Hallo allemaal,
Bijna een week lang heb ik het thuisfront in spanning gelaten, mijn excuses! Ik kon steeds maar geen kans vinden om een internetcafe op te zoeken. Het is eindelijk gelukt en hier zit ik dan, met de laatste hit van Hindi muziek en het geblaat van een paar koeien op de achtergrond. Hier is dan eindelijk mijn eerste bericht uit Jaipur.
Woensdagochtend 29 juni vertrok mijn vliegtuig naar Delhi. Aangekomen op Schiphol maakte ik voor het eerst kennis met de praktijk van vliegtuigmaatschappijen om vluchten te overboeken. Het leek erop dat er geen plaats meer voor mij zou zijn op het vliegtuig. Niet wetend of ik ook daadwerkelijk zou vertrekken nam ik afscheid van mijn familie en lief vriendje. Het was vreselijk, ook omdat ik er op dat moment zeker van was dat ik het helemaal niet zou gaan redden in dat vieze verre land. Pas een kwartier voor vertrek kreeg ik bij de gate te horen dat ik echt kon vertrekken.
De vliegreis ging prima. In het vliegtuig een van mijn afscheidskadootjes gelezen, het boekje 'Ben je ervaren', een hilarisch verhaal over een jongen en een meisje die gaan backpacken in India. Ik heb me er erg mee vermaakt, thanx girlies! Maar het stelde me niet bepaald gerust over mijn hele onderneming. Vooral het stuk over de chaotische aankomst in Delhi hielp niet bepaald om mijn zenuwen in bedwang te houden...
Op het moment van de landing was ik er vast van overtuigd dat mijn visum niet goed was, de mensen van het hotel die mij zouden moeten ophalen er niet zouden zijn, en als ze er zouden zijn ik ze niet zou kunnen vinden, ik verslonden zou worden door de verhitte mensenmassa en vervolgens, natuurlijk beroofd van al mijn spullen, te midden van de chaos in een rikshaw gesleept zou worden, waarvan de bestuurder mij als ik geluk had naar een veel te duur hotel zou sturen, nadat hij me natuurlijk de winkel van zijn achterneef had laten leegkopen.
Niets van dit alles. De doane duurde slechts een half uur ofzo, en ik kon de mensen van het hotel gemakkelijk vinden. De aankomsthal van het vliegveld was eigenlijk soort van... leeg, en er waren maar twee mensen die mij een taxiride aanboden. Mijn hotel was prima, ik had een tweepersoonskamer met badkamer en airco voor me alleen.
De volgende ochtend kreeg ik ontbijt op mn kamer. En toen begon het gezeik. Door het hotel waar ik verbleef werd ik in mijn eerste toeristenfuik geleid. Het plan voor vandaag was dat ik vanuit het hotel een taxi ging nemen naar het busstation. Vandaaruit zou ik een bus nemen naar Jaipur. Ik was van plan om het hotelpersoneel te vragen om mij te helpen met het regelen van een taxi en om te vragen wanneer de airconditioned bussen precies gingen. Tijdens mijn ontbijt werd ik gebeld door de man van de receptie. Deze man zei dat, aangezien ik mijn hotelovernachting via Kilroy Travels had geboekt, ze speciaal voor mij iemand van een travel agency hadden geregeld die mij zou helpen met mijn vervolgreis. Of ik even naar beneden wilde komen om met deze man te praten. Ok, dacht ik, praten kan geen kwaad. Beneden stond een degelijk uitziende man op mij te wachten. Ik legde uit dat ik echt alleen een taxi nodig had en een kaartje voor de bus. Prima, zei de man, ging ie regelen voor mij. Als ik mee kwam naar zijn office konden we naar een schema met de bustijden kijken. Of daar ook internet was, vroeg ik. Jazeker, zei de man. Het hotelpersoneel knikte mij bemoedigend toe. Voordat ik het wist zat ik met al mijn spullen bij deze man in de auto.
Natuurlijk was er geen internet in zijn kantoor. Dat was vlak om de hoek, zei de degelijke man, en hij stuurde een jongetje met mij mee om het me te wijzen. Mijn koffers achterlatend liep ik hulpeloos achter het jongetje aan. Het internetcafe bleek dus zo'n tien minuten door de smorende hitte lopen te zijn, en natuurlijk moest ik nog een eeuwigheid wachten voordat ik aan de beurt was. Weer terug in het reisbureau (mijn bagage was nog niet verdeeld onder de aanwezigen), werd er Indiase thee voor mij neergezet en ging de man voor mij bellen naar het busstation. Hij praatte wat heen en weer in het Hindi en gaf vervolgens de hoorn aan mij. Aan de andere kant va de lijn was er een stem die mij vertelde dat er geen bussen meer gingen naar Jaipur vandaag, hij was veeery sorry... Ik hing op en zei vriendelijk tegen de degelijke man dat ik daar niets van geloofde (ik wist nl zeker dat er elk half uur bussen vetrokken). De degelijke man zei even vriendelijk terug dat er natuurelijk ook taxis waren om mij naar Jaipur te brengen. Toen ik aangaf dat dat geen optie was zei hij dat er ook bussen van private companies waren, die mij voor twee keer zoveel geld ook naar Jaipur zouden brengen. Deze vertrokken pas aan het eind va de middag. Ik speelde het spel mee, en vroeg of ik de telefoon kon gebruiken om te vragen of ik 's avonds laat ook opgehaald zou kunnen worden van het busstation in Jaipur. Dat kon niet in het kantoor, zei de degelijke man, daar kon hij alleen binnen Delhi bellen (right, alleen binnen zijn kantoor zal ie bedoelen!) Duidelijk met tegenzin liet hij me gaan naar een soort van belcetrum aan de overkant van de straat.
Godzijdank had ik de vorige dag in het vliegtuig het telefoonnummer van het busstation opgeschreven. Natuurlijk bleek dat er nog 'plenty of seats available' waren vandaag. Ik kon bij het busstation mijn kaartje kopen. Terug in het travel agency liet ik weten dat de plannen gewijzigd waren. Ik zei dat ik bij het busstation iemand zou ontmoeten met wie ik verder zou reizen. Wijselijk liet ik in het midden of ik zijn truc doorhad of niet. Verbazingwekkend snel liet de degelijke man me gaan. Voor 300 rupees (veel te veel geld, maar dat had ik er graag voor over) regelde hij een taxi voor mij. Dechauffeur was... degene die mij van het vliegveld had opgehaald. All part of the same scam! De chauffeur moest natuurlijk nog eerst ergens anders naartoe, en probeerde me ook nog even naar de winkel van zn zwager te brengen, maar uiteindelijk kwam ik veilig aan bij het busstation.
Goed, dat was mijn eerste toeristenfuik, overleefd! De busreis naar Jaipur ging prima. Toen ik uitstapte op de afgesproken plek stond daar... niemand op mij te wachten. Ja, vijf opdringerige rikshaw drivers, die wel. THANK GOD had ik mijn simkaart uit Nederland meegenomen. Geen idee hoeveel het telefoontje naar de jongen die mij moest komen ophalen mij heeft gekost, maar het was het waard. Het bleek dat hij een paar honderd meter verderop op mij stond te wachten, waar de bus me eigenlijk had moeten afzetten. Met een busje, een bos bloemen en een fles mineraalwater kwam hij me even later ophalen. Wat was ik opgelucht.
De eerste paar dagen zou ik verblijven bij de familie van een van de aiesecers. Het idee is dat je dan direct kennis kan maken met de cultuur, en alles kan vragen en wegwijs kan worden. De jongen bij wiens familie ik verbleef heette Siddharh, ofwel Sid. De ouders waren geweldig. Zo gastvrij, superaardig en vroegen heel veel over het leven in Nederland. En het eten was verrukkelijk. Maar met Siddharth kon ik het niet zo goed vinden. De gesprekken met hem liepen raar, kunstmatig, en hij vroeg me de oren van het hoofd. Ik begon bang te worden dat het misschien een cultureel verschil was, en dat het met alle Indiers zo zou gaan.
De volgende dag, vrijdag, ben ik het huis nauwelijks uitgeweest. Eigenlijk vond ik dat niet zo erg, want ik was uitgeput van de reis. Sid was een groot deel van de dag bezig met het ophalen van andere trainees die vandaag aan zouden komen. Toch was het wel jammer dat ik aan het eind van de dag nog niets van de stad had gezien. Ik was er nog niet klaar voor om in mijn eentje de stad te gaan verkennen, al was het alleen maar omdat ik geen flauw vermoeden had waar ik mij bevond.
Zaterdag was er een 'conferentie' (bij aiesec heet alles conferentie) over een project georganiseerd door aiesec. Hoewel ik niet zou deelnemen aan dit project, ging ik toch mee, omdat het anders weer een dag alleen thuis zou worden. Bovendien gaf het me de kans om allemaal andere trainees te ontmoeten die ook net waren aangekomen. Achterop de brommer van Sid gingen we er naartoe. Geweldig vond ik het om door de stad te sjeezen in de chaos van het verkeer. Hoewel we haast hadden omdat Sid zich had verslapen, stopte hij toch toen we langs een tempel reden om uitgebreid te gaan bidden... prachtig!
De conferentie was... vervelend, en lang en warm. Maar het leuke was dat ik allemaal nieuwe trainees heb leren kennen en ook veel mensen van aiesec Jaipur. Ik was er ook snel achter dat het communicatieproblemen met Sid niets met cultuurverschillen te maken hadden, maar meer et de zwakke sociale begaafdheid van Sid.
Die avond stond mijn eerste feestje op het programma. Er waren twee trainees jarig, en dat moest gevierd worden. Het was erg gezellig. Nog een tijd lang heb ik zitten praten met de Nederlandse jongen die nu bij de organisatie werkt waar ik ook ga werken.
Zondag geen conferentie meer voor mij. Ik ging met wat mensen die ik de avond te voren had ontmoet naar het zwembad. Hier in Jaipur kan je alleen naar zembaden van hotels. Het hotel waar wij naartoe gingen was een paleis van een maharaja geweest. Het was prachtig, en een oase van rust vergeleken met de hektiek van de stad.
's Avonds ging ik verhuizen naar mijn permanente adres. Ik woon nu bij de familie van Siddhanshu (we mogen hem Manu noemen). Ik woon met Lionne uit Nederland, Amy uit Engeland en Ines uit Portugal in de benedenverdieping van het huis. Boven ons woont Siddhanshu met zijn vader en moeder. Ik slaap samen met Lionne op de kamer. Aansluitend aan onze kamer is een badkamer, maar daar moet je je niet teveel van voorstellen. De 'douche' is een kraan op navelhoogte. Verder is het prima toeven in het huis. De ouders van Manu zijn fantastisch. Vader is professor aan de universiteit, en ook moeder was vroeger lerares. Zij is gestopt met werken toen ze kinderen kreeg. Zij is ook yoga lerares, en terwijl ik zit te schrijven krijgen mijn huisgenootjes yogales van haar.
Maandag heb ik mijn eerste werkdag gehad. Over mijn werk ga ik een andere keer vertellen, want het internetcafe gaat zo sluiten. Tot nu toe is het prima en ben ik me aan het inlezen over het werk van de organisatie.
Nog steeds heb ik niet veel van de stad gezien. Alles werkt hier anders, en zelfs zaken als de straat oversteken zijn hier een hele opgave. Als meisje word je hier constant nagestaard en nagefloten, iets dat je ook niet bepaald zekerder doet voelen. Ik voel me vaak erg hulpeloos omdat ik nog weinig zelf kan. Maar de meisjes en de familie bij wie ik woon zijn erg behulpzaam, ik kan ze alles vragen. Het helpt ook om te horen dat iedereen door deze fase is heengegaan.
Ik moet gaan nu. Het is een lang verhaal geworden, en nog steeds heb ik lang niet alles verteld! Hopelijk snel een vervolg.
Liefs van Meinke
Bijna een week lang heb ik het thuisfront in spanning gelaten, mijn excuses! Ik kon steeds maar geen kans vinden om een internetcafe op te zoeken. Het is eindelijk gelukt en hier zit ik dan, met de laatste hit van Hindi muziek en het geblaat van een paar koeien op de achtergrond. Hier is dan eindelijk mijn eerste bericht uit Jaipur.
Woensdagochtend 29 juni vertrok mijn vliegtuig naar Delhi. Aangekomen op Schiphol maakte ik voor het eerst kennis met de praktijk van vliegtuigmaatschappijen om vluchten te overboeken. Het leek erop dat er geen plaats meer voor mij zou zijn op het vliegtuig. Niet wetend of ik ook daadwerkelijk zou vertrekken nam ik afscheid van mijn familie en lief vriendje. Het was vreselijk, ook omdat ik er op dat moment zeker van was dat ik het helemaal niet zou gaan redden in dat vieze verre land. Pas een kwartier voor vertrek kreeg ik bij de gate te horen dat ik echt kon vertrekken.
De vliegreis ging prima. In het vliegtuig een van mijn afscheidskadootjes gelezen, het boekje 'Ben je ervaren', een hilarisch verhaal over een jongen en een meisje die gaan backpacken in India. Ik heb me er erg mee vermaakt, thanx girlies! Maar het stelde me niet bepaald gerust over mijn hele onderneming. Vooral het stuk over de chaotische aankomst in Delhi hielp niet bepaald om mijn zenuwen in bedwang te houden...
Op het moment van de landing was ik er vast van overtuigd dat mijn visum niet goed was, de mensen van het hotel die mij zouden moeten ophalen er niet zouden zijn, en als ze er zouden zijn ik ze niet zou kunnen vinden, ik verslonden zou worden door de verhitte mensenmassa en vervolgens, natuurlijk beroofd van al mijn spullen, te midden van de chaos in een rikshaw gesleept zou worden, waarvan de bestuurder mij als ik geluk had naar een veel te duur hotel zou sturen, nadat hij me natuurlijk de winkel van zijn achterneef had laten leegkopen.
Niets van dit alles. De doane duurde slechts een half uur ofzo, en ik kon de mensen van het hotel gemakkelijk vinden. De aankomsthal van het vliegveld was eigenlijk soort van... leeg, en er waren maar twee mensen die mij een taxiride aanboden. Mijn hotel was prima, ik had een tweepersoonskamer met badkamer en airco voor me alleen.
De volgende ochtend kreeg ik ontbijt op mn kamer. En toen begon het gezeik. Door het hotel waar ik verbleef werd ik in mijn eerste toeristenfuik geleid. Het plan voor vandaag was dat ik vanuit het hotel een taxi ging nemen naar het busstation. Vandaaruit zou ik een bus nemen naar Jaipur. Ik was van plan om het hotelpersoneel te vragen om mij te helpen met het regelen van een taxi en om te vragen wanneer de airconditioned bussen precies gingen. Tijdens mijn ontbijt werd ik gebeld door de man van de receptie. Deze man zei dat, aangezien ik mijn hotelovernachting via Kilroy Travels had geboekt, ze speciaal voor mij iemand van een travel agency hadden geregeld die mij zou helpen met mijn vervolgreis. Of ik even naar beneden wilde komen om met deze man te praten. Ok, dacht ik, praten kan geen kwaad. Beneden stond een degelijk uitziende man op mij te wachten. Ik legde uit dat ik echt alleen een taxi nodig had en een kaartje voor de bus. Prima, zei de man, ging ie regelen voor mij. Als ik mee kwam naar zijn office konden we naar een schema met de bustijden kijken. Of daar ook internet was, vroeg ik. Jazeker, zei de man. Het hotelpersoneel knikte mij bemoedigend toe. Voordat ik het wist zat ik met al mijn spullen bij deze man in de auto.
Natuurlijk was er geen internet in zijn kantoor. Dat was vlak om de hoek, zei de degelijke man, en hij stuurde een jongetje met mij mee om het me te wijzen. Mijn koffers achterlatend liep ik hulpeloos achter het jongetje aan. Het internetcafe bleek dus zo'n tien minuten door de smorende hitte lopen te zijn, en natuurlijk moest ik nog een eeuwigheid wachten voordat ik aan de beurt was. Weer terug in het reisbureau (mijn bagage was nog niet verdeeld onder de aanwezigen), werd er Indiase thee voor mij neergezet en ging de man voor mij bellen naar het busstation. Hij praatte wat heen en weer in het Hindi en gaf vervolgens de hoorn aan mij. Aan de andere kant va de lijn was er een stem die mij vertelde dat er geen bussen meer gingen naar Jaipur vandaag, hij was veeery sorry... Ik hing op en zei vriendelijk tegen de degelijke man dat ik daar niets van geloofde (ik wist nl zeker dat er elk half uur bussen vetrokken). De degelijke man zei even vriendelijk terug dat er natuurelijk ook taxis waren om mij naar Jaipur te brengen. Toen ik aangaf dat dat geen optie was zei hij dat er ook bussen van private companies waren, die mij voor twee keer zoveel geld ook naar Jaipur zouden brengen. Deze vertrokken pas aan het eind va de middag. Ik speelde het spel mee, en vroeg of ik de telefoon kon gebruiken om te vragen of ik 's avonds laat ook opgehaald zou kunnen worden van het busstation in Jaipur. Dat kon niet in het kantoor, zei de degelijke man, daar kon hij alleen binnen Delhi bellen (right, alleen binnen zijn kantoor zal ie bedoelen!) Duidelijk met tegenzin liet hij me gaan naar een soort van belcetrum aan de overkant van de straat.
Godzijdank had ik de vorige dag in het vliegtuig het telefoonnummer van het busstation opgeschreven. Natuurlijk bleek dat er nog 'plenty of seats available' waren vandaag. Ik kon bij het busstation mijn kaartje kopen. Terug in het travel agency liet ik weten dat de plannen gewijzigd waren. Ik zei dat ik bij het busstation iemand zou ontmoeten met wie ik verder zou reizen. Wijselijk liet ik in het midden of ik zijn truc doorhad of niet. Verbazingwekkend snel liet de degelijke man me gaan. Voor 300 rupees (veel te veel geld, maar dat had ik er graag voor over) regelde hij een taxi voor mij. Dechauffeur was... degene die mij van het vliegveld had opgehaald. All part of the same scam! De chauffeur moest natuurlijk nog eerst ergens anders naartoe, en probeerde me ook nog even naar de winkel van zn zwager te brengen, maar uiteindelijk kwam ik veilig aan bij het busstation.
Goed, dat was mijn eerste toeristenfuik, overleefd! De busreis naar Jaipur ging prima. Toen ik uitstapte op de afgesproken plek stond daar... niemand op mij te wachten. Ja, vijf opdringerige rikshaw drivers, die wel. THANK GOD had ik mijn simkaart uit Nederland meegenomen. Geen idee hoeveel het telefoontje naar de jongen die mij moest komen ophalen mij heeft gekost, maar het was het waard. Het bleek dat hij een paar honderd meter verderop op mij stond te wachten, waar de bus me eigenlijk had moeten afzetten. Met een busje, een bos bloemen en een fles mineraalwater kwam hij me even later ophalen. Wat was ik opgelucht.
De eerste paar dagen zou ik verblijven bij de familie van een van de aiesecers. Het idee is dat je dan direct kennis kan maken met de cultuur, en alles kan vragen en wegwijs kan worden. De jongen bij wiens familie ik verbleef heette Siddharh, ofwel Sid. De ouders waren geweldig. Zo gastvrij, superaardig en vroegen heel veel over het leven in Nederland. En het eten was verrukkelijk. Maar met Siddharth kon ik het niet zo goed vinden. De gesprekken met hem liepen raar, kunstmatig, en hij vroeg me de oren van het hoofd. Ik begon bang te worden dat het misschien een cultureel verschil was, en dat het met alle Indiers zo zou gaan.
De volgende dag, vrijdag, ben ik het huis nauwelijks uitgeweest. Eigenlijk vond ik dat niet zo erg, want ik was uitgeput van de reis. Sid was een groot deel van de dag bezig met het ophalen van andere trainees die vandaag aan zouden komen. Toch was het wel jammer dat ik aan het eind van de dag nog niets van de stad had gezien. Ik was er nog niet klaar voor om in mijn eentje de stad te gaan verkennen, al was het alleen maar omdat ik geen flauw vermoeden had waar ik mij bevond.
Zaterdag was er een 'conferentie' (bij aiesec heet alles conferentie) over een project georganiseerd door aiesec. Hoewel ik niet zou deelnemen aan dit project, ging ik toch mee, omdat het anders weer een dag alleen thuis zou worden. Bovendien gaf het me de kans om allemaal andere trainees te ontmoeten die ook net waren aangekomen. Achterop de brommer van Sid gingen we er naartoe. Geweldig vond ik het om door de stad te sjeezen in de chaos van het verkeer. Hoewel we haast hadden omdat Sid zich had verslapen, stopte hij toch toen we langs een tempel reden om uitgebreid te gaan bidden... prachtig!
De conferentie was... vervelend, en lang en warm. Maar het leuke was dat ik allemaal nieuwe trainees heb leren kennen en ook veel mensen van aiesec Jaipur. Ik was er ook snel achter dat het communicatieproblemen met Sid niets met cultuurverschillen te maken hadden, maar meer et de zwakke sociale begaafdheid van Sid.
Die avond stond mijn eerste feestje op het programma. Er waren twee trainees jarig, en dat moest gevierd worden. Het was erg gezellig. Nog een tijd lang heb ik zitten praten met de Nederlandse jongen die nu bij de organisatie werkt waar ik ook ga werken.
Zondag geen conferentie meer voor mij. Ik ging met wat mensen die ik de avond te voren had ontmoet naar het zwembad. Hier in Jaipur kan je alleen naar zembaden van hotels. Het hotel waar wij naartoe gingen was een paleis van een maharaja geweest. Het was prachtig, en een oase van rust vergeleken met de hektiek van de stad.
's Avonds ging ik verhuizen naar mijn permanente adres. Ik woon nu bij de familie van Siddhanshu (we mogen hem Manu noemen). Ik woon met Lionne uit Nederland, Amy uit Engeland en Ines uit Portugal in de benedenverdieping van het huis. Boven ons woont Siddhanshu met zijn vader en moeder. Ik slaap samen met Lionne op de kamer. Aansluitend aan onze kamer is een badkamer, maar daar moet je je niet teveel van voorstellen. De 'douche' is een kraan op navelhoogte. Verder is het prima toeven in het huis. De ouders van Manu zijn fantastisch. Vader is professor aan de universiteit, en ook moeder was vroeger lerares. Zij is gestopt met werken toen ze kinderen kreeg. Zij is ook yoga lerares, en terwijl ik zit te schrijven krijgen mijn huisgenootjes yogales van haar.
Maandag heb ik mijn eerste werkdag gehad. Over mijn werk ga ik een andere keer vertellen, want het internetcafe gaat zo sluiten. Tot nu toe is het prima en ben ik me aan het inlezen over het werk van de organisatie.
Nog steeds heb ik niet veel van de stad gezien. Alles werkt hier anders, en zelfs zaken als de straat oversteken zijn hier een hele opgave. Als meisje word je hier constant nagestaard en nagefloten, iets dat je ook niet bepaald zekerder doet voelen. Ik voel me vaak erg hulpeloos omdat ik nog weinig zelf kan. Maar de meisjes en de familie bij wie ik woon zijn erg behulpzaam, ik kan ze alles vragen. Het helpt ook om te horen dat iedereen door deze fase is heengegaan.
Ik moet gaan nu. Het is een lang verhaal geworden, en nog steeds heb ik lang niet alles verteld! Hopelijk snel een vervolg.
Liefs van Meinke
Posts
No comments:
Post a Comment