Jodhpur

Hallo iedereen!

Ik ben alweer bijna een maand in India, time DOES fly when you're having fun!

Afgelopen weekend heb ik weer een prachtige trip gemaakt, ditmaal naar Jodhpur. Vrijdagavond gingen we daar met een groep van 13 trainees per sleeper bus naartoe. Dat zijn bussen die boven de stoelen een soort van bedden hebben. Het idee van een bed in de bus is leuk, maar de wegen zijn zo hobbelig dat er van slapen niet veel terecht komt.

Hoewel Jodhpur maar ongeveer tweehonder kilometer van Japur vandaan ligt, duurde de reis ruim zeven uur. Om half vier s nachts kwamen we met kleine oogjes in Jodhpur aan. Onderweg naat het hotel, gelegen in de oude ommuurde stad, moest de rikshaw zich door steeds smallere straatjes wringen, ondertussen tientallen slapende koeien ontwijkend. We passeerden een marktplaats, waar allemaal mensen op hun marktkarren lagen te slapen. Het was doodstil, en alles werd beschenen door een waterige volle maan. Het was een surrealistisch gezicht.

In het hotel bleek dat we onze kamers pas s ochtends na tienen in konden. Maar we konden wel op het dak van het hotel wachten. Terwijl ik op een bank op het dak nog wat probeerde te slapen, ontwaakte de stad langzaam met de oproep tot het gebed vanuit verschillende moskeeen. Het was een magisch geluid. Toen het eenmaal licht werd, bleek wat voor een prachtig uitzicht op de stad we hadden vanuit ons dakterras. We konden een groot deel van de stad overzien, en zaten aan de voet van de rots waarop het fort, de grootste bezienswaardigheid van de stad, is gebouwd.

Jodhpur staat bekend om zn blauwgeschilderde huizen in de ommuurde stad. Oorspronkelijk verfden alleen de Brahmans, de leden van de priesterkaste, hun huis blauw, maar tegenwoordig mag iedereen dat doen. Het geeft een schilderachtig gezicht.

Het fort torent boven de hele stad uit. De bouw van dit complex begon in de 15e eeuw en heeft eeuwen in beslag genomen. Hier gingen we zaterdagochtend als eerste naartoe. Het fort heeft de reputatie de mooiste van Rajasthan te zijn, en dat geloof ik graag, want de verschillende gebouwen binnen het fort waren werkelijk adembenemend mooi. Er was een zeer geode audio tour beschikbaar, de eerste in zijn soort in Rajasthan, wat als bijkomend voordeel had dat de opdringerige guides buiten spel waren gezet.

In een deel van het complex woont de Maharaja trouwens nog steeds. De rijkdommen die in de verschillende stallen uiteengezet werden geeft een idee over hoe verschrikkelijk rijk de Maharajas geweest moeten zijn. Het uitzicht over de stad vanuit het fort was prachtig. Na dit hoogtepunt gingen we een tempel bekijken die was gebouwd ter herinnering aan een Maharaja. Verder hebben we een tijd doorgebracht op de bazaar van de stad.

's Avonds wilde een deel van de groep nog wat gaan drinken. Ergens 'even' wat gaan drinken veroorzaakt altijd problemen. India (of in ieder geval Rajasthan) kent geen nachtleven van zichzelf. Vrijwel alle hotels en restaurants hebben ook geen drankvergunning. Alcohol wordt door Indiers gewoon weinig gedronken. Het fenomeen 'café is hier eigenlijk onbekend, hoewel er wel verschillende koffiehuizen zijn. Meestal kom je dan ook bij een sjiek hotel terecht.

Iets ondernemen, wat dan ook, duurt hier sowieso altijd minstens twee keer zo lang dan je gewend bent, en meestal verloopt alles anders dan je gepland had. Wanneer je met een groep bent duurt het allemaal nog veel langer. Het duurde dan ook werkelijk een eeuwigheid voordat we met de groep op weg waren en een tent hadden gevonden waar ze voor niet astronomisch hoge prijzen een biertje verkochten.

Op zulk soort momenten, wanneer alles op zn elfendertigst gaat, moet ik mn best doen om mijn goede humeur te bewaren en te blijven genieten van de dingen die ik om me heen zie: een prachtig versierde rikshaw, tot knipperende discolichtjes aantoe, een groep mensen die zingend gebeden reciteert bij een tempel, een bruiloft met stampende muziek en prachtig aangeklede olifanten.

De volgende dag hebben we nog een paleis bekeken. Deze was van recente datum, pas in 1943 was die af. De bouw was begonnen als een sort sociaal werkgelegenheidsproject tijdens een periode van grote droogte. Gedurende tientallen jaren hebben duizenden mensen daaraan gebouwd. Nog maar enkele jaren konden de Maharajas van hun nieuwe paleis in volle glorie genieten, want na de Indiase onafhankelijkheid in 1947 raakten zij hun macht grotendeels kwijt. De architectuur van dit paleis vond ik erg bijzonder, een combinatie van Indiase en Europese stijlen. Het paleis is tegenwoordig een hotel, en grote delen van het gebouw waren niet toegankelijk voor bezoekers. Dat was wel jammer.

's Middags waren we uitgenodigd voor de lunch bij de familie van een van de aiesecers thuis. Ook weer zo'n prachtig voorbeeld van de gastvrijheid hier, zomaar een groep wildvreemde studenten te eten uitnodigen. We werden gedwongen de snoepjes die we als kado hadden meegenomenen zelf op te eten.

De terugreis was erg zwaar. Ik lag met een van mn huisgenootjes in het achterste bed. Aangezien de vering achterin niet werkte, kwam ik na twee uur volledig beurs, bezweet en misselijk uit mn cabine. De rest van de reis hebben we voorin bij de chauffeur doorberacht, opgekropt tussen een wisselend gezelschap tabak kauwende mannen die ons gezelfschap bijzonder interessant vonden, met de voordeur van de bus open. Die mensen reden kleine stukjes illegaal mee, tegen een kleine betaling aan de chauffeur.

Rond half vier s nachts kwam ik thuis, om vervolgens om half tien weer fris en vrolijk achter mn bureautje te zitten. Op het werk gaat het prima. Mijn eerste klus, de brochure voor HEDCON is ongeveer af. Verder ben ik veel bezig met het redigeren van stukken. Daar komt nog best wel veel bij kijken, omdat ik de stukken vaak in nog zeer rudimentaire vorm, met weinig structuur en extreem veel taalfouten, aangeleverd krijg, zodat ik ze min of meer moet herschrijven.

Vorige week was het mijn beurt voor de buikkrampen en bijbehorende ellende. Nu met de regentijd moet je nog meer oppassen met wat je eet en drinkt. Ik was dan ook niet de enige die iets verkeerds gegeten had: twee van mijn huisgenoten waren ook ziek.

Tot zover,

Liefs van Meinke

weekend in Jaipur

Hallo!

Allereerst mijn excuses voor mijn mutserige meinke-actie, de eerste dagen heeft er een verkeerd telefoonnummer op mijn weblog gestaan! Ik hoop dat jullie niet en masse smsjes naar mij zijn gaan sturen, want die zijn dus niet aangekomen. Het nummer dat nu op mijn weblog staat is juist.

Het gaat goed hier in Jaipur! Mijn werk is leuk, en ook 's avonds vermaak ik mij prima. Afgelopen donderdag had ik een leuke theepauze, want ik kon een stukje bruiloft meepikken! Terwijl ik zat te typen op mn werk, hoorde ik steeds meer geluiden van de straat komen. Ik had al zo n idee wat er aan de hand moest zijn, dus ik vroeg aan mijn baas of er een bruiloft aan de gang was. Hij bevestigde dat en zei vervolgens dat hij me er wel heen kon brengen! Hij woont vlak ik de buurt, en kent de mensen die gingen trouwen. Dus daar stond ik opeens, in mn oude klofje tussen de feestende vrouwen in prachtige saris. Natuurlijk dwongen ze me om mee te dansen, dus heb ik mezelf weer lekker voor schut kunnen zetten. Ook nog even de bruid kunnen bewonderen, die net haar handen met henna liet beschilderen.

Die avond was het even wat minder: mijn Portugese huisgenootje had voedselvergiftiging opgelopen, en bleef maar overgeven. Uiteindelijk hebben we haar naar het ziekenhuis gebracht, waar ze de nacht heeft doorgebracht. De trip die we voor dit weekend hadden gepland, naar Udaipur, ging daarom ook niet door. De volgende dag ging het al veel beter en kon ze naar huis, maar het zielige was dat ze toen jarig was! Dat onze trip niet doorging vond ik eigenlijk helemaal niet zo erg, een weekendje rust in Jaipur kon helemaal niet zoveel kwaad. Mijn eigen stad had ik namelijk nog nauwelijks gezien.

Dit weekend hebben we er twee nieuwe huisgenoten bijgekregen: een Pools stel. We zitten nu met zn zessen in een huis, wat best vol is. Vooral de eerste dagen was het best schipperen, omdat hun kamer geen deur had, maar slechts een gordijn als scheiding met de woonkamer. Maar als het goed is wordt de deur vandaag geinstalleerd.

Ik merk ook dat het erg wennen voor mij is om nooit alleen te zijn. Omdat ik mijn kamer deel, is er altijd wel iemand om je heen. Afgelopen weekend heb ik besteed aan zwemmen, winkelen, uitgaan in de enige discotheek die Jaipur rijk is, en uitrusten, en het was heerlijk. Hoewel Jaipur vaak beschreven wordt als het shopping Walhalla van de wijde omgeving, is het toch best moeilijk in het begin om de juiste plaatsen te vinden. Maar ik ben erin geslaagd om wat kleren te vinden. Die had ik hard nodig, want ik had nauwelijks kleren meegenomen uit Nederland.

De moesson is hier trouwens flink losgebarsten. Soms kan het in een keer keihard regenen gedurende een kwartier, maar vaak regent het ook de hele dag gestaag. De straten veranderen dan in grote modderstromen, echt smerig wordt het dan. De temperatuur dealt wel flink van de regen, dus dat is prima.

Wat grappig is, is dat de Indiers regenachtig weer als 'goed' weer beschouwen, ze zijn oprecht blij wanneer het regent. Rajasthan is dan ook een zeer droog gebied. De afgelopen jaren is de moesson vaak uitgebleven, wat voor enorme droogtes en hongersnood heeft gezorgd op het platteland.

Ik moet gaan nu, want het internet café gaat sluiten.

Liefs van Meinke

Namaste!

Namaste! (hoi)

Een week is voorbij gegaan sinds mijn laatste bericht, en ik heb weer veel te vertellen! Langzaamaan begin ik een beetje te wennen aan het leven hier in Jaipur. Ook mijn werk begint vaste vormen aan te nemen.

De eerste dagen op mijn werk heb ik besteed aan het lezen van publicities van de organisatie, om een idee te krijgen van hun activiteiten en hun manier van werken. Hoewel ik van te voren een werkplan had opgesteld in overleg met de organisatie, heb ik nu vanzelfsprekend nu hele andere opdrachten gekregen. Ik heb hier geen punt van gemaakt, enerzijds omdat ik deze gang van zaken als typisch Indiaas beschouwde, anderzijds omdat ik er leuke opdrachten voor in de plaats heb gekregen.

Ik moet nu om te beginnen een brochure schrijven over de organisatie, met het doel om buitenlandse fondsen te werven. Daarnaast moet ik een lijst opstellen van Nederlandse ontwikkelingsorganisaties, om te kijken of er samenwerkingsmogelijkheden zijn. Vandaag heb ik een groot deel van de dag achter het internet gezeten op zoek naar Nederlandse organisaties, best leuk!

Op mijn kantoor werken nog twee andere mensen. Vorige week was er ook nog een trainee uit Nederland, maar die is nu vertrokken. Mr. Deepak is de baas, en ook de enige die goed Engels spreekt. Dan is er Mahitosh, die ook onderzoek doet. Hij spreekt al een stuk minder goed Engels. Als laatste is er Manjul, een administratieve kracht, die nauwelijks Engels kan. Ik heb zelf nog steeds grote moeite met het verstaan van het Indiase accent, dus ook mensen die wel goed Engels kunnen versta ik slecht. Communicatieproblemen zijn dus aan de orde van de dag, maar mijn collegas zijn erg aardig en de sfeer is goed.

Het enige punt van wrijving betreft het werken op zaterdag. In India is het heel normaal om zes dagen per week te werken, en Hedcon verwachtte dat eigenlijk ook van mij. Daar was ik niet toe bereid, en gelukkig vinden ze het nu goed dat ik de zaterdag vrij neem. Het kantoor heeft meerdere computers en een sporadisch functionerende internetverbinding. Ik heb een kamer voor mij alleen, met een interieur van een kaalgeplukt kantoor uit de jaren vijftig. Bijna elke dag valt de stroom wel een keer uit, wat een goede gelegenheid is tot pauze met een krantje.

Doordeweeks sta ik elke morgen rond acht uur op. Mijn werktijden zijn van half tien tot zes. Tot nu toe ben ik ongeveer de helft van de dagen opgehaald en gebracht naar mn werk door een van mijn collegas, op de brommer. De overige keren ben ik met de bus gegaan, samen met een van mijn huisgenootjes. De bus nemen is een avontuur op zich, aangezien er geen vaste haltes zijn. Je moet dus eerst even in de gaten krijgen hoe je een bus aanhoudt (midden op straat gan staan, hard zwaaien en hopen dat je niet overreden wordt), wanneer je er weer uit moet en hoe je de bus vervolgens tot stilstand brengt. Inmiddels heb ik het trucje min of meer onder de knie.

Het verkeer is trouwens inderdaad ECHT een chaos, een wirwar van autos, bussen, vrachtwagens, brommers, autorickshaws, bicycle rikshaws, karren getrokken door kamelen, karren getrokken door paarden, karren getrokken door mensen, en alles wat kan toereren, toetert de hele tijd.

De temperatuur was vooral de eerste dagen dat ik hier was moordend. Ik kon me niet voorstellen dat ik het hier vier maanden in ging volhouden. Maar na verloop van tijd daalde de temperatuur wat, en heeft het ook een paar keer geregend. Nog steeds is het erg warm en vochtig, maar ik begin er aan te wennen dat je eigenlijk de hele dag door zweet en plakt.

Van het weekend heb ik mijn eerste trip gemaakt. Met een groep van 12 trainees afgereisd naar een van de hoogtepunten van India: Agra, met de Taj Mahal! Het was fantastisch en ook heel onwerkelijk om de Taj in echt te zien, aan te raken en van kleur te zien veranderen. Wat me nog het meest in het oog sprong was het verschil tussen de verstilde en serene schoonheid van het complex, en de wirwar en drukte van de enorme mensenmassas er omheen. Want nee, we waren niet bepaald alleen... Ook heb ik tot in den treure de Indiase nationale hobby om met buitenlanders op de foto te willen staan mogen ervaren. Bovendien moest ik dit weekend vaak mijn best doen om mijn goede humeur niet te laten verpesten door de eindeloze stroom opdringerige verkopers.

Naast de Taj hebben we ook het Agra Fort bewonderd, een enorm fort gebouwd in dezelfde tijd als de Taj Mahal. Ook dat was prachtig, met paleizen opgetrokken uit rood zandsteen en marmer. Vanaf het fort kon je ook de Taj Mahal in de verte zien liggen. Zondag zijn we naar Fatehpur Sikri gegaan, een verlaten stad zo n veertig kilometer verwijderd van Agra. Deze stad, inclusief een groot paleis, is eind zestiende eeuw gebouwd, en binnen tien jaar weer verlaten. Zo is een perfect voorbeeld van de rijke architectuur uit die tijd bewaard gebleven.

We hebben dus veel bekeken, en dat alles in de ziedende hitte. Iedereen was aan het eind van de dag volledig doorweekt van het zweet, heel vies. In de bus van Fatehpur Sikri terug naar Agra barstte er een enorme moessonregen los, die heerlijke verkoeling bracht... en ervoor zorgde dat er drie bomen over de weg vielen.

Opstopping! Onze bus was een van de eerste die arriveerde nadat de bomen waren omgevallen. Binnen de korste keren ontstond er natuurlijk een chaos van toeterende voertuigen, want dat heeft zin. Maar na verloop van tijd kwamen er steeds meer mensen uit hun auto's, in de stromende regen, om te helpen de bomen van de weg te krijgen. Er ontstond een joelende menigte, en bij elke knak van een tak brak er gejuich uit. Ook wij hielpen mee. Na een uur was er een doorgang geforceerd.

Toen brak de chaos natuurlijk pas echt uit, want aan beide kanten van de boomstam had zich een grote file gevormd. Uiteindelijk kwamen we nog net op tijd voor de trein aan in Agra, nog viezer van het zweet, de regen en de modder van het boomavontuur. Heel moe en heel voldaan kwamen we s avonds laat weer 'thuis', in Jaipur.

Een ander cliché van India dat waar blijkt te zijn is de gastvrijheid van de mensen. Afgelopen vrijdag had ik daar een mooie ervaring mee. Toen mijn collega, Mahitosh, mij op zijn brommer naar huis bracht, vroeg mij of ik zijn familie wilde zien. Dat kan je natuurlijk niet weigeren. Maar het was zo leuk! Hij woont natuurlijk in een extended family, dus ik heb zn ouders en al zn broers en zussen plus diens kinderen ontmoet. Mahitosh was de enige die een beetje Engels sprak, dus de communicatie ging moeilijk. Er werd duidelijk de hele tijd over mij gepraat, en af en toe vertaalde Mahitosh wat ze zeiden. Op een gegeven moment bleek dat de zussen mijn oorbellen helemaal geweldig vonden. Nu hebben we geruild, ik draag een paar van hen (veel gaver dan die Six dingen!) en zij die van mij.

Hoewel de meisjes dus vrijwel geen Engels spraken, waren ze wel heel benieuwd of ik getrouwd was, en of mijn ouders niet boos waren dat ik een vriend had, en of ik die zelf had uitgekozen, en waarom ie niet mee was gekomen naar India. Bij elk antwoord dat ik gaf waren ze helemaal verbaasd. Een van de zusjes gaat binnenkort trouwen (ouders hebben een man voor haar uitgezcoht), en ik ben geloof ik uitgenodigd op de bruiloft. Van iedereen hoor ik dat ik als het maar even kan een keer een Indiase bruiloft moet meemaken, dus dat belooft wat.

Toen ik aangaf dat ik moest vertrekken omdat ik nog boodschappen moest doen, moest ik natuurlijk blijven eten. Uiteindelijk bleek dat ik in mn eentje moest eten, omringd door de gehele familie. Afgezien van het feit dat ik me daardoor enigzins opgelaten voelde, bracht me dat ook voor een groot probleem. Tot nu toe, wanneer ik met Indiers at, keek ik altijd eerst af hoe ze alles aten, en dat kon nu niet. Toen ik dat had duidelijk gemaakt ging een van de zussen met mij mee eten. Het was echt geweldig, en het eten was natuurlijk heerlijk. Ik geloof dat ik daar nu elke vrijdag moet gaan eten...

Dat was het voor nu. Ik hou jullie op de hoogte, en ik vind het ook heerlijk om door jullie op de hoogte gehouden te worden over hoe het jullie vergaat. Alle mails worden heeeeeel erg gewaardeerd!

Doeg!

eerste bericht uit Jaipur!

Hallo allemaal,

Bijna een week lang heb ik het thuisfront in spanning gelaten, mijn excuses! Ik kon steeds maar geen kans vinden om een internetcafe op te zoeken. Het is eindelijk gelukt en hier zit ik dan, met de laatste hit van Hindi muziek en het geblaat van een paar koeien op de achtergrond. Hier is dan eindelijk mijn eerste bericht uit Jaipur.

Woensdagochtend 29 juni vertrok mijn vliegtuig naar Delhi. Aangekomen op Schiphol maakte ik voor het eerst kennis met de praktijk van vliegtuigmaatschappijen om vluchten te overboeken. Het leek erop dat er geen plaats meer voor mij zou zijn op het vliegtuig. Niet wetend of ik ook daadwerkelijk zou vertrekken nam ik afscheid van mijn familie en lief vriendje. Het was vreselijk, ook omdat ik er op dat moment zeker van was dat ik het helemaal niet zou gaan redden in dat vieze verre land. Pas een kwartier voor vertrek kreeg ik bij de gate te horen dat ik echt kon vertrekken.

De vliegreis ging prima. In het vliegtuig een van mijn afscheidskadootjes gelezen, het boekje 'Ben je ervaren', een hilarisch verhaal over een jongen en een meisje die gaan backpacken in India. Ik heb me er erg mee vermaakt, thanx girlies! Maar het stelde me niet bepaald gerust over mijn hele onderneming. Vooral het stuk over de chaotische aankomst in Delhi hielp niet bepaald om mijn zenuwen in bedwang te houden...

Op het moment van de landing was ik er vast van overtuigd dat mijn visum niet goed was, de mensen van het hotel die mij zouden moeten ophalen er niet zouden zijn, en als ze er zouden zijn ik ze niet zou kunnen vinden, ik verslonden zou worden door de verhitte mensenmassa en vervolgens, natuurlijk beroofd van al mijn spullen, te midden van de chaos in een rikshaw gesleept zou worden, waarvan de bestuurder mij als ik geluk had naar een veel te duur hotel zou sturen, nadat hij me natuurlijk de winkel van zijn achterneef had laten leegkopen.

Niets van dit alles. De doane duurde slechts een half uur ofzo, en ik kon de mensen van het hotel gemakkelijk vinden. De aankomsthal van het vliegveld was eigenlijk soort van... leeg, en er waren maar twee mensen die mij een taxiride aanboden. Mijn hotel was prima, ik had een tweepersoonskamer met badkamer en airco voor me alleen.

De volgende ochtend kreeg ik ontbijt op mn kamer. En toen begon het gezeik. Door het hotel waar ik verbleef werd ik in mijn eerste toeristenfuik geleid. Het plan voor vandaag was dat ik vanuit het hotel een taxi ging nemen naar het busstation. Vandaaruit zou ik een bus nemen naar Jaipur. Ik was van plan om het hotelpersoneel te vragen om mij te helpen met het regelen van een taxi en om te vragen wanneer de airconditioned bussen precies gingen. Tijdens mijn ontbijt werd ik gebeld door de man van de receptie. Deze man zei dat, aangezien ik mijn hotelovernachting via Kilroy Travels had geboekt, ze speciaal voor mij iemand van een travel agency hadden geregeld die mij zou helpen met mijn vervolgreis. Of ik even naar beneden wilde komen om met deze man te praten. Ok, dacht ik, praten kan geen kwaad. Beneden stond een degelijk uitziende man op mij te wachten. Ik legde uit dat ik echt alleen een taxi nodig had en een kaartje voor de bus. Prima, zei de man, ging ie regelen voor mij. Als ik mee kwam naar zijn office konden we naar een schema met de bustijden kijken. Of daar ook internet was, vroeg ik. Jazeker, zei de man. Het hotelpersoneel knikte mij bemoedigend toe. Voordat ik het wist zat ik met al mijn spullen bij deze man in de auto.

Natuurlijk was er geen internet in zijn kantoor. Dat was vlak om de hoek, zei de degelijke man, en hij stuurde een jongetje met mij mee om het me te wijzen. Mijn koffers achterlatend liep ik hulpeloos achter het jongetje aan. Het internetcafe bleek dus zo'n tien minuten door de smorende hitte lopen te zijn, en natuurlijk moest ik nog een eeuwigheid wachten voordat ik aan de beurt was. Weer terug in het reisbureau (mijn bagage was nog niet verdeeld onder de aanwezigen), werd er Indiase thee voor mij neergezet en ging de man voor mij bellen naar het busstation. Hij praatte wat heen en weer in het Hindi en gaf vervolgens de hoorn aan mij. Aan de andere kant va de lijn was er een stem die mij vertelde dat er geen bussen meer gingen naar Jaipur vandaag, hij was veeery sorry... Ik hing op en zei vriendelijk tegen de degelijke man dat ik daar niets van geloofde (ik wist nl zeker dat er elk half uur bussen vetrokken). De degelijke man zei even vriendelijk terug dat er natuurelijk ook taxis waren om mij naar Jaipur te brengen. Toen ik aangaf dat dat geen optie was zei hij dat er ook bussen van private companies waren, die mij voor twee keer zoveel geld ook naar Jaipur zouden brengen. Deze vertrokken pas aan het eind va de middag. Ik speelde het spel mee, en vroeg of ik de telefoon kon gebruiken om te vragen of ik 's avonds laat ook opgehaald zou kunnen worden van het busstation in Jaipur. Dat kon niet in het kantoor, zei de degelijke man, daar kon hij alleen binnen Delhi bellen (right, alleen binnen zijn kantoor zal ie bedoelen!) Duidelijk met tegenzin liet hij me gaan naar een soort van belcetrum aan de overkant van de straat.

Godzijdank had ik de vorige dag in het vliegtuig het telefoonnummer van het busstation opgeschreven. Natuurlijk bleek dat er nog 'plenty of seats available' waren vandaag. Ik kon bij het busstation mijn kaartje kopen. Terug in het travel agency liet ik weten dat de plannen gewijzigd waren. Ik zei dat ik bij het busstation iemand zou ontmoeten met wie ik verder zou reizen. Wijselijk liet ik in het midden of ik zijn truc doorhad of niet. Verbazingwekkend snel liet de degelijke man me gaan. Voor 300 rupees (veel te veel geld, maar dat had ik er graag voor over) regelde hij een taxi voor mij. Dechauffeur was... degene die mij van het vliegveld had opgehaald. All part of the same scam! De chauffeur moest natuurlijk nog eerst ergens anders naartoe, en probeerde me ook nog even naar de winkel van zn zwager te brengen, maar uiteindelijk kwam ik veilig aan bij het busstation.

Goed, dat was mijn eerste toeristenfuik, overleefd! De busreis naar Jaipur ging prima. Toen ik uitstapte op de afgesproken plek stond daar... niemand op mij te wachten. Ja, vijf opdringerige rikshaw drivers, die wel. THANK GOD had ik mijn simkaart uit Nederland meegenomen. Geen idee hoeveel het telefoontje naar de jongen die mij moest komen ophalen mij heeft gekost, maar het was het waard. Het bleek dat hij een paar honderd meter verderop op mij stond te wachten, waar de bus me eigenlijk had moeten afzetten. Met een busje, een bos bloemen en een fles mineraalwater kwam hij me even later ophalen. Wat was ik opgelucht.

De eerste paar dagen zou ik verblijven bij de familie van een van de aiesecers. Het idee is dat je dan direct kennis kan maken met de cultuur, en alles kan vragen en wegwijs kan worden. De jongen bij wiens familie ik verbleef heette Siddharh, ofwel Sid. De ouders waren geweldig. Zo gastvrij, superaardig en vroegen heel veel over het leven in Nederland. En het eten was verrukkelijk. Maar met Siddharth kon ik het niet zo goed vinden. De gesprekken met hem liepen raar, kunstmatig, en hij vroeg me de oren van het hoofd. Ik begon bang te worden dat het misschien een cultureel verschil was, en dat het met alle Indiers zo zou gaan.

De volgende dag, vrijdag, ben ik het huis nauwelijks uitgeweest. Eigenlijk vond ik dat niet zo erg, want ik was uitgeput van de reis. Sid was een groot deel van de dag bezig met het ophalen van andere trainees die vandaag aan zouden komen. Toch was het wel jammer dat ik aan het eind van de dag nog niets van de stad had gezien. Ik was er nog niet klaar voor om in mijn eentje de stad te gaan verkennen, al was het alleen maar omdat ik geen flauw vermoeden had waar ik mij bevond.

Zaterdag was er een 'conferentie' (bij aiesec heet alles conferentie) over een project georganiseerd door aiesec. Hoewel ik niet zou deelnemen aan dit project, ging ik toch mee, omdat het anders weer een dag alleen thuis zou worden. Bovendien gaf het me de kans om allemaal andere trainees te ontmoeten die ook net waren aangekomen. Achterop de brommer van Sid gingen we er naartoe. Geweldig vond ik het om door de stad te sjeezen in de chaos van het verkeer. Hoewel we haast hadden omdat Sid zich had verslapen, stopte hij toch toen we langs een tempel reden om uitgebreid te gaan bidden... prachtig!

De conferentie was... vervelend, en lang en warm. Maar het leuke was dat ik allemaal nieuwe trainees heb leren kennen en ook veel mensen van aiesec Jaipur. Ik was er ook snel achter dat het communicatieproblemen met Sid niets met cultuurverschillen te maken hadden, maar meer et de zwakke sociale begaafdheid van Sid.

Die avond stond mijn eerste feestje op het programma. Er waren twee trainees jarig, en dat moest gevierd worden. Het was erg gezellig. Nog een tijd lang heb ik zitten praten met de Nederlandse jongen die nu bij de organisatie werkt waar ik ook ga werken.

Zondag geen conferentie meer voor mij. Ik ging met wat mensen die ik de avond te voren had ontmoet naar het zwembad. Hier in Jaipur kan je alleen naar zembaden van hotels. Het hotel waar wij naartoe gingen was een paleis van een maharaja geweest. Het was prachtig, en een oase van rust vergeleken met de hektiek van de stad.

's Avonds ging ik verhuizen naar mijn permanente adres. Ik woon nu bij de familie van Siddhanshu (we mogen hem Manu noemen). Ik woon met Lionne uit Nederland, Amy uit Engeland en Ines uit Portugal in de benedenverdieping van het huis. Boven ons woont Siddhanshu met zijn vader en moeder. Ik slaap samen met Lionne op de kamer. Aansluitend aan onze kamer is een badkamer, maar daar moet je je niet teveel van voorstellen. De 'douche' is een kraan op navelhoogte. Verder is het prima toeven in het huis. De ouders van Manu zijn fantastisch. Vader is professor aan de universiteit, en ook moeder was vroeger lerares. Zij is gestopt met werken toen ze kinderen kreeg. Zij is ook yoga lerares, en terwijl ik zit te schrijven krijgen mijn huisgenootjes yogales van haar.

Maandag heb ik mijn eerste werkdag gehad. Over mijn werk ga ik een andere keer vertellen, want het internetcafe gaat zo sluiten. Tot nu toe is het prima en ben ik me aan het inlezen over het werk van de organisatie.

Nog steeds heb ik niet veel van de stad gezien. Alles werkt hier anders, en zelfs zaken als de straat oversteken zijn hier een hele opgave. Als meisje word je hier constant nagestaard en nagefloten, iets dat je ook niet bepaald zekerder doet voelen. Ik voel me vaak erg hulpeloos omdat ik nog weinig zelf kan. Maar de meisjes en de familie bij wie ik woon zijn erg behulpzaam, ik kan ze alles vragen. Het helpt ook om te horen dat iedereen door deze fase is heengegaan.

Ik moet gaan nu. Het is een lang verhaal geworden, en nog steeds heb ik lang niet alles verteld! Hopelijk snel een vervolg.

Liefs van Meinke