun macht grotendeels kwijt. De architectuur van dit paleis vond ik erg bijzonder, een combinatie van Indiase en Europese stijlen. Het paleis is tegenwoordig een hotel, en grote delen van het gebouw waren niet toegankelijk voor bezoekers. Dat was wel jammer.
's Middags waren we uitgenodigd voor de lunch bij de familie van een van de aiesecers thuis. Ook weer zo'n prachtig voorbeeld van de gastvrijheid hier, zomaar een groep wildvreemde studenten te eten uitnodigen. We werden gedwongen de snoepjes die we als kado hadden meegenomenen zelf op te eten.
De terugreis was erg zwaar. Ik lag met een van mn huisgenootjes in het achterste bed. Aangezien de vering achterin niet werkte, kwam ik na twee uur volledig beurs, bezweet en misselijk uit mn cabine. De rest van de reis hebben we voorin bij de chauffeur doorberacht, opgekropt tussen een wisselend gezelschap tabak kauwende mannen die ons gezelfschap bijzonder interessant vonden, met de voordeur van de bus open. Die mensen reden kleine stukjes illegaal mee, tegen een kleine betaling aan de chauffeur.
Rond half vier s nachts kwam ik thuis, om vervolgens om half tien weer fris en vrolijk achter mn bureautje te zitten. Op het werk gaat het prima. Mijn eerste klus, de brochure voor HEDCON is ongeveer af. Verder ben ik veel bezig met het redigeren van stukken. Daar komt nog best wel veel bij kijken, omdat ik de stukken vaak in nog zeer rudimentaire vorm, met weinig structuur en extreem veel taalfouten, aangeleverd krijg, zodat ik ze min of meer moet herschrijven.
Vorige week was het mijn beurt voor de buikkrampen en bijbehorende ellende. Nu met de regentijd moet je nog meer oppassen met wat je eet en drinkt. Ik was dan ook niet de enige die iets verkeerds gegeten had: twee van mijn huisgenoten waren ook ziek.
Tot zover,
Liefs van Meinke
Ik ben alweer bijna een maand in India, time DOES fly when you're having fun!
Afgelopen weekend heb ik weer een prachtige trip gemaakt, ditmaal naar Jodhpur. Vrijdagavond gingen we daar met een groep van 13 trainees per sleeper bus naartoe. Dat zijn bussen die boven de stoelen een soort van bedden hebben. Het idee van een bed in de bus is leuk, maar de wegen zijn zo hobbelig dat er van slapen niet veel terecht komt.
Hoewel Jodhpur maar ongeveer tweehonder kilometer van Japur vandaan ligt, duurde de reis ruim zeven uur. Om half vier s nachts kwamen we met kleine oogjes in Jodhpur aan. Onderweg naat het hotel, gelegen in de oude ommuurde stad, moest de rikshaw zich door steeds smallere straatjes wringen, ondertussen tientallen slapende koeien ontwijkend. We passeerden een marktplaats, waar allemaal mensen op hun marktkarren lagen te slapen. Het was doodstil, en alles werd beschenen door een waterige volle maan. Het was een surrealistisch gezicht.
In het hotel bleek dat we onze kamers pas s ochtends na tienen in konden. Maar we konden wel op het dak van het hotel wachten. Terwijl ik op een bank op het dak nog wat probeerde te slapen, ontwaakte de stad langzaam met de oproep tot het gebed vanuit verschillende moskeeen. Het was een magisch geluid. Toen het eenmaal licht werd, bleek wat voor een prachtig uitzicht op de stad we hadden vanuit ons dakterras. We konden een groot deel van de stad overzien, en zaten aan de voet van de rots waarop het fort, de grootste bezienswaardigheid van de stad, is gebouwd.
Jodhpur staat bekend om zn blauwgeschilderde huizen in de ommuurde stad. Oorspronkelijk verfden alleen de Brahmans, de leden van de priesterkaste, hun huis blauw, maar tegenwoordig mag iedereen dat doen. Het geeft een schilderachtig gezicht.
Het fort torent boven de hele stad uit. De bouw van dit complex begon in de 15e eeuw en heeft eeuwen in beslag genomen. Hier gingen we zaterdagochtend als eerste naartoe. Het fort heeft de reputatie de mooiste van Rajasthan te zijn, en dat geloof ik graag, want de verschillende gebouwen binnen het fort waren werkelijk adembenemend mooi. Er was een zeer geode audio tour beschikbaar, de eerste in zijn soort in Rajasthan, wat als bijkomend voordeel had dat de opdringerige guides buiten spel waren gezet.
In een deel van het complex woont de Maharaja trouwens nog steeds. De rijkdommen die in de verschillende stallen uiteengezet werden geeft een idee over hoe verschrikkelijk rijk de Maharajas geweest moeten zijn. Het uitzicht over de stad vanuit het fort was prachtig. Na dit hoogtepunt gingen we een tempel bekijken die was gebouwd ter herinnering aan een Maharaja. Verder hebben we een tijd doorgebracht op de bazaar van de stad.
's Avonds wilde een deel van de groep nog wat gaan drinken. Ergens 'even' wat gaan drinken veroorzaakt altijd problemen. India (of in ieder geval Rajasthan) kent geen nachtleven van zichzelf. Vrijwel alle hotels en restaurants hebben ook geen drankvergunning. Alcohol wordt door Indiers gewoon weinig gedronken. Het fenomeen 'café is hier eigenlijk onbekend, hoewel er wel verschillende koffiehuizen zijn. Meestal kom je dan ook bij een sjiek hotel terecht.
Iets ondernemen, wat dan ook, duurt hier sowieso altijd minstens twee keer zo lang dan je gewend bent, en meestal verloopt alles anders dan je gepland had. Wanneer je met een groep bent duurt het allemaal nog veel langer. Het duurde dan ook werkelijk een eeuwigheid voordat we met de groep op weg waren en een tent hadden gevonden waar ze voor niet astronomisch hoge prijzen een biertje verkochten.
Op zulk soort momenten, wanneer alles op zn elfendertigst gaat, moet ik mn best doen om mijn goede humeur te bewaren en te blijven genieten van de dingen die ik om me heen zie: een prachtig versierde rikshaw, tot knipperende discolichtjes aantoe, een groep mensen die zingend gebeden reciteert bij een tempel, een bruiloft met stampende muziek en prachtig aangeklede olifanten.
De volgende dag hebben we nog een paleis bekeken. Deze was van recente datum, pas in 1943 was die af. De bouw was begonnen als een sort sociaal werkgelegenheidsproject tijdens een periode van grote droogte. Gedurende tientallen jaren hebben duizenden mensen daaraan gebouwd. Nog maar enkele jaren konden de Maharajas van hun nieuwe paleis in volle glorie genieten, want na de Indiase onafhankelijkheid in 1947 raakten zij hun macht grotendeels kwijt. De architectuur van dit paleis vond ik erg bijzonder, een combinatie van Indiase en Europese stijlen. Het paleis is tegenwoordig een hotel, en grote delen van het gebouw waren niet toegankelijk voor bezoekers. Dat was wel jammer.
's Middags waren we uitgenodigd voor de lunch bij de familie van een van de aiesecers thuis. Ook weer zo'n prachtig voorbeeld van de gastvrijheid hier, zomaar een groep wildvreemde studenten te eten uitnodigen. We werden gedwongen de snoepjes die we als kado hadden meegenomenen zelf op te eten.
De terugreis was erg zwaar. Ik lag met een van mn huisgenootjes in het achterste bed. Aangezien de vering achterin niet werkte, kwam ik na twee uur volledig beurs, bezweet en misselijk uit mn cabine. De rest van de reis hebben we voorin bij de chauffeur doorberacht, opgekropt tussen een wisselend gezelschap tabak kauwende mannen die ons gezelfschap bijzonder interessant vonden, met de voordeur van de bus open. Die mensen reden kleine stukjes illegaal mee, tegen een kleine betaling aan de chauffeur.
Rond half vier s nachts kwam ik thuis, om vervolgens om half tien weer fris en vrolijk achter mn bureautje te zitten. Op het werk gaat het prima. Mijn eerste klus, de brochure voor HEDCON is ongeveer af. Verder ben ik veel bezig met het redigeren van stukken. Daar komt nog best wel veel bij kijken, omdat ik de stukken vaak in nog zeer rudimentaire vorm, met weinig structuur en extreem veel taalfouten, aangeleverd krijg, zodat ik ze min of meer moet herschrijven.
Vorige week was het mijn beurt voor de buikkrampen en bijbehorende ellende. Nu met de regentijd moet je nog meer oppassen met wat je eet en drinkt. Ik was dan ook niet de enige die iets verkeerds gegeten had: twee van mijn huisgenoten waren ook ziek.
Tot zover,
Liefs van Meinke
Posts
No comments:
Post a Comment